Supreme Court dismisses appeal on legal costs, ruling the lower court correctly applied social security fee rates despite the main debt dispute remaining unresolved.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal regarding the allocation of legal costs in a social security contribution dispute. The applicant argued that the appellate court erred by applying specific fee regulations intended for resolved benefit cases, claiming the primary debt issue remained open. The court held that the appellate court's decision to remand the substantive debt matter did not preclude the application of the standard fee rate for social security cases, as the costs were tied to the specific procedural outcome regarding the applicant's rights.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 98 k.p.c.; § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.: The court may apply the fee rate for social security benefit cases to legal costs proceedings even when the main substantive dispute regarding social security debts remains pending and requires remand to the rent authority.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UZ 17/10
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Halina Kiryło
SSN Andrzej Wróbel
w sprawie z odwołania M. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
o składki,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 lutego 2011 r.,
zażalenia wnioskodawczyni na pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 21 października 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 października 2010 r. Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu
apelacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 czerwca 2010 r.: uchylił zaskarżony wyrok
oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego z dnia 22 września 2008 r. i
przekazał sprawę do ponownego rozpoznania bezpośrednio organowi rentowemu
(pkt I); oraz zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz M. K. kwotę
180 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za obie instancje (pkt II).
Postanowienie zawarte w pkt II powyższego wyroku wnioskodawczyni
zaskarżyła zażaleniem do Sądu Najwyższego; zarzucając naruszenie § 6
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze
zm.). Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz M. K.
od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kosztów procesu za obie instancje w kwocie
4.200 zł, a także o zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania
zażaleniowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd Apelacyjny błędnie
zastosował § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r., który dotyczy świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego i zaopatrzenia emerytalnego, natomiast wydany w sprawie wyrok
rozstrzygał w przedmiocie żądania przez ZUS od M. K. 22.665,22 zł z tytułu
zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Ze wskazanej w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego podstawy
postanowienia o kosztach procesu (art. 98 k.p.c.) wynika, że rozstrzygnięcie
obejmuje te koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw odwołującej, które
wiążą się z wygranym przez nią przedmiotem sprawy, wygranym w świetle
rozstrzygnięcia zawartego w wyroku (jego pkt I).
Z uzasadnienia dotyczącego wyrokowania wynika z kolei, że Sąd Apelacyjny
nie rozstrzygnął sprawy według jej zakresu określonego w decyzji Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych i żądania odwołującej się M. K. w przedmiocie ustalania,
że nie obciążają jej żadne zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
Sąd Apelacyjny uznał bowiem, że istotą sporu pomiędzy ubezpieczoną a organem
rentowym
jest
podleganie
ubezpieczonej
obowiązkowym
ubezpieczeniom
społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i tylko
dlatego uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz decyzję ZUS bo „organ rentowy
w pierwszej kolejności winien był wydać decyzję w tym przedmiocie na podstawie
art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych. Dopiero prawomocna decyzja określająca przebieg ubezpieczenia
stanowić będzie podstawę do określenia zadłużenia ubezpieczonej z tytułu
nieopłaconych składek”.
Zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego określenie przedmiotu sprawy i
odpowiadającego mu rozstrzygnięcia nie może być weryfikowane w postępowaniu
zażaleniowym dotyczącym postanowienia co do kosztów procesu.
W konsekwencji nie ma racji wnoszący zażalenie, że ubezpieczona
wymienionym wyrokiem uzyskała rozstrzygnięcie na swą korzyść sprawy o
należności z tytułu składek w kwocie 22.655,22 zł. Takiego bowiem rozstrzygnięcia
nie ma w wyroku Sądu Apelacyjnego, natomiast nadal trwa spór przeniesiony
obecnie do rozpoznania przed organem rentowym.
Do przedmiotu rozstrzygniętego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 21
października 2010 r., przedwczesne byłoby zastosowanie § 6 rozporządzenia
Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu, skoro wnoszący zażalenie zastosowanie tego
przepisu bezzasadnie wiąże z zakończeniem sprawy o całą ustaloną w decyzji ZUS
należność z tytułu składek. W nietypowej sytuacji wynikłej z przekazania przez Sąd
Apelacyjny
do
organowi
rozpoznania
rentowemu
przesłanki
dochodzonej
należności – dla zakresu tego rozstrzygnięcia odpowiedniejsze jest zastosowanie
stawki przewidzianej, zgodnie z § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia, dla spraw
o
świadczenia
pieniężne
z
ubezpieczenia
społecznego
i
zaopatrzenia
emerytalnego. Takie z konieczności „dostosowanie” zastosowanej stawki do
sprawy wynikającej z wyroku Sądu Apelacyjnego umożliwia § 5 powołanego
rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu
wysokość stawek minimalnych ustala się „przyjmując za podstawę stawkę w
sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju”.
Z powyższych przyczyn orzeczono na podstawie art. 394 1 § 3 w związku z
art. 39814 k.p.c.