Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 17/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on legal costs, ruling the lower court correctly applied social security fee rates despite the main debt dispute remaining unresolved.

Numero d'incarto III UZ 17/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal regarding the allocation of legal costs in a social security contribution dispute. The applicant argued that the appellate court erred by applying specific fee regulations intended for resolved benefit cases, claiming the primary debt issue remained open. The court held that the appellate court's decision to remand the substantive debt matter did not preclude the application of the standard fee rate for social security cases, as the costs were tied to the specific procedural outcome regarding the applicant's rights.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 98 k.p.c.; § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.: The court may apply the fee rate for social security benefit cases to legal costs proceedings even when the main substantive dispute regarding social security debts remains pending and requires remand to the rent authority.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal costs allocation social security contributions appellate court decision fee regulation application remand to rent authority procedural costs Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 98 k.p.c.
postanowienia o kosztach procesu (art. 98 k.p.c.) wynika, że rozstrzygnięcie
§ 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
§ 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia
zastosował § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
§ 5 powołanego rozporządzenia
art. 394 1 § 3 k.p.c.
Z powyższych przyczyn orzeczono na podstawie art. 394 1 § 3 w związku z
art. 39814 k.p.c.
art. 98 k.p.c
postanowienia o kosztach procesu (art. 98 k.p.c.) wynika, że rozstrzygnięcie
art. 39814 k.p.c

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 17/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania M. K.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o składki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 lutego 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 21 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 października 2010 r. Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu

apelacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 czerwca 2010 r.: uchylił zaskarżony wyrok

oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego z dnia 22 września 2008 r. i

przekazał sprawę do ponownego rozpoznania bezpośrednio organowi rentowemu

(pkt I); oraz zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz M. K. kwotę

180 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za obie instancje (pkt II).

Postanowienie zawarte w pkt II powyższego wyroku wnioskodawczyni

zaskarżyła zażaleniem do Sądu Najwyższego; zarzucając naruszenie § 6

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.). Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz M. K.

od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kosztów procesu za obie instancje w kwocie

4.200 zł, a także o zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania

zażaleniowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd Apelacyjny błędnie

zastosował § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r., który dotyczy świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego i zaopatrzenia emerytalnego, natomiast wydany w sprawie wyrok

rozstrzygał w przedmiocie żądania przez ZUS od M. K. 22.665,22 zł z tytułu

zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Ze wskazanej w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego podstawy

postanowienia o kosztach procesu (art. 98 k.p.c.) wynika, że rozstrzygnięcie

obejmuje te koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw odwołującej, które

wiążą się z wygranym przez nią przedmiotem sprawy, wygranym w świetle

rozstrzygnięcia zawartego w wyroku (jego pkt I).

Z uzasadnienia dotyczącego wyrokowania wynika z kolei, że Sąd Apelacyjny

nie rozstrzygnął sprawy według jej zakresu określonego w decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych i żądania odwołującej się M. K. w przedmiocie ustalania,

że nie obciążają jej żadne zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

Sąd Apelacyjny uznał bowiem, że istotą sporu pomiędzy ubezpieczoną a organem

rentowym

jest

podleganie

ubezpieczonej

obowiązkowym

ubezpieczeniom

społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i tylko

dlatego uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz decyzję ZUS bo „organ rentowy

w pierwszej kolejności winien był wydać decyzję w tym przedmiocie na podstawie

art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych. Dopiero prawomocna decyzja określająca przebieg ubezpieczenia

stanowić będzie podstawę do określenia zadłużenia ubezpieczonej z tytułu

nieopłaconych składek”.

Zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego określenie przedmiotu sprawy i

odpowiadającego mu rozstrzygnięcia nie może być weryfikowane w postępowaniu

zażaleniowym dotyczącym postanowienia co do kosztów procesu.

W konsekwencji nie ma racji wnoszący zażalenie, że ubezpieczona

wymienionym wyrokiem uzyskała rozstrzygnięcie na swą korzyść sprawy o

należności z tytułu składek w kwocie 22.655,22 zł. Takiego bowiem rozstrzygnięcia

nie ma w wyroku Sądu Apelacyjnego, natomiast nadal trwa spór przeniesiony

obecnie do rozpoznania przed organem rentowym.

Do przedmiotu rozstrzygniętego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 21

października 2010 r., przedwczesne byłoby zastosowanie § 6 rozporządzenia

Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu, skoro wnoszący zażalenie zastosowanie tego

przepisu bezzasadnie wiąże z zakończeniem sprawy o całą ustaloną w decyzji ZUS

należność z tytułu składek. W nietypowej sytuacji wynikłej z przekazania przez Sąd

Apelacyjny

do

organowi

rozpoznania

rentowemu

przesłanki

dochodzonej

należności – dla zakresu tego rozstrzygnięcia odpowiedniejsze jest zastosowanie

stawki przewidzianej, zgodnie z § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia, dla spraw

o

świadczenia

pieniężne

z

ubezpieczenia

społecznego

i

zaopatrzenia

emerytalnego. Takie z konieczności „dostosowanie” zastosowanej stawki do

sprawy wynikającej z wyroku Sądu Apelacyjnego umożliwia § 5 powołanego

rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu

wysokość stawek minimalnych ustala się „przyjmując za podstawę stawkę w

sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju”.

Z powyższych przyczyn orzeczono na podstawie art. 394 1 § 3 w związku z

art. 39814 k.p.c.