Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 12/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal on cassation fee payment delay, rejecting lawyer's excuse of contact difficulty.

Numero d'incarto III UZ 12/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed an appeal against a lower court's decision to reject a request to extend the deadline for paying the cassation fee. The lawyer argued that inability to contact the client justified the delay, but the court found this insufficient given the small fee amount and the lawyer's failure to contact the client directly. The court ruled that the appeal was inadmissible because it sought review of a non-appealable procedural order regarding the fee payment deadline.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 380 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: An appeal against a court order rejecting a request to extend the deadline for paying the cassation fee is inadmissible as it does not conclude the proceedings, and the mere difficulty of contacting the client does not justify the delay in payment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation fee payment extension of deadline inadmissible appeal lawyer's duty of care procedural order review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 380 k.p.c.
Przepis art. 380 k.p.c., określający rozpoznanie przez sąd drugiej instancji postanowień, które nie podlegały zaskarżeniu, ma zastosowanie do rozpoznania przez Sąd Najwyższy zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji (art.
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
39821 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Art. 39318 § 2 k.p.c.
terminu do wniesienia kasacji zażalenie nie przysługuje (art. 39318 § 2 k.p.c.).
Art. 169 § 3 k.p.c.
Art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 1302 § 3 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni od wyroku Sądu
Art. 39814 k.p.c.
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił stosownie art. 39814 k.p.c.
art. 380 k.p.c
Przepis art. 380 k.p.c., określający rozpoznanie przez sąd drugiej instancji postanowień, które nie podlegały zaskarżeniu, ma zastosowanie do rozpoznania przez Sąd Najwyższy zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji (art.
art. 3941 § 3 k.p.c
39821 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 3986 § 2 k.p.c
Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZ 72/04
Skarżąca powołała się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., II UZ 72/04 (OSNP 2005 nr 20, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 5 stycznia 2007 r.

III UZ 12/06

1. Przepis art. 380 k.p.c., określający rozpoznanie przez sąd drugiej instancji postanowień, które nie podlegały zaskarżeniu, ma zastosowanie do rozpoznania przez Sąd Najwyższy zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji (art. 39821 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

2. „Trudność w kontaktowaniu się ze stroną” nie uzasadnia przywrócenia

terminu do uiszczenia opłaty podstawowej od skargi kasacyjnej wniesionej

przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia

2007 r. sprawy z odwołania Marianny S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w L. z udziałem Lecha C. - Zakładu Instalacji Elektrycznych w B.P. o

ustalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu, na skutek zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 31 października 2006 r.

[...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Lublinie oddalił apelację wnioskodawczyni Marianny S. od wyroku

Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 4

kwietnia 2005 r. oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji ZUS Oddziału

w R. z dnia 30 grudnia 2003 r. W dniu 12 września 2006 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła wnioskodawczyni działając przez pełnomocnika będącego

radcą prawnym. Pełnomocnik wnioskodawczyni przy wniesieniu skargi kasacyjnej nie

uiścił opłaty podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). W dniu

15 września 2006 r. pełnomocnik wnioskodawczyni złożył wniosek o przywrócenie

terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej dokonując jednocześnie uchybionej czynności. Pełnomocnik wnioskodawczyni uzasadnił ten wniosek niemożnością

skontaktowania się z wnioskodawczynią z powodu jej nagłego wyjazdu spowodowanego sprawami osobistymi. Postanowieniem z dnia 23 października 2006 r. Sąd

Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wniosek ten oddalił.

Sąd Apelacyjny uznał, że pełnomocnik wnioskodawczyni nie wykazał, aby nie ponosił

winy w uchybieniu terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej. Przy dochowaniu należytej staranności i dbałości o własne interesy opłata mogła być uiszczona w

wymaganym terminie. Trudność kontaktowania się pełnomocnika z jego mocodawcą

nie jest okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie przedmiotowemu terminowi,

skoro chodziło o kwotę 30 zł, a ponadto pełnomocnik nie kontaktował się w kwestii

opłaty bezpośrednio z wnioskodawczynią ale z jej synem. Sporządzając skargę, pełnomocnik wnioskodawczyni powinien liczyć się z koniecznością uiszczenia opłaty i

podjąć w tym kierunku stosowne działanie. W tych okolicznościach podane (we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej) przyczyny

naruszenia tego terminu dotyczą prowadzenia sprawy przez pełnomocnika w ramach

udzielonego pełnomocnictwa.

Postanowieniem z dnia 31 października 2006 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z

art. 1302 § 3 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni od wyroku Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 26 czerwca

2006 r., skoro z wniesieniem skargi kasacyjnej nie została uiszczona opłata, o której

mowa w art. 36 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego wniosła wnioskodawczyni domagając się jego uchylenia, a także uchylenia postanowienia Sądu

Apelacyjnego z dnia 23 października 2006 r. Skarżąca podniosła, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej jej pełnomocnik opłatę uiścił, co - jej zdaniem - powinno wywołać skutek od daty wniesienia

skargi kasacyjnej. Opłata od skargi kasacyjnej została wniesiona bez wezwania do

jej uiszczenia przez sąd. Skarżąca powołała się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., II UZ 72/04 (OSNP 2005 nr 20, poz. 325), zgodnie z którym „na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu wniosku o przywrócenie

terminu do wniesienia kasacji zażalenie nie przysługuje (art. 39318 § 2 k.p.c.). Takie

postanowienie może być skontrolowane w ramach rozpoznania zażalenia na postanowienie o odrzuceniu kasacji (art. 380 w związku z art. 397 § 2 k.p.c.).” W świetle

tego postanowienia Sąd Apelacyjny dokonał błędnej interpretacji stanu faktycznego,

tj. okoliczności uchybienia terminu do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej, a następnie wniesienia opłaty bez wezwania Sądu i dokonania czynności na zasadzie art.

169 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie jest w zażaleniu kwestionowane, że wnioskodawczyni nie zachowała właściwego terminu do uiszczenia opłaty od wniesionej skargi kasacyjnej i że z tego powodu wynikają konsekwencje określone w art. 1302 § 3 k.p.c. Jedynym przeciwstawieniem ustawowo określonych konsekwencji nieuiszczenia opłaty sądowej od skargi

kasacyjnej w przewidzianym do tego terminie stanowi - według wnoszącej zażalenie

- jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty. Przywrócenie bowiem

tego terminu połączone z uiszczeniem opłaty powodowałoby usunięcie skutków

naruszenia terminu. Jednakże wniosek o przywrócenie terminu został oddalony postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 23 października 2006 r. Postanowienie to

nie należy do kategorii postanowień kończących postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. i dlatego nie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy przyjął, że rozpatrywane zażalenie zawiera wniosek umożliwiający w trybie art. 380 k.p.c. rozpoznanie postanowienia nie podlegającego zaskarżeniu. Rozpoznając postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 października

2006 r. oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi

kasacyjnej - Sąd Najwyższy podzielił podstawy tego postanowienia. Powoływanie się

przez pełnomocnika strony na bliżej nieokreśloną trudność jego kontaktowania się ze

stroną w kwestii wniesienia opłaty sądowej w kwocie 30 zł, w ustalonych okolicznościach, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie, a ponadto, że pełnomocnik nawet nie kontaktował się ze stroną bezpośrednio, z pewnością nie usprawiedliwia opóźnienia. Nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu Apelacyjnego, że uchybienie

terminu do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyn zależnych od

strony i jej pełnomocnika ze względu na zależny od tych osób sposób ułożenia między nimi umocowania procesowego.

Jeżeli zatem skarga kasacyjna nie została należycie opłacona, a wniosek o

przywrócenie terminu do dokonania takiego opłacenia - został zasadnie oddalony - to

zaskarżone zażaleniem postanowienie nie nasuwa żadnych zastrzeżeń, a zażalenie

okazało się oczywiście bezzasadne.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił stosownie art. 39814 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.