Supreme Court dismisses retrial request for disability pension due to procedural defects and expired filing deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the appellate court's rejection of a retrial request for a disability pension. The court found that the applicant's arguments regarding lack of legal representation and failure to receive a verdict did not constitute statutory grounds for retrial under Polish law. Furthermore, the court determined the retrial request was filed after the statutory three-month deadline had expired.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 401 ust. 2 k.p.c.; Art. 410 ust. 1 k.p.c.; Art. 407 ust. 1 k.p.c.; Art. 117 ust. 5 k.p.c.; Art. 5 k.p.c. A request for retrial must be based on specific statutory grounds and filed within the prescribed time limit; mere dissatisfaction with the judgment or procedural errors like lack of counsel do not automatically qualify as grounds for retrial if the deadline has passed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UZ 10/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt (przewodniczący)SSN Krzysztof StarykSSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) w sprawie z odwołania J. K.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 listopada 2015 r.,zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 3 listopada 2014 r., I. oddala zażalenie, II. przyznaje adw. Ł. S. od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł powiększoną o podatek od towarów i usług.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 410 § 1 k.p.c., odrzucił skargę J. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 7 sierpnia 2013 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego, skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, gdyż skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym skargą wyroku oraz domaga się sporządzenia i doręczenia jego uzasadnienia, mimo że postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r. wniosek w tym przedmiocie został odrzucony jako spóźniony.
Skarżący nie wskazuje natomiast środków dowodowych lub udokumentowanych okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w toku postępowania. Takimi dokumentami nie są pisma kierowane przez skarżącego do Sądów obu instancji. Sąd Apelacyjny podkreślił, że skarga o wznowienie postępowania nie służy korygowaniu orzeczeń, lecz tylko wzruszeniu orzeczeń zapadłych w wyniku rażących uchybień procesowych lub przepisów prawa materialnego, a także opartych na przepisach następnie uchylonych jako niezgodne z Konstytucją.
Nie można zatem żądać wznowienia postępowania na tej tylko podstawie, że skarżący nie zgadza się z zaskarżonym wyrokiem.W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 410 § 1 k.p.c., przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że skarga w przedmiocie wznowienia postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie, podczas gdy właściwa i wnikliwa analiza treści wyżej wymienionej skargi oraz pism następczych prowadzi do wniosku, że skarżący domagał się wznowienia postępowania w oparciu o podstawy ujęte w art. 401 pkt 2 k.p.c., gdyż wskutek naruszenia przepisów prawa został pozbawiony możliwości działania.Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że do pozbawienia skarżącego możności działania doszło wskutek naruszenia art. 5 w związku z art. 117 § 1 i 5 k.p.c., poprzez odmowę ustanowienia pełnomocnika z urzędu w postępowaniu apelacyjnym oraz brak pouczenia o skutkach niestawiennictwa na rozprawie apelacyjnej, tj. niepoinformowania skarżącego, że w razie wydania wyroku pod nieobecność strony wyrok ten nie będzie wyrokiem zaocznym lub że zapadły pod nieobecność strony wyrok nie zostanie jej doręczony z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest niezasadne.Sąd Apelacyjny prawidłowo ocenił, iż wskazywane przez skarżącego okoliczności nie stanowią ustawowych podstaw wznowienia.
Wbrew zawartym w zażaleniu twierdzeniom, sąd nie może snuć przypuszczeń i domysłów o istnieniu konkretnej podstawy wznowienia w oparciu o ogólnikowe informacje i wywody zawarte w skardze. Pozostawałoby to bowiem w sprzeczności ze szczególnym i wyjątkowym charakterem tego środka, wynikającym także z rygorystycznie określonych jego wymagań formalnych. W przeciwnym wypadku doszłoby do sytuacji, w której o podstawie wznowienia postępowania decydowałby sąd a nie strona. Trudno przyjąć, aby z treści skargi w części odnoszącej się do „oczekiwania przez wnioskodawcę, w związku z nieobowiązkowym stawiennictwem na rozprawie apelacyjnej, treści wyroku lub informacji związanej z zapadłym rozstrzygnięciem” wynikała podstawa wznowienia określona w art. 401 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, odmowa żądaniu ustanowienia pełnomocnika z urzędu przy braku podstaw do stwierdzenia u strony nieporadności w prowadzeniu procesu (art. 117 § 5 k.p.c.), nie mieści się w podstawie wznowienia określonej w art. 401 pkt 2 k.p.c. (por. postanowienie z dnia 14 kwietnia 2011 r., II UZ 10/11, LEX nr 901616 i powołane w nim orzeczenia), zaś brak pouczeń w oparciu o art. 5 k.p.c. może być kwalifikowany jedynie jako uchybienie procesowe mające wpływ na wynik sprawy, a nie pozbawienie strony, wbrew jej woli, możności podejmowania lub świadomego zaniechania czynności procesowych (por. wyrok z dnia 21 marca 2013 r., II CSK 322/12, LEX nr 1314144 i przywołane w nim orzecznictwo).Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Skoro zatem wniosek skarżącego o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, którego dotyczy skarga, został odrzucony postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 listopada 2013 r., to oczywiste jest, że skarżący dowiedział się o tym wyroku przed wskazaną datą. Od dnia dowiedzenia się o wyroku rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 401 pkt 2 k.p.c. (pozbawienie możności działania) i nie budzi wątpliwości, że termin ten upłynął przed złożeniem skargi, co nastąpiło dopiero w dniu 8 sierpnia 2014 r.
Oznacza to, że skarga wnioskodawcy o wznowienie postępowania została wniesiona po upływie przepisanego terminu i już tylko z tej przyczyny podlegała odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. kc