Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 233/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on pre-retirement benefits, ruling no need to clarify established legal precedent.

Numero d'incarto III USK 233/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the pension authority's cassation appeal against a lower court ruling granting pre-retirement benefits. The authority argued for stricter interpretation of employment gaps, but the court confirmed that established case law permits employment between job loss and benefit eligibility. Consequently, the court found no legal issue requiring resolution and rejected the appeal as a procedural bar.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych; The Supreme Court ruled that the 180-day unemployment benefit period need not immediately follow job termination, confirming established precedent that intervening employment does not disqualify applicants.

Parole chiave

Generato dall'IA
pre-retirement benefits unemployment insurance employment gap cassation appeal procedural bar legal precedent social security perdita di lavoro temporanea

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych
Skarżący w tym zakresie odwołuje się do przepisu art. 2 ust.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Skarżący, próbując wykazać istnienie przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., starał się zwrócić uwagę na występujące rozbieżności w orzecznictwie sądowym z tym, że wszelkie wątpliwości, które istniały na gruncie wykładni art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Skarżący, próbując wykazać istnienie przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., starał się zwrócić uwagę na występujące rozbieżności w orzecznictwie sądowym z tym, że wszelkie wątpliwości, które istniały na gruncie wykładni art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.) uzasadniających odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie mogą być uznane – w razie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania – za koszty celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 39821 k.p.c.
i art. 39821 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., V CSK 353/14, LEX nr 1628961 czy z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015 nr 7-8, poz.
Art. 73 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych nie musi przypadać w całości wyłącznie po ostatnim zatrudnieniu ubezpieczonego oraz po rozwiązaniu umowy o pracę z przyczyn ekonomicznych, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 73 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
Skarżący, próbując wykazać istnienie przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., starał się zwrócić uwagę na występujące rozbieżności w orzecznictwie sądowym z tym, że wszelkie wątpliwości, które istniały na gruncie wykładni art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Skarżący, próbując wykazać istnienie przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., starał się zwrócić uwagę na występujące rozbieżności w orzecznictwie sądowym z tym, że wszelkie wątpliwości, które istniały na gruncie wykładni art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Skarżący, próbując wykazać istnienie przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., starał się zwrócić uwagę na występujące rozbieżności w orzecznictwie sądowym z tym, że wszelkie wątpliwości, które istniały na gruncie wykładni art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UK 15/17
Supreme Court dismisses appeal on pre-retirement benefits, ruling no direct time link to unemployment registration is required.
II UK 165/15
Supreme Court allows pre-retirement benefit despite job loss due to employer reasons and subsequent unemployment benefits.
III UZP 2/13
Supreme Court rules unemployment benefit period need not immediately follow job loss for early retirement benefits. The court allows a gap between job loss and unemployment registration. The decision clarifies that continuous coverage is not required. The ruling protects workers facing economic layoffs. The court rejects strict temporal interpretation of the law. The outcome permits non-sequential benefit periods. This resolves ambiguity in statutory requirements. The judgment emphasizes teleological interpretation principles. The case involves social security and labor law issues.
III UZP 3/22
Supreme Court rules 180-day unemployment benefit period can span pre-employment activity under specific statutory exceptions.
II USK 617/21
Supreme Court dismisses appeal; statutory interpretation allows pre-retirement benefits after short board membership gap.
II PK 284/11
Supreme Court dismisses appeal on labor law grounds, citing established precedent on employer notification rights.
I UK 370/11
Supreme Court dismisses social pension appeal, ruling moderate disability does not equal total work incapacity.
II PK 274/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for teacher dismissal as no obvious legal error was proven.
V CSK 353/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or binding precedent conflict under Polish Civil Procedure Code.
II CSK 77/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Civil Procedure Code Art. 3989.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

PAGE \* MERGEFORMAT 2Sygn. akt III USK 233/22 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Robert Stefanicki w sprawie z odwołania A. S.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Rzeszowie‎o świadczenie przedemerytalne,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 kwietnia 2023 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie‎z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt III AUa 176/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rzeszowie decyzją z dnia 4 października 2021r., powołując się na przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, odmówił wnioskodawcy A. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Na skutek odwołania od ww. decyzji Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2021 r., Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu zmienił zaskarżoną decyzję ZUS w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy A. S. prawo do świadczenia przedemerytalnego począwszy od dnia 15 września 2021 r.Wobec apelacji organu rentowego Sąd Apelacyjny w Rzeszowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2022 r. oddalił apelację i zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Rzeszowie na rzecz wnioskodawcy zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

W ocenie Sądu Apelacyjnego nie ma żadnych przeszkód, aby wnioskodawca, po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn od niego niezależnych, poszukiwał zatrudnienia, czy świadczył czynności na rzecz innych podmiotów w ramach stosunku pracy w celu poprawy swojej sytuacji finansowej. Sąd Odwoławczy zgodził się z Sądem I instancji, że podjęcie przez wnioskodawcę zatrudnienia na podstawie umowy o pracę bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, a przed datą zarejestrowania się w urzędzie pracy nie pozbawia go możliwości ubiegania się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, albowiem ustawodawca w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych nie posłużył się żadnym zwrotem wskazującym na konieczność bezpośredniego następstwa ustania stosunku pracy i pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

Sąd II instancji podzielił również w pełni pogląd prawny wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 listopada 2017 r., II UK 15/17 wskazując, że w wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r., II UK 165/15 Sąd Najwyższy wyraźnie wskazał, że występująca w orzecznictwie rozbieżność dotycząca wykładni art. 2 ust. 3 ww. ustawy została usunięta w uchwale z dnia 2 lipca 2013 r., III UZP 2/13, w której przyjęto ostatecznie, że podjęcie aktywności zawodowej w czasie między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do zasiłku nie stanowi przeszkody do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego.Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 kwietnia 2022 r. wniósł organ rentowy, zaskarżając wyrok w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 29 grudnia 2021 r. i oddalenie odwołania oraz zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Organ rentowy zaskarżonemu wyrokowi zarzucił i wskazał jako podstawę kasacyjną naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniu przedemerytalnym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zatrudnienie bezpośrednio poprzedzające uzyskanie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych (wynikające z ostatniej umowy o pracę) nie musi trwać co najmniej 6 miesięcy i nie musi być zakończone z przyczyn zakładu pracy w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.We wniosku o przyjęcie do rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej organ rentowy wskazał na zachodzącą w sprawie potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów tj. art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawca wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i o zasądzenie od organu rentowego kosztów zastępstwa przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, iż rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2016 r., V CSK 143/16, LEX nr 2135552; z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, LEX nr 2069457; z dnia 1 grudnia 2015 r., I PK 71/15, LEX nr 2021944).W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie tej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania.Stosownie do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na twierdzeniu o istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 31/18, LEX nr 2508113; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365).

Powołanie się na tę przyczynę kasacyjną zakłada więc nie tylko wskazanie przepisu prawa i stwierdzenie, że - w ocenie skarżącego - wywołuje on wątpliwości. Konieczne jest również wykazanie, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, wyjaśnienie, na czym one polegają, ich uzasadnienie, a także wskazanie rozbieżnych wariantów interpretacyjnych, z odwołaniem się do dotychczasowych poglądów orzecznictwa i dostępnego piśmiennictwa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 571/17, LEX nr 2497706), a w szczególności przytoczenie i poddanie analizie rozbieżnych orzeczeń sądów w celu wykazania, że rozbieżności te mają swoje źródło w różnej wykładni przepisu, bądź też przedstawienia argumentów wskazujących, że wykładnia przeprowadzona przez sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 123/17, LEX nr 2496319).

W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący w tym zakresie odwołuje się do przepisu art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, ale poza przytoczeniem odmiennych rozstrzygnięć i stanowisk sądów dla wskazania, czy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych musi, czy też nie powinien przypadać bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn wymienionych w art. 2 ust. 1 ww. ustawy, nie zamieszcza wywodu prawnego potwierdzającego, iż przepis ten wciąż budzi rozbieżności bądź nie, został dostatecznie wyjaśniony w dotychczasowym orzecznictwie.

Skarżący, próbując wykazać istnienie przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., starał się zwrócić uwagę na występujące rozbieżności w orzecznictwie sądowym z tym, że wszelkie wątpliwości, które istniały na gruncie wykładni art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, zostały już wyjaśnione w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt III UZP 2/13 (na którą skarżący wskazuje we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania) i stanowisko judykatury w tym zakresie ma obecnie ugruntowany charakter.

Faktycznie w orzecznictwie Sądu Najwyższego reprezentowane było także odmienne stanowisko podkreślające, że warunek pozostawania "nadal" zarejestrowanym jako bezrobotny (art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy) wyznacza bezpośredni i następczy związek między ustaniem stosunku pracy a uzyskaniem statusu bezrobotnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt I UK 437/11) jednakże w przywołanej powyżej uchwale z dnia 2 lipca 2013 r., Sąd Najwyższy przyjął, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, określony w art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, nie musi przypadać bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy.

Powyższy pogląd powtórzył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I UK 244/13 oraz z dnia 5 kwietnia 2016 r., II UK 165/15. Również w uchwale z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt III UZP 3/22 Sąd Najwyższy stwierdził, że okres 180 dni pobierania zasiłku dla bezrobotnych z art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych nie musi przypadać w całości wyłącznie po ostatnim zatrudnieniu ubezpieczonego oraz po rozwiązaniu umowy o pracę z przyczyn ekonomicznych, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 73 ust. 3 lub 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Stanowisko powyższe zostało również powtórzone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt II USK 617/21, gdzie wskazano, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, określony w art. 2 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, nie musi przypadać bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn wymienionych w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Wobec powyższego - w konsekwencji utrwalonego orzecznictwa - w sprawie nie występuje kolejna potrzeba wyjaśniania tego samego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeżeli Sąd Najwyższy wyraził już swój pogląd w konkretnej kwestii, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2011 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 9 marca 2011 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126 czy z dnia 24 lutego 2011 r., II PK 274/11, LEX nr 1215146).Stąd przedstawiony w skardze problem należało uznać za pozór przesłanki przedsądu, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy oddalił wniosek pełnomocnika wnioskodawcy o zasądzenie kosztów zastępstwa pełnomocnika przed Sądem Najwyższym, ponieważ z treści wniosku zgłoszonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wynika, aby pełnomocnik wnioskodawcy domagał się zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku nieprzyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Żądanie zasądzenia kosztów w postępowaniu kasacyjnym odnosiło się wyłącznie do wydania przez Sąd Najwyższy wyroku oddalającego skargę – w razie przyjęcia jej do rozpoznania i rozpatrzenia. Wobec tego koszty odpowiedzi na skargę kasacyjną, w której nie wskazano argumentów dotyczących przyczyn kasacyjnych (art. 3989 § 1 k.p.c.) uzasadniających odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie mogą być uznane – w razie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania – za koszty celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., V CSK 353/14, LEX nr 1628961 czy z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015 nr 7-8, poz. 91).[SOP][ms]