Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 11/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal regarding occupational disease onset date and evidence evaluation scope.

Numero d'incarto III USK 11/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision denying a one-time compensation for an occupational disease. The appellant challenged the finding that symptoms appeared before October 2013, arguing it violated the statute of limitations and evidence rules. The court ruled that the dispute concerned factual evaluation of medical records and expert opinions, which falls within the exclusive jurisdiction of the second-instance court, not the Supreme Court.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 233 k.p.c.; Art. 398 § 1, 2 k.p.c.: The Supreme Court cannot review the evaluation of evidence or factual findings; it is limited to reviewing specific legal errors cited in the cassation grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal occupational disease statute of limitations evidence evaluation factual findings Supreme Court jurisdiction medical records assicurazione per i superstiti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 233 k.p.c.
z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c., a taki przepis powołał (także) skarżący w podstawach kasacyjnych.
Art. 398 § 1 k.p.c.
Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por.
Art. 398 § 2 k.p.c.
Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por.
Art. 278 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Tym samym Sąd Najwyższy nie może uwzględniać naruszenia innych przepisów, a zwłaszcza nie może zastąpić skarżącego w wyborze przepisów, które mogły być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [az] [ał]
art. 2352 k.p
i wskazują na wystąpienie pierwszych objawów 1,5 roku wcześniej, to choroba zawodowa musiała pojawić się u zmarłej już w październiku, a nawet we wrześniu 2013 r.Organ rentowy w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego zarzucił naruszenie prawa materialnego przez:1.art. 2352 k.p.
art. 233 § 1 k.p.c
z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c., a taki przepis powołał (także) skarżący w podstawach kasacyjnych.
art. 3989 § 1 k.p.c
Tym samym Sąd Najwyższy nie może uwzględniać naruszenia innych przepisów, a zwłaszcza nie może zastąpić skarżącego w wyborze przepisów, które mogły być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Tym samym Sąd Najwyższy nie może uwzględniać naruszenia innych przepisów, a zwłaszcza nie może zastąpić skarżącego w wyborze przepisów, które mogły być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3984 k.p.c
Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CSK 11/06
Supreme Court corrects a clerical error in the appellate judgment regarding the scope of the appeal. The cassation appeal is dismissed. The court ruled that the error was a clerical mistake, not a legal violation. The appellant failed to prove the error affected the case outcome.
V CSK 364/06
Supreme Court dismisses cassation appeal on insurance contract misrepresentation regarding non-factory immobilizer. The court allows the insurer's refusal based on false declaration. The court held that the non-factory immobilizer did not increase risk. The court ruled that the false declaration excludes coverage. The court found no procedural violation in the judgment. The court determined the appeal was inadmissible. The court rejected the claim for refund of costs.
II UK 370/07
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06, LEX nr 230204; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CSK 364/06, LEX nr 238975; z dnia 5 września 2008 r., II UK 370/07, LEX nr 785533; z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz.
III CSK 13/05
Supreme Court dismisses cassation appeal based solely on facts or evidence evaluation as inadmissible under new Civil Procedure Code.
II PK 96/10
Supreme Court dismissed appeal on bonus claim, ruling literal regulation interpretation excludes liquidation scenarios.
I UK 128/10
Supreme Court dismissed pension appeal; specific work conditions not met for early retirement under special circumstances.
I PK 107/10
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding dismissal for loss of trust and false statements.
IV CSK 228/08
Supreme Court quashes appeal ruling on compensation reduction due to lack of careful factual analysis of contributory negligence.
III UK 130/06
Supreme Court dismisses appeal; court cannot override medical experts' disability assessment without specialist knowledge.
I UK 356/07
Supreme Court dismisses appeal, ruling disability assessment requires judicial legal evaluation beyond expert medical opinions.
II UK 211/08
Supreme Court dismisses appeal against social security pension denial due to insufficient medical expert evidence. The court ruled that judges cannot override expert opinions on disability without specialized medical knowledge.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III USK 11/23 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z odwołania S. S.‎od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego‎o prawo do jednorazowego odszkodowania,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 30 listopada 2023 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu‎z dnia 29 września 2022 r., sygn. akt III Ua 17/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [az]

UZASADNIENIE

W ocenie Sądu Okręgowego, bezpodstawny i chybiony był zarzut apelującego naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2023 r., poz. 208 ze zm.). Podkreślił, że pierwsze objawy choroby zawodowej pojawiły się u zmarłej A.S. przed październikiem 2013 r., zaznaczając, że w opinii uzupełniającej z dnia 8 września 2021 r. biegły pulmonolog wyraźnie wskazał, że w dokumentacji z Poradni Chorób Płuc w N. z dnia 23 marca 2015 r. opisano kaszel od półtora roku i rozpoznano wówczas zapalenie płuc, a także podkreślił, że z dokumentacji tej można wywnioskować o występowaniu u zmarłej objawów kaszlu i duszności wysiłkowej od 2013 r.

Są to jedne z pierwszych objawów w przebiegu alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych. Bez wątpienia jest to schorzenie, które zostało rozpoznane u zmarłej jako choroba zawodowa w postaci przewlekłej.Sąd Okręgowy zauważył, że odwołujący się dołączył do odwołania całą dokumentację medyczną z Poradni Chorób Płuc w N., w której znajduje się adnotacja, że zmarła zgłosiła się do lekarza pulmonologa w dniu 23 marca 2015 r., stwierdzając, że od półtora roku ma kaszel, a lekarz rozpoznał zapalenie płuc. Podkreślił, że biegły z zakresu pulmonologii w opinii uzupełniającej z dnia 10 stycznia 2022 r. podniósł, że początkowe objawy choroby alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych mogą być traktowane jako zapalenie płuc bądź jako astma i w ten sposób leczone.

Dodał, że w początkowym okresie choroba ta jest trudna do zdiagnozowania.Powyższe pozwalało Sądowi Okręgowemu wysnuć wniosek, że skoro pierwsze dokumenty dotyczące choroby alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych pochodzą z dnia 23 marca 2015 r. i wskazują na wystąpienie pierwszych objawów 1,5 roku wcześniej, to choroba zawodowa musiała pojawić się u zmarłej już w październiku, a nawet we wrześniu 2013 r.Organ rentowy w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego zarzucił naruszenie prawa materialnego przez:1.art. 2352 k.p. w związku z poz. 7 pkt 2 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2022 r., poz. 1836), przez uznanie, że objawy stwierdzonej choroby zawodowej w postaci zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych w postaci przewlekłej istniały u A.S. już przed październikiem 2013 r., tj. w ciągu 3 lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, pomimo że brak jest dokumentacji medycznej z tego okresu;2.art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 12 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie i uznanie za Sądem Rejonowym w Tarnobrzegu, że brak dokumentacji medycznej sprzed 2015 r. nie wyklucza powstania i rozwoju stwierdzonej choroby zawodowej zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych przed tym okresem, jak stwierdził biegły, co doprowadziło do uznania przez Sąd pierwszej i drugiej instancji, iż A.S. w chwili zachorowania na chorobę zawodową podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników;3.art. 233 § 1 k.p.c., przez przekroczenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia Sądu Okręgowego a polegającego na powieleniu za Sądem Rejonowym w Tarnobrzegu ustaleń w sposób zupełnie dowolny, niezgodny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności wnioskami zawartymi w treści opinii biegłego sądowego - specjalisty chorób płuc, przez stwierdzenie i uznanie, że „(...) pierwsze objawy choroby zawodowej pojawiły się u zmarłej A.S. przed październikiem 2013 r., ocena ta nie była dowolna”, podczas gdy z analizy treści opinii biegłego sądowego nie wynika w żaden sposób, aby objawy choroby zawodowej powstały w październiku 2013 r.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący stwierdził, że jest ona oczywiście uzasadniona.

Podniósł, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym i rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, gdyż Sąd drugiej instancji dokonał błędnej wykładni art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 12 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz art. 2352 k.p. w związku z poz. 7 pkt 2 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - prowadzącej do przyjęcia, że pomimo braku dokumentacji medycznej zmarłej A.S. pierwsze objawy choroby zawodowej pojawiły się przed październikiem 2013 r., kiedy zmarła podlegała ubezpieczeniu społecznymi rolników, a tym samym członkom rodziny zmarłego przysługuje jednorazowe odszkodowanie z powodu śmierci wskutek rolniczej choroby zawodowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).Skarżący wskazał na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Odnosząc się do tej przesłanki, należy zauważyć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika ona zwykle z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107; z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494; z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616).Przypomnieć też należy, że wyłączenie w art. 3983 § 3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c., a taki przepis powołał (także) skarżący w podstawach kasacyjnych.

Przepis art. 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c., bowiem właśnie ten przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06, LEX nr 230204; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CSK 364/06, LEX nr 238975; z dnia 5 września 2008 r., II UK 370/07, LEX nr 785533; z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76; z dnia 19 października 2010 r., II PK 96/10, LEX nr 687025; z dnia 24 listopada 2010 r., I UK 128/10, LEX nr 707405 oraz z dnia 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX nr 737366).

Oznacza to, że spór o ocenę poszczególnych dowodów i ustalenie stanu faktycznego nie może być przenoszony do postępowania przed Sądem Najwyższym, który jest związany - zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. - ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, LEX nr 513257).Skarżący zaś nie tylko powołuje w podstawach kasacyjnych zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., ale także pod pozorem naruszenia błędnej wykładni art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 12 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz art. 2352 k.p. w związku z poz. 7 pkt 2 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych kwestionuje ustalenie faktyczne, że choroba zawodowa musiała pojawić się u zmarłej A.S. już w październiku, a nawet we wrześniu 2013 r.

Innymi słowy, uzasadnienie materialnoprawnych podstaw kasacyjnych, jak i argumentacja przedstawiona we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje na to, że skarżący nie zgadza się z ustaloną datą zachorowania, a jeśli tak, to chodzi o fakty, a nie o prawo, a tym bardziej nie o jego błędną wykładnię.Należy też zauważyć, że jeśli w argumentacji skarżącego pojawia się wątek błędnych wniosków wyciągniętych przez Sąd drugiej instancji z opinii biegłego pulmunologa („z analizy treści opinii biegłego sądowego nie wynika w żaden sposób, aby objawy choroby zawodowej powstały w październiku 2013 r.”), to adekwatnym przepisem, którego obrazy przy takiej argumentacji można by się dopatrzeć, byłby art. 278 § 1 k.p.c. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że sąd nie może - wbrew opinii biegłych - opierać ustaleń w tym zakresie ani na własnym przekonaniu ani na przekonaniu strony (wyroki Sądu Najwyższego z 14 marca 2007 r., III UK 130/06, OSNP 2008 nr 7-8, poz. 113; z 8 maja 2008 r., I UK 356/07, OSNP 2009 nr 17-18, poz. 238; z 14 maja 2009 r., II UK 211/08, LEX nr 509035).

Jednakże Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c.), za wyjątkiem nieważności postępowania, którą bierze pod uwagę z urzędu, co oznacza, że musi ograniczyć się do rozpoznania zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego wskazanych w skardze. Tym samym Sąd Najwyższy nie może uwzględniać naruszenia innych przepisów, a zwłaszcza nie może zastąpić skarżącego w wyborze przepisów, które mogły być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [az] [ał]