Supreme Court dismisses cassation appeal regarding pension renewal, ruling no new facts exist to reopen the case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a Social Insurance Institution decision refusing to renew a disability pension for a specific period. The insured argued the lower court ignored procedural guidelines regarding the submission of the claim, but the court found the decision was legally sound. The court determined that since the insured did not appeal the 2009 decision covering the disputed period, it became final, and no new evidence or circumstances existed to justify reopening the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the challenged decision has become final without a valid appeal and no new facts or circumstances exist to justify reopening the proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 88/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania J. T. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. o przyznanie renty za okres od 02.03.2001 roku do 31.03.2005 roku,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 listopada 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 21 stycznia 2014 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w G. z 23 maja 2013 r. (sygn. akt VI U (…)) i oddalił odwołanie J. T. od decyzji pozwanego z 28 stycznia 2011 r., odmawiającej prawa do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 20 lipca 2010 r. Pozwany odmówił wznowienia postępowania w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy za okres od 2 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że decyzja była prawidłowa, gdyż nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 114 ustawy emerytalnej (z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych).
Pozwany decyzją z 1 czerwca 2009 r., po rozpoznaniu wniosku z 2 marca 2001 r., odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w spornym okresie i w sądowym postępowaniu odwoławczym ubezpieczony nie wniósł odwołania (nie zaskarżył decyzji z 1 czerwca 2009 r.) w odniesieniu do okresu od 2 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r. Decyzja w części niezaskarżonej stała się prawomocna. Wzruszenie prawomocnej decyzji może nastąpić tylko w trybie art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej. W sprawie nie wykazano wystąpienia przesłanek z tego przepisu.
Ubezpieczony nie przedstawił żadnych nowych dowodów lub okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji z 1 czerwca 2009 r., które miałyby wpływ na prawo do świadczenia.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku podano, „iż ZUS wydając decyzję z 28 stycznia 2011 r. odmawiając ubezpieczonemu prawa do wznowienia postępowania dotyczącego decyzji z 20 lipca 2010 r., o przyznanie renty za okres od 2 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r., pominął wytyczne Sądu Okręgowego w G.
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 listopada 2010 r., sygn. akt VIU (…), który przekazał ZUS wniosek o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy za okres od 2 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r. celem wydania stosowanej decyzji, tj. merytorycznej co do tego okresu, jako żądania nierozpoznanego, stosownie do treści art. 47710 § 2 k.p.c. Decyzja ZUS z 28 stycznia 2011 r. odmawiająca ubezpieczonemu prawa do wznowienia postępowania, wymagała zmiany i wydania orzeczenia merytorycznego nie tylko w zakresie nie wznowienia postępowania, ale w ogóle przyznania prawa, tj. przyznania ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od 11 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r., co też stosownie uczynił Sąd Okręgowy w G. (…) w wyroku z 23 maja 2013 r., sygn. akt VI U (…).
Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny w (…) błędnie odniósł się do decyzji ZUS z 1 czerwca 2009 r. i uznał, że prawomocnie orzekła ona o odmowie przyznania J. T. prawa do renty za okres od 2 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r., w sytuacji kiedy to nie ta decyzja była objęta skarżonym orzeczeniem ZUS i zaskarżeniem. Ponadto orzeczenie Sądu Apelacyjnego w (…) całkowicie neguje wcześniej wydawane na rzecz ubezpieczonego, przez Sądy Okręgowe w G. i Apelacyjny w (...), orzeczenia co do tego, że okres sporny od 2 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r. nie był rozpoznany i nie został merytorycznie rozpatrzony decyzją, w tym która korzystałby z waloru prawomocności”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazuje podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. i dlatego nie został uwzględniony.Zasadnicza rozbieżność wynika z tego, że skarżący twierdzi, iż do tej pory nie została rozpoznana jego sprawa o rentę z tytułu niezdolności do pracy za okres od 2 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r. Zarzuca, że błędnie i niezasadnie przyjął Sąd Apelacyjny, iż sprawa została już rozstrzygnięta decyzją pozwanego i dlatego ponowne jej rozpoznanie możliwe było tylko w trybie wznowienia postępowania.Kluczem do sprawy jest decyzja pozwanego z 1 czerwca 2009 r.
Została wydana po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 2 marca 2001 r. i po orzeczeniu komisji lekarskiej, ustalającej, że skarżący jest niezdolny do pracy od 1 października 2005 r. do 31 maja 2010 r. Brak było natomiast ustalenia niezdolności do pracy od marca 2001 r. („03/2001”) i tym samym podstaw do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy. Poza sporem powinno być również, że Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 23 grudnia 2009 r. rozpoznał odwołanie skarżącego od tej decyzji (w sprawie o sygn. akt VI U (…)). Akta tej sprawy zawierają orzeczenia lekarza orzecznika (k.
12) oraz komisji lekarskiej (k. 21), z których wynika, że nie stwierdzono u skarżącego niezdolności do pracy od 2 marca 2001 r. do 30 września 2005 r. Potwierdza to, że badania odbywały się dla celów rozpatrzenia wniosku o rentę. Wydana została po nich decyzja pozwanego z 1 czerwca 2009 r., dotycząca renty w spornym okresie. Sąd Okręgowy w G. wskazanym wyrokiem z 23 grudnia 2009 r. zmienił decyzję pozwanego z 1 czerwca 2009 r. i przyznał ubezpieczonemu rentę za okres od 1 kwietnia do 30 września 2005 r. W protokole rozprawy z 2 grudnia 2009 r., czyli poprzedzającej wydanie tego wyroku, ubezpieczony wyraźnie sprecyzował przed Sądem żądanie i domagał się renty za okres od 1 września 2000 r. do 28 lutego 2001 r. oraz od kwietnia do 30 września 2005 r.
Nie było więc odwołania od decyzji z 1 czerwca 2009 r. dotyczącego okresu od marca 2001 r., zatem decyzja w tej części (nieskarżonej odwołaniem) stała się prawomocna. Taki zakres zaskarżenia decyzji potwierdza sentencja i uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z 10 czerwca 2010 r. (sygn. akt III AUa (…)), który odrzucił apelację ubezpieczonego w części dotyczącej przyznania prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od 2 marca 2001 r. do 31 marca 2005 r. wobec braku rozstrzygnięcia o tym w wyroku Sądu pierwszej instancji (czyli w wyroku Sądu Okręgowego w G. z 23 grudnia 2009 r., VI (…)).
Rację ma więc Sąd Apelacyjny, że skarżący myli się, gdy twierdzi, iż wniosek o rentę za okres od 2 marca 2001 r. nie został rozpoznany przez pozwanego decyzją z 1 czerwca 2009 r. Wyjaśnia to więc zasadniczą rozbieżność między wyrokiem Sądu Apelacyjnego i odmiennymi twierdzeniami skarżącego we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Niezasadnie twierdzi, że wniosek o rentę za sporny okres nie został do tej pory rozpoznany. Innymi słowy zasadnie przyjęto, że możliwe było tylko wznowienie postępowania, a nie pierwotne rozpoznawanie wniosku w sprawie, która została zakończona decyzją pozwanego.Powyższej oceny nie zmienia wskazanie we wniosku na wyrok Sądu Okręgowego w G. z 16 listopada 2010 r., przekazujący pozwanemu wniosek o rentę za sporny okres, celem wydania stosownej decyzji, gdyż jest to orzeczenie formalne i w załatwieniu wniosku nie będzie mogła zostać pominięta decyzja z 1 czerwca 2009 r.
Samo wskazanie na art. 47710 § 2 k.p.c. nie oznacza, że ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy. Z tych motywów, z braku zasadnej podstawy przedsądu orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.