Polish Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a social security insurance decision without substantive review. The appellant argued that lower courts incorrectly applied EU coordination regulations regarding social security obligations. The court ruled that the appeal was inadmissible because the appellant failed to separately and specifically justify why the Supreme Court should hear the case, as required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be separately justified by citing specific statutory grounds for admissibility; failure to do so results in dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 78/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z odwołania "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S.z udziałem zainteresowanego Z.J.o ustalenie obowiązku ubezpieczenia społecznego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […].z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt III AUa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od " A." Spółki z o.o. w S. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. Sąd Apelacyjny w S. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 stycznia 2016 r. i oddalił odwołanie A. Spółki z o.o. w S. (dalej jako płatnik składek) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 6 lutego 2014 r. stwierdzającej, że Z.J. (dalej jako zainteresowany) - jako osoba wykonująca u płatnika składek pracę na podstawie umowy o świadczenie usług - podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym w okresie od 29 czerwca do 10 września 2011 r. oraz określającej wysokość podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia.W skardze kasacyjnej płatnik składek zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 11 ust. 1 i ust. 3 lit.
a) i art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (dalej jako rozporządzenie) przez niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji zastosowanie jako podstawy rozstrzygnięcia art. 12 rozporządzenia pomimo braku wykazanych przesłanek jego zastosowania.Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie apelacji organu rentowego lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji oraz o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego dotyczącego charakteru prawnego normy wyrażonej w art. 12 ust. 1 w relacji do art. 11 ust. 1 rozporządzenia.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono naruszeniem przez Sąd drugiej instancji art. 11 ust. 1 i ust. 3 lit.
a) oraz art. 12 ust. 1 rozporządzenia przez błędną wykładnię zwłaszcza art. 12 ust. 1, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania wynikającej z tego przepisu normy jako podstawy wyrokowania w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącego, zaskarżony wyrok w rezultacie prowadzi do błędnego stosowania przez organy krajowe - Sąd Apelacyjny w […]. i Zakład Ubezpieczeń Społecznych - prawa wspólnotowego, co prowadzi do naruszenia zasady swobodnego przepływu osób i usług. Skarżący wskazał, że „szczegółowe uzasadnienie zarzutów kasacyjnych, uzasadniających przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania, zostało rozwinięte w punkcie 5 uzasadnienia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 3984 § 2 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.). Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek.Skarżący nie odnosi się do żadnej z ustawowych przesłanek uzasadniających zaangażowanie Sądu Najwyższego w rozpoznanie skargi kasacyjnej.
Nie precyzuje nawet, czy chodzi mu o oczywistą zasadność skargi, czy o potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też o konieczność rozstrzygnięcia wyłaniającego się na tle tych przepisów istotnego zagadnienia prawnego. Nie przeprowadza również jakiegokolwiek wywodu jurydycznego, odwołując się w tym zakresie do uzasadnienia zarzutów kasacyjnych. Tymczasem rzeczą Sądu Najwyższego na etapie przedsądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w podstawach kasacyjnych oraz ich uzasadnieniu i formułowanie za skarżącego prawidłowego wniosku w tym zakresie.Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.