Supreme Court dismisses cassation against early pension decision due to lack of legal issue requiring interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against a lower court's dismissal of an insured woman's request for early retirement. The appellant argued that new evidence regarding her child's care needs should be considered under specific social insurance regulations. The court determined that the legal question was already clarified by a prior Supreme Court ruling, rendering the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal when no significant legal issue exists, no serious doubts require interpretation of legal provisions, and the appeal is obviously unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 62/05
POSTANOWIENIE
Dnia 5 kwietnia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Beata Gudowska
w sprawie z wniosku G. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w R.
o wcześniejszą emeryturę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,
na skutek kasacji wnioskodawczyni
od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.
z dnia 20 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. wyrokiem z
dnia 200 stycznia 2005 r. oddalił apelację ubezpieczonej G. K. od wyroku Sądu
Okręgowego w T. z dnia 18 października 2004 r., którym oddalone zostało jej
odwołanie od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R.,
wstrzymującej – po ponownym rozpatrzeniu uprawnień - wypłatę emerytury
przysługującej w związku z koniecznością sprawowania osobistej stałej opieki nad
dzieckiem.
Pełnomocnik ubezpieczonej wniósł kasację opartą na podstawie naruszenia
prawa materialnego - art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i
rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) w
związku z § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w
sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się
dziećmi wymagającymi specjalnej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 149 ze zm.) oraz na
naruszeniu przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 145 § 1 pkt 5, art.
149 i art. 151 § 1 k.p.a. Wniosek kasacji obejmował uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny.
Konieczność przyjęcia kasacji do rozpoznania skarżący uzasadniał potrzebą
dokonania wykładni pojęcia „nowe dowody”, ujętego w art. 114 ustawy emerytalnej,
w związku z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5
czerwca 2003 r., III UZP 5/03.
Rozważając podstawy uzasadniające przyjęcie lub odmowę przyjęcia kasacji
do rozpoznania Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie
występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).
W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c.
Potrzeba wyjaśnienia treści wskazanego w kasacji przepisu upadła w związku z
uchwałą z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03 (OSNP 2003 nr 18, poz. 442), w
której
Sąd
Najwyższy
wprawdzie
uznał
za
oczywistą
niedopuszczalność
ponownego ustalenia prawa do świadczeń z tej tylko przyczyny, że organ rentowy
w wyniku ponownej oceny dowodu uzna go za niewiarygodny, lecz jednocześnie
wskazał na dopuszczalność wszczęcia postępowania o ponowne ustalenie prawa
do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach po
ujawnieniu przez rentowy okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji
przyznającej świadczenia, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich
wysokość. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że jeżeli w wyniku
pominięcia takich okoliczności zostanie przyznane świadczenie, do którego prawo
nie istniało, osoba pobierająca świadczenie nie może powoływać się na wyrażoną
w art. 2 Konstytucji zasadę zaufania do państwa. Ochrona praw nabytych nie
obejmuje bowiem praw, które zostały nabyte niesłusznie.
W związku z tym Sąd Najwyższy, po rozważeniu przesłanek określonych w §
1, uznał odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania za uzasadnioną.