Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 539/19 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed for lack of obvious error; applicant failed to cite specific violated laws.

Numero d'incarto III UK 539/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social security debt decision without a merits review. The applicant argued that the lower court ignored the fact that foreign law should have applied, claiming an obvious legal error. The court rejected this, noting the applicant failed to cite specific statutes and that social security liability is mandatory by law, making the rent authority's declaratory decision sufficient.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not clearly demonstrate a qualified violation of law by the second-instance court, as the applicant must specify the violated provisions and the nature of the error.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility obvious error standard social security liability mandatory insurance declaratory decision cross-border employment lack of specific citation prestazioni indebitamente riscosse

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 539/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania T. F.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O.‎o zadłużenie z tytułu składek,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 17 listopada 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt III AUa (…);III AUz (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Decyzjami z 9 października 2018 r. i 12 października 2018 r. Zakład Ubezpieczeń społecznych Oddział w O. (organ rentowy) stwierdził, że T. F. (odwołujący się) jest dłużnikiem z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy.Powyższe decyzje zostały zaskarżone przez odwołującego się w całości.Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z 21 lutego 2019 r., V U (...) oddalił odwołanie, a następnie Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z 11 czerwca 2019 r., III AUa (...) oddalił apelację odwołującego się i obciążył go kosztami postępowania.

Sądy orzekające w sprawie ustaliły, że odwołujący się prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od 4 maja 2010 r. do 25 lutego 2016 r. Jednocześnie od 1 lutego 2013 r. odwołujący był zatrudniony u pracodawcy słowackiego M. s.r.o. Odwołujący się zmierzał do ustalenia, że w okresie wykonywania pracy najemnej ustawodawstwem właściwym dla niego było prawo słowackie, jednakże decyzją z 6 marca 2014 organ rentowy stwierdził, że odwołujący się podlega ustawodawstwu polskiemu. Decyzja ta stała się prawomocna w wyniku oddalenia odwołania wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z 11 marca 2015 r., V U (...) (niepublikowany) oraz oddalenia apelacji odwołującego się wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z 18 lutego 2016 r., III AUa (...) (niepublikowany).W tak ustalonym stanie faktycznym Sądy uznały, że wnioskodawca z uwagi na prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w Polsce podlega ubezpieczeniom społecznym ex lege, a decyzja organu rentowego ma w zakresie samego podlegania ubezpieczeniom charakter deklaratoryjny.

Oznacza to, że z uwagi na rozstrzygnięcie o podleganiu odwołującego się ustawodawstwu polskiemu decyzją organu rentowego z 6 marca 2014 r., która została utrzymana w mocy prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 18 lutego 2016 r. i rozwiązanie normatywne przewidujące obowiązkowe podleganie ubezpieczeniom z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, organ rentowy był uprawniony do wydania decyzji wymiarowej, bez oddzielnego wydawania decyzji w przedmiocie podlegania ubezpieczeniom społecznym.Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z 11 czerwca 2019 r. wniósł odwołujący się.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której skarżący upatruje w tym, że Sąd Apelacyjny przypisał odwołującemu się odpowiedzialność za długi składkowe mimo niestwierdzenia, czy odwołujący się w ogóle podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W ocenie odwołującego się kwestii tej nie przesądza prawomocna decyzja o podleganiu ustawodawstwu polskiemu. Powyższe okoliczności doprowadziły zdaniem odwołującego się do nierozpoznania istoty sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna odwołującego się nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ nie jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Powołanie się na oczywistą zasadność skargi wymaga wykazania kwalifikowanego naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji przybierającego postać widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez potrzeby uzupełniania materiału dowodowego ewidentności naruszenia przepisów prawa powołanych w skardze kasacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego: z 6 marca 2019 r., II UK 46/18, LEX nr 2633983; z 3 października 2019 r., III UK 452/18, niepublikowane; z 6 listopada 2019 r., III UK 156/19, niepublikowane).Tymczasem w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do odwołujący się podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w okolicznościach faktycznych w jakich zapadł wyrok Sądu drugiej instancji, bez wskazania jakichkolwiek przepisów, które w taki „oczywisty sposób” zostałyby naruszone.

W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę, że całkowicie chybiona jest argumentacja odwołującego się, zgodnie z którą o takim „oczywistym naruszeniu” bliżej nie sprecyzowanych przepisów prawa miałaby przesądzać niemożność wydania – w konsekwencji prawomocnego rozstrzygnięcia, że ustawodawstwem właściwym w rozumieniu przepisów unijnych dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest dla odwołującego się ustawodawstwo polskie - decyzji określającej wysokość należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzonej przez odwołującego się pozarolniczej działalności gospodarczej bez uprzedniego wydania decyzji stwierdzającej podleganie ubezpieczeniom społecznym w Polsce z tego właśnie tytułu.

Obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym podlega się z mocy prawa, a decyzje organu rentowego w tym zakresie mają jedynie charakter deklaratoryjny, potwierdzający spełnienie ustawowych warunków do objęcia takim ubezpieczeniem. Uwzględniając okoliczności sprawy, skoro wnioskodawca – podlegający jako przedsiębiorca obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w Polsce – zgłosił organowi rentowemu istnienie innego tytułu do podlegania ubezpieczeniom społecznym i to w innym państwie członkowskim, to „upadek” tego tytułu podlegania zagranicznemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych powoduje z mocy prawa podleganie ubezpieczeniom społecznym w Polsce.

W tej sytuacji wydanie przez organ rentowy decyzji stwierdzającej takie podleganie nie jest warunkiem koniecznym wydania decyzji wymiarowej, skarżonej w niniejszej sprawie. Wnioskodawca podlega bowiem cały czas z mocy prawa ubezpieczeniu społecznemu z dotychczasowej podstawy. Skoro mimo tej okoliczności nie wywiązuje się z obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne, to reakcja organu rentowego w postaci wydania decyzji wymiarowej jest prawidłowa, a przez to nie ma żadnych podstaw, by uznać wyrok Sądu drugiej instancji za oczywiści błędny.Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.