Supreme Court dismissed appeal; work not in full time disqualifies early retirement under special conditions. 15 years of full-time work required.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a decision denying early retirement rights. The applicant argued that specific tasks and commute time should count as special conditions work, but the court ruled that only work performed in full daily time qualifies. Consequently, the court held that partial-time work cannot be aggregated to meet the 15-year requirement for early retirement.
Regesto Legislator
Generato dall'IA§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.: Only work performed in full daily time on a listed position qualifies as special conditions work; partial-time work cannot be aggregated to meet the 15-year requirement.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 390/18 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania R.S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. o prawo do emerytury,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 13 listopada 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 29 maja 2018 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację R.S. (wnioskodawca), wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z 5 października 2016 r., IV U (…), oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (organ rentowy), odmawiającej wnioskodawcy prawa do emerytury w obniżonym wieku, z uwagi na nieudowodnienie 15 lat pracy w warunkach szczególnych.Powyższy wyrok został przez wnioskodawcę zaskarżony skargą kasacyjną w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, co jednocześnie stanowi istotne zagadnienie prawne:
1) czy czynności wykonywane w ramach jednego etatu, w pełnym wymiarze czasu pracy, stanowiące immamentną cechę pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w warunkach pracy określonej w wykazie A, dziale XIV, poz. 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm., dalej jako rozporządzenie z 7 lutego 1983 r.), czyli prace w akumulatorowniach: opróżnianie, oczyszczanie i wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych, podczas gdy dodatkowo wykonywane czynności były ściśle związane z tą pracą, do których to czynności zalicza się sprawdzanie tablic zasilających bezpieczników czy styków, prace polegające na obsłudze prostowników i przetwornic w siłowniach (znajdujących się w jednym pomieszczeniu co akumulatorownia) oraz czas na dojazd do miejsca pracy w terenie (do akumulatorowni zlokalizowanej 15-20 km od siedziby zakładu pracy), mogą być wliczone do okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, wymaganego do nabycia przez pracownika prawa do wcześniejszej emerytury;
2) czy praca wykonywana przez wnioskodawcę polegająca na sprawdzaniu tablic zasilających bezpieczników czy styków, praca polegająca na obsłudze prostowników i przetwornic w siłowniach (znajdujących się w jednym pomieszczeniu co akumulatorownia) oraz czas na dojazdy do miejsca pracy w terenie może być uznany za pracę wykonywaną w warunkach szczególnych, określoną w wykazie A dział XIV, poz. 24 załącznika do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r., podczas gdy jako podstawowe były wykonywane prace określone w wykazie A dziale XIV poz. 13 załącznika do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r., czyli prace w akumulatorowniach;
3) które czynności wykonywane przez wnioskodawcę są ściśle związane z pracą w warunkach szczególnych i stanowią immamentną cechę takiej pracy? Jakie są granice dopuszczalności uznania pracy za pracę ściśle powiązaną z pracą w szczególnych warunkach?W ocenie wnioskodawcy skarga kasacyjna jest także oczywiście uzasadniona, z uwagi na przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, że praca wykonywana przez wnioskodawcę nie była wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Zarówno sformułowane przez wnioskodawcę zagadnienia prawne, jak i oczywista zasadność skargi dotyczy możliwości uznania za pracę w warunkach szczególnych pracy, która nie była świadczona w pełnym wymiarze czasu pracy.Kwestia ta była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który podsumował dotychczasowe orzecznictwo w tym zakresie w wyroku z 6 listopada 2019 r., II UK 137/18 (niepublikowany).
Stwierdzono w nim, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Pracą w szczególnych warunkach jest tylko praca w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Chodzi tu o dzienny wymiar czasu pracy. Przesłanką stosowania normy z § 2 ust. 1 rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. nie jest ustalenie czy praca w szczególnych warunkach wpływała negatywnie na organizm ubezpieczonego.
Nie ustala się takiego związku faktycznego w sprawie o prawo do wcześniejszej emerytury. Ustala się jedynie zatrudnienie stałe i w pełnym wymiarze czasu pracy na określonym stanowisku z wykazu A do rozporządzenia. Nie jest zatem uprawnione wnioskowanie, że skoro krótsza dzienna praca odbywała się w szczególnych warunkach, to znaczenie przesądzające ma rozłożona w dłuższym okresie kumulacja wpływu szkodliwych warunków pracy na organizm pracownika i dlatego uzasadnione miałoby być odejście od 8 – godzinnej normy dziennej dla pracy w szczególnych warunkach i w konsekwencji dopuszczenie wydłużenia wymaganego okresu zatrudnienia ponad 15 lat, z którego po przeliczeniu niższego dziennego czasu pracy w szczególnych warunkach ubezpieczony uzyskiwałby również wymagany (minimalny 15 lat) okres takiej pracy.
Byłby to jednak okres wynikający z określonego algorytmu sumowania niepełnych dziennych czasów pracy w szczególnych warunkach, czyli krótszych niż 8 godzin, a składających się na 15-cie lat pracy w szczególnych warunkach. Nie pozwala na to treść przepisu § 2 ust.
1. Znaczenie ma dzienny czas pracy i jednocześnie kalendarzowy okres 15-tu lat pracy w szczególnych warunkach. Chodzi o lata kalendarzowe oparte na zwykłej (dziennej) pracy, czyli w pełnym wymiarze czasu pracy, a nie o sumę czasu pracy w szczególnych warunkach przy krótszym dziennym zatrudnieniu w szczególnych warunkach, lecz w dłuższym okresie (6,5 godzin dziennie w okresie 17 lat i 10 miesiącu), którego suma dawałaby wartość matematyczną, taką jak dla 15-tu lat pracy w szczególnych warunkach w pełnym wymiarze czasu pracy. Rozumowanie takie jest sprzeczne z ustawą.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.as