Supreme Court dismisses appeal claiming appellate court erred by ignoring specialist surgeon's opinion on work disability.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the appellate court did not violate its evidentiary powers. The appellant argued the lower court ignored a surgeon's opinion, yet the appellate court properly weighed all expert testimonies and the claimant's qualifications. The court held that while specialist knowledge is required, it does not preclude a judge from favoring one expert's view over another based on the overall evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 12 ust. 1; Art. 13 ust. 1; Art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The court may independently evaluate expert opinions on work disability without violating its powers, provided it does not rely on general knowledge instead of specialist medical evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 378/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania W. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 27 maja 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje radcy prawnemu M. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 5 września 2018 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z 4 lipca 2017 r., IX U (…), uwzględniający odwołanie W. G. (wnioskodawczyni) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z 4 stycznia 2016 r., odmawiającej wnioskodawczyni prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, w ten sposób, że oddalił odwołanie.Wnioskodawczynie zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której wnioskodawczyni upatruje w dokonani przez Sąd Apelacyjny błędnej wykładni art. 12 i art. 13 ust. 1 w związku z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm., dalej jako ustawa emerytalna) przez pominięcie przez Sąd Apelacyjny przy ocenie niezdolności do pracy opinii biegłego z zakresu chirurgii i ortopedii, co doprowadziło do uznania, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy i może wykonywać prace stosowane do posiadanych kwalifikacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.W judykaturze Sądu Najwyższego wyrażony został pogląd, że ocena niezdolności do pracy wymaga wiadomości specjalnych i musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych. Nie oznacza to jednak, że Sąd nie może w ramach swobodnej oceny dowodów uznać jednej opinii biegłego za przekonującą, a inne odmówić tego waloru. Do naruszenia przysługujących Sądowi kompetencji do oceny materiału dowodowego w sprawi doszłoby, gdyby Sąd wbrew opinii biegłych, dostarczających Sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości, stanowiących łącznie o zdolności do wykonywania zatrudnienia bądź braku takiej zdolności – oparł się na własnym przekonaniu, wiedzy powszechnej, zasadach logicznego myślenia, które to kryteria ze zrozumiałych względów nie obejmują specjalistycznej wiedzy medycznej (wyroki Sądu Najwyższego: z 23 maja 1986 r., IV CR 116/86, LEX nr 8760; z 19 grudnia I PR 148/90, OSP 1991 nr 11-12, poz. 300; z 15 stycznia 1972 r., III CRN 341/72, LEX nr 7051; z 8 lutego 2002 r., II UKN 112/01, OSNP 2003 nr 23, poz. 580; z 17 grudnia 2008 r., I UK 133/08, LEX nr 1615661; z 10 stycznia 2012 r., I UK 235/11, LEX nr 1129324; z 24 czerwca 2013 r., II PK 324/12, LEX nr 1375181; z 12 lutego 2015 r., IV CSK 275/14, LEX nr 1651019; z 1 marca 2016 r., I UK 211/15, LEX nr 2007784; z 5 kwietnia 2016 r., I UK 145/15, LEX nr 2030462).W przedmiotowej sprawie Sąd Apelacyjny uzupełnił postępowanie dowodowe i wskazał, dlaczego nie dał wiary opinii lekarza ortopedy, której pominięcie kwestionuje wnioskodawczyni.
Sąd Apelacyjny odniósł się również do wszystkich posiadanych przez wnioskodawczynie kwalifikacji zawodowych i w oparciu o uznane przez niego za wiarygodne opinie biegłych stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków do uznania jej za nie zdolną do pracy w myśl ustawy emerytalnej, nie naruszając przy tym wymogów co do korzystania z dowodu z opinii biegłych, zaprezentowanych powyżej i uznanych w orzecznictwie Sądu Najwyższego.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.