Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 27/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on pension rights, ruling facts were clearly established against the claimant.

Numero d'incarto III UK 27/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a Social Insurance Institution decision denying early retirement rights. The lower court found that the claimant did not work exclusively as a welder in full-time special conditions for 15 years, noting mixed duties and unreliable documentation. The court rejected the cassation grounds as they merely restated material law application rather than presenting a valid preliminary review basis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa emerytalna; rozporządzenie w sprawie wieku emerytalnego: Decydującą kwestią przy ustaleniu prawa do wcześniejszej emerytury za pracę w szczególnych warunkach jest faktycznie wykonywana praca w pełnym wymiarze czasu, a nie nazwa stanowiska ani dokumenty pracownicze.

Parole chiave

Generato dall'IA
early retirement rights special working conditions full time employment welder duties social insurance benefits cassation appeal preliminary review basis

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej
art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej
1 pkt 1 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej przez niewłaściwe zastosowanie i nieustalenie prawa do emerytury pomimo spełnienia wszystkich stawianych przez prawo wymagań do wydania pozytywnej decyzji; 2) § 4 rozporządzenia z 1983 r.
art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, co uzasadnione jest:
art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.”), to nie jest to prawidłowe, gdyż na etapie przedsądu nie rozpoznaje się podstaw kasacyjnych, lecz tylko czy wniosek wskazuje i wykazuje podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.Dalsza treść wniosku prowadzi do negatywnej oceny w tym zakresie.
art. 39813 § 2 k.p.c.
Ustalenie o braku takiej pracy wiąże w ocenie podstawy przedsądu (art. 39813 § 2 k.p.c. ma odpowiednie zastosowanie na etapie przedsądu).
art. 39814 k.p.c.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814 k.p.c.
rozporządzenie z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
art. 328 § 2 k.p.c
art. 233 k.p.c
art. 233 k.p.c.: - przez dokonanie zupełnie dowolnej oceny materiału dowodowego, przekraczając w ten sposób granice przyznanej Sądowi przez ustawodawcę swobody, a w szczególności odmawiając wiarygodności zeznaniom świadka Z.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
P., że zakład pracy wnioskodawcy był na tyle mały, że doświadczenie życiowe wskazuje, że wnioskodawca nie mógł w nim wykonywać wyłącznie funkcji spawacza, bo i jego następca zajmował się innymi rzeczami”.„Na zasadzie przepisu art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 27/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania P. M.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L.‎o prawo do emerytury,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z 30 października 2013 r. uwzględnił apelację pozwanego organu rentowego i zmienił wyrok Sądu Okręgowego w L. z 4 czerwca 2013 r., w ten sposób, że oddalił odwołanie wnioskodawcy P. M. od decyzji pozwanego z 22 marca 2012 r., którą odmówiono mu prawa do wcześniejszej emerytury wobec braku 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Za taką pracę nie uznano zatrudnienia wnioskodawcy w Przedsiębiorstwie Robót […] w P. od 25 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1998 r. Według wnioskodawcy negatywnie nie przesądzał zapis w świadectwie pracy wskazujący na zatrudnienie na stanowisku ślusarz-spawacz.

Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawca wykonywał tylko czynności spawalnicze chociaż formalnie był zatrudniony na stanowiskach ślusarz-spawacz, mechanik-spawacz. Wnioskodawca był jedynym spawaczem w tym przedsiębiorstwie i korzystał z pomocy ślusarzy, którzy przygotowywali elementy do spawania i asystowali. Podwyższenie stawki godzinowej wynagrodzenia za pracę dla wnioskodawcy wiązało się z dopisaniem do stanowiska „spawacz” innego stanowiska – „ślusarz”. Sąd Apelacyjny ustalił inny stan faktyczny. Wskazał na dokumenty w aktach osobowych wnioskodawcy i po ich analizie stwierdził, że nie można w sposób pewny ustalić, że wnioskodawca pracował wyłącznie na stanowisku spawacza.

Z zeznań świadków A. K. i K. P. jednoznacznie również nie wynika, iżby wnioskodawca zajmował się wyłącznie czynnościami związanymi ze spawaniem. Wykonywał także prace ślusarskie, gdy nie było spawania i przygotowywał elementy do spawania. Po odejściu wnioskodawcy z pracy jego następca zajmował się nie tylko spawaniem ale także był ślusarzem i mechanikiem. W stosunkowo małych zakładach pracy zatrudniających niewielu pracowników nie było potrzeby tworzenia wąsko wyspecjalizowanych stanowisk pracy, jak na przykład spawacza, a odwrotnie, istniała potrzeba zatrudniania pracowników o umiejętnościach bardziej uniwersalnych.

Sąd nie uznał za wiarygodne zeznania, że dokumentacja pracownicza wnioskodawcy „była prowadzona przez jego pracodawcę w sposób świadomie wadliwy”. Ustalenie prawa do świadczenia musi być oparte na dowodach pewnych i jednoznacznych. Wnioskodawca, na którym ciążył obowiązek przedstawienia takich dowodów, nie wywiązał się z niego w sposób zadowalający. W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie:

1) art. 184 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej przez niewłaściwe zastosowanie i nieustalenie prawa do emerytury pomimo spełnienia wszystkich stawianych przez prawo wymagań do wydania pozytywnej decyzji; 2) § 4 rozporządzenia z 1983 r. przez niezastosowanie, gdy zgodnie z wykazem A dział XIV pkt 12 wszystkie czynności wykonywane w stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy zawierają się w „Pracach przy spawaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym”;

3) art. 328 § 2 k.p.c. przez brak ustalenia stanu faktycznego, w którym zapadło rozstrzygnięcie, nie można bowiem za ustalenie przyjąć analizy dowodów zebranych w sprawie, którym Sąd przyznaje bądź odmawia wiarygodności, lecz po dokonaniu tej oceny nie ustala na czym miała polegać praca wnioskodawcy, w jakim wymiarze ją wykonywał i przez jaki okres czasu, co ma tym istotniejsze znaczenie, że Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego, a więc winien przedstawić na czym polega błędność ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku Sądu pierwszej instancji;

4) art. 233 k.p.c.: - przez dokonanie zupełnie dowolnej oceny materiału dowodowego, przekraczając w ten sposób granice przyznanej Sądowi przez ustawodawcę swobody, a w szczególności odmawiając wiarygodności zeznaniom świadka Z. O. i opierając rozstrzygnięcie wyłącznie na dokumentach z akt osobowych wnioskodawcy, w sytuacji, gdy winny zostać uwzględnione także zeznania świadków złożone ponad osnowę dokumentów, a przedstawiające stan faktyczny sprawy, nie zaś li tylko „nazwowe” zaszeregowanie pracownika, - przez dowolne przyjęcie, wbrew zeznaniom świadka K. P., że zakład pracy wnioskodawcy był na tyle mały, że doświadczenie życiowe wskazuje, że wnioskodawca nie mógł w nim wykonywać wyłącznie funkcji spawacza, bo i jego następca zajmował się innymi rzeczami”.„Na zasadzie przepisu art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, co uzasadnione jest:

1. koniecznością wypowiedzenia się Sądu Najwyższego w przedmiocie kryteriów oceny czy dana sprawa była wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy czy też nie oraz relacji nazwy stanowiska, na którym pracownik był zatrudniony do zakresu jego rzeczywistych obowiązków, a w konsekwencji czy przy podejmowaniu decyzji o ustaleniu prawa do tzw. wcześniejszej emerytury decydującą kwestią jest wymiar i rodzaj pracy czy też treść dokumentów pracowniczych, w wypadku gdy pomiędzy wskazanymi zachodzi rozbieżność;

2. oczywistą jej zasadnością wobec wniosków wypływających z zebranych w toku postępowania dowodów potwierdzających wykonywanie przez P. M. pracy w szczególnych warunkach (spawacz) w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres ponad 15 lat”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej in extenso) nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Jeżeli odwołuje się do podstaw kasacyjnych („w zw. z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.”), to nie jest to prawidłowe, gdyż na etapie przedsądu nie rozpoznaje się podstaw kasacyjnych, lecz tylko czy wniosek wskazuje i wykazuje podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.Dalsza treść wniosku prowadzi do negatywnej oceny w tym zakresie. Sprawy o prawo do wcześniejszej emerytury za pracę w szczególnych warunkach nie należą do spraw rzadkich i mają już niemałe orzecznictwo, co nie świadczy o ich prawnym skomplikowaniu, lecz raczej o różnych sytuacjach (stanach faktycznych).

Kwestie wywołane we wniosku sprowadzają się tylko do stosowania prawa materialnego, którego jednak wniosek samodzielnie, czyli odrębnie od podstaw kasacyjnych, nie określa. Praca w szczególnych warunkach to kwalifikowana przez prawo materialne sytuacja faktyczna, co też determinuje kryteria oceny czy taka praca była wykonywana. Oczywiście punktem odniesienia są przepisy ustawy emerytalnej oraz rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Niczym szczególnym jest stwierdzenie, że nazwa stanowiska nie zawsze przesądza, gdyż decyduje praca faktycznie wykonywana. Taka sama ocena dotyczy dokumentów, które w przypadku sporu podlegają weryfikacji co do zgodności ich treści z rzeczywistą pracą. Pełny wymiar czasu pracy jest wówczas zwykłym warunkiem zaliczenia zatrudnienia do pracy w szczególnych warunkach. Tak ogólnie zgłoszone kwestie w żadnej mierze nie składają się jednak na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.c.Wniosek nie wykazuje również podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W sprawie nie ustalono, iżby skarżący pracował w szczególnych warunkach w pełnym wymiarze czasu pracy przez 15 lat zatrudnienia.

Ustalenie o braku takiej pracy wiąże w ocenie podstawy przedsądu (art. 39813 § 2 k.p.c. ma odpowiednie zastosowanie na etapie przedsądu). Wniosek nie przedstawia zarzutów procesowych, które prowadziłyby do innych ustaleń faktycznych. Skoro nie ustalono pracy w szczególnych warunkach, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814 k.p.c.