Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and failure to prove legal inconsistency.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by H. K. against the Social Insurance Institution's denial of a pension. The applicant argued that the lower courts incorrectly classified his work as not being performed under special conditions, citing a lack of uniform judicial precedent. The court rejected the appeal because the applicant failed to demonstrate that the contested judgment was obviously flawed or contradicted established case law, as required for admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 384 § 1 k.p.c.; Art. 385 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not meet the strict requirements of obvious merit or legal inconsistency with uniform case law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 228/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania H. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Radomiu o prawo do emerytury,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lubliniez dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt III AUa 300/15, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża odwołującego się kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 2 czerwca 2015 r., III AUa 300/15 Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił apelację wniesioną przez H. K. (wnioskodawca), od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z 30 stycznia 2015 r., VI U 80/14, oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Radomiu (organ rentowy) z 27 listopada 2013 r., odmawiającej wnioskodawcy prawa do emerytury, z uwagi na niewykazanie przez niego 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. W zakresie istotnym dla tzw. przedsądu, Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że Sąd Okręgowy prawidłowo nie zakwalifikował pracy wnioskodawcy na stanowisku tokarza jako pracy w szczególnych warunkach, ponieważ za pracę taką może zostać uznana jedynie praca wykonywana „przy odlewach” żeliwnych, polegająca na ich wybijaniu, oczyszczaniu i wykańczaniu, o ile jest wykonywana w przemyśle metalowym i w odlewniach.
Wnioskodawca nie wykonywał swojej pracy w odlewni, a jedynie zajmował się wykonywaniem tulei i panewek z gotowych odlewów, zatem nie pracował przy ich wykańczaniu, a jedynie przygotowywał określony produkt z gotowych odlewów. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy przyjął także prawidłowo, że praca wykonywana przez wnioskodawcę na stanowisku kierownika zmiany nie nosiła znamion dozoru inżynieryjno- technicznego określonego w wykazie A dziale XIV poz. 24, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r.
Nr 8, poz. 43 ze zm., dalej jako rozporządzenia z 7 lutego 1983 r.), gdyż wnioskodawca nie wykonywał bezpośredniego dozoru nad podległymi mu pracownikami. Wnioskodawca pełnił dozór pośredni, zajmował się sprawami kadrowymi i podejmowaniem decyzji m.in. w sytuacji awarii maszyn, nie można zatem przyjąć, że wykonywana przez niego praca była pracą w szczególnych warunkach. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie doszło do błędnego poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, tym samym art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm., dalej jako ustawa o emeryturach i rentach z FUS) w zw. z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 7 lutego 1983 r., z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, nie został naruszony. Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na oczywistej zasadności skargi, której wnioskodawca dopatruje się w przyjęciu przez Sądu drugiej instancji ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji za własne, bez jakichkolwiek rozważań merytorycznych w tej kwestii, podczas gdy w apelacji podnoszone były zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz błędy w ustaleniach faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło Sąd Apelacyjny do konkluzji, iż praca wykonywana przez wnioskodawcę w charakterze tokarza oraz kierownika zmiany nie była pracą w szczególnych warunkach.
Wnioskodawca podnosi także konieczność rozstrzygnięcia rozbieżności w orzecznictwie, sprowadzających się do odpowiedzi na pytania: czy wyrób tulei i panewek z żeliwa jest oczyszczaniem i wykańczaniem odlewów, o którym mowa w wykazie A, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r.?; czy praca tokarza w przemyśle maszynowym („F. w S.”) jest pracą w warunkach szczególnych, o której mowa w art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS?; czy do pracy wnioskodawcy powinny być stosowane przepisy rozporządzenia z 7 lutego 1983 r.?; czy praca kierownika zmianowego wykonującego swoje czynności na hali produkcyjnej, sprawującego nadzór pośredni jest pracą w warunkach szczególnych, o których mowa w ww. przepisach?W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawcy organ rentowy wniósł o jej oddalenie i zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Wnioskodawca uzasadniając oczywistą zasadność skargi podnosi, iż w wyniku nieprawidłowego dokonania ustaleń faktycznych, Sąd drugiej instancji błędnie przyjął, że praca wykonywana przez wnioskodawcę w charakterze tokarza i kierownika zmiany nie była pracą w szczególnych warunkach. Następnie zaś wnioskodawca sam wykazuje, iż brak jest jednolitego orzecznictwa, które świadczyłoby o tym, że ww. prace w zakresie w jakim były świadczone przez wnioskodawcę należy zakwalifikować jako pracę w szczególnych warunkach.
Dopiero, gdyby wnioskodawca wykazał, iż zaskarżony wyrok jest sprzeczny z jednolitym orzecznictwem w tym przedmiocie, udowodniłby, że zaskarżone orzeczenie jest tak rażąco wadliwe, iż należy uznać skargę kasacyjną w niniejszej sprawie za oczywiście uzasadnioną. Ponadto, skoro w apelacji wnioskodawca nie podniósł zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego przez Sąd pierwszej instancji w zakresie ustaleń faktycznych, nie może upatrywać oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w naruszeniu przez Sąd drugiej instancji art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. Z kolei zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wyłączony jest z zakresu kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym.
Dlatego nie można uznać, iż skarga kasacyjna wywiedzione w przedmiotowej sprawie jest oczywiście uzasadniona. Odnosząc się do przywołanej hasłowo przesłanki potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wnioskodawca nie wskazał wykładni jakich przepisów się domaga oraz nie uzasadnił w odrębnym wywodzie jurydycznym, iż ich wykładnia rzeczywiście wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie wykazał zatem także ziszczenia się i tej przesłanki przedsądu.
W obliczu powyższych rozważań, a także mając na względzie, iż skarga kasacyjna jest środkiem prawnym, funkcjonującym w interesie publicznym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.