Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 217/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and failure to meet admissibility requirements.

Numero d'incarto III UK 217/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insured person against a final decision denying disability pension. The appellant argued that lower courts violated material law provisions regarding medical evidence and expert opinions, but the Court found these arguments amounted to a mere dispute over factual findings rather than an obvious legal error. Consequently, the appeal was rejected because it failed to demonstrate the requisite prima facie clarity of the alleged legal violation required for admissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious violation of law prima facie, not merely a disagreement with the court's assessment of evidence or factual findings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error disability pension claim assessment of evidence Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Wywody skarżącego stanowią zatem polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., nie może być podstawą skargi kasacyjnej.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zdaniem skarżącego, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci całokształtu dokumentacji medycznej, uzupełnionej o opinie powołanych w toku postępowania biegłych, w sposób oczywisty wynika, że w toku procedowania doszło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 12 i 13 oraz art.
Art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
107 w związku z art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Wywody skarżącego stanowią zatem polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., nie może być podstawą skargi kasacyjnej.
art. 3989 § 2 k.p.c
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 217/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z odwołania M. J. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Koszalinie‎o rentę z tytułu niezdolności do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 maja 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie‎z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt III AUa 790/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 czerwca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w sprawie z odwołania M. J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Koszalinie w przedmiocie renty z tytułu niezdolności do pracy oddalił apelację odwołującego się. Odwołujący się zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna z uwagi na rażące naruszenie przez Sądy przepisów prawa. Zdaniem skarżącego, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci całokształtu dokumentacji medycznej, uzupełnionej o opinie powołanych w toku postępowania biegłych, w sposób oczywisty wynika, że w toku procedowania doszło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 12 i 13 oraz art. 107 w związku z art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.), co skutkowało prawomocnym oddaleniem odwołania ubezpieczonego od decyzji o odmowie otrzymania renty z tytułu niezdolności do pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541).

Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Zauważyć należy, że skarżący w istocie kwestionuje dokonaną przez Sądy obu instancji ocenę dowodów. Wywody skarżącego stanowią zatem polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., nie może być podstawą skargi kasacyjnej.

Ponadto w lakonicznym uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący ogranicza się do ogólnikowego stwierdzenia, że postępowanie dowodowe (opinie biegłych), świadczą o zasadności jego odwołania, ale nie usiłuje nawet skonkretyzować, na czym polegały uchybienia Sądu. Sąd Najwyższy nie może przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, doszukiwać się w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia prawnego. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 10/11, LEX nr 1124105).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną zawarto tylko wniosek o oddalenie skargi i zasądzenie w takiej sytuacji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W związku z tym brak było podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.