Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 164/14 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed for lack of obvious legal error; court lacks jurisdiction to review factual findings.

Numero d'incarto III UK 164/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social insurance authority's decision regarding pension rights. The appellant argued that lower courts failed to recognize the core issue of recalculating the pension base and ignored specific requests for a favorable variant. The court rejected the appeal because the appellant did not demonstrate an obvious legal error, as the Supreme Court's role is limited to legal control rather than factual verification.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: The Supreme Court dismisses a cassation appeal if the appellant fails to show that the alleged legal error is obvious prima facie, as the Court does not substitute its own assessment of facts or search for specific legal provisions in the appeal grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obvious legal error social insurance pension factual findings review Supreme Court jurisdiction legal control function art 398 k.p.c.

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 398 § 1 pkt 4 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 398 § 2 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 110 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Ponadto powinnością organu rentowego było obliczenie należnej emerytury według art. 110 i art.
art. 111 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
110 i art. 111 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07
postanowienie Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 marca 2014 r., III SK 65/13
Rolą Sądu Najwyższego nie jest wyręczanie skarżącego w realizacji tego obowiązku i doszukiwanie się tych przepisów w podstawach skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 11 marca 2014 r., III SK 65/13, LEX nr 1463900).
I CSK 100/07
Supreme Court dismisses appeal for lack of admissibility due to missing legal argumentation requirements.
II CSK 184/07
Cassation appeal dismissed for improper scope of appeal and failure to demonstrate obvious legal error.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 164/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z odwołania M. W.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. ‎o prawo do emerytury,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] w sprawie z odwołania M.W. od decyzji ZUS Oddział w L. o prawo do emerytury oddalił apelację wnioskodawcy. Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Zdaniem wnioskodawcy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż w sprawie zachodzi kwalifikowana wada zaskarżonego wyroku w postaci nierozpoznania istoty sprawy przez sądy powszechne, naruszenia prawa ubezpieczonego do rzetelnego procesu, prawa do ustaleń odpowiadających prawdzie. Sądy powszechne dokonały różnego określenia przedmiotu sprawy, podczas gdy ubezpieczony domagał się w szczególności przeliczenia podstawy wymiaru emerytury i ustalenia kwoty bazowej na dzień ukończenia 65 lat czyli na dzień 9 kwietnia 1999 r.

Sądy pominęły w ocenie skarżącego wniosek ubezpieczonego z 3 grudnia 2012 r. i oparły się na błędnej decyzji i odpowiedzi na odwołanie organu rentowego. Ponadto powinnością organu rentowego było obliczenie należnej emerytury według art. 110 i art. 111 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. 2013 r., poz. 1440 ze zm.) i przyznanie świadczenia w wysokości wariantu korzystniejszego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania.Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.

Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Przede wszystkim z uzasadnienia wniosku nie wynika, jakie przepisy prawa zostały w ocenie wnioskodawcy w ewidentny sposób naruszone przez sąd odwoławczy.

Rolą Sądu Najwyższego nie jest wyręczanie skarżącego w realizacji tego obowiązku i doszukiwanie się tych przepisów w podstawach skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 11 marca 2014 r., III SK 65/13, LEX nr 1463900). Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.