Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error prima facie. The court rejects the claim that the pension law applies to contract workers. The decision emphasizes the high threshold for cassation admissibility. The court finds the lower court's interpretation not obviously erroneous. The applicant failed to demonstrate a clear violation of law. The ruling upholds the Social Insurance Institution's decision. The case concerns pension eligibility for contract workers. The court requires deeper analysis for cassation review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by C. N. against the Social Insurance Institution's refusal of a pension. The applicant argued that the relevant pension statute incorrectly excluded contract workers and required a continuous insurance status not met by the lower courts. The court held that the applicant failed to demonstrate an obvious legal error or a clear violation of law prima facie. Consequently, the appeal was rejected without substantive review of the pension eligibility criteria.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 55 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: A cassation appeal is admissible only if it alleges an obvious legal error or a clear violation of law prima facie, requiring a superficial analysis without deep factual investigation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 125/17 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Wróbel w sprawie z odwołania C. N.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R.o wysokość emerytury,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 24 kwietnia 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od C. N. na rzecz organu rentowego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. decyzją z dnia 20 stycznia 2015 r. odmówił C. N. prawa do emerytury. C. N. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę i przyznanie mu prawa do dochodzonego świadczenia.Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI U […], Sąd Okręgowy w R. oddalił odwołanie.Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III AUa […] na skutek apelacji ubezpieczonego C. N. od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI U […], oddalił apelację.Ubezpieczony C.
N. zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w […] w całości, opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj.:1) przepisu art. 55 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 887 z późn. zm.), dalej ustawa emerytalna, poprzez błędną wykładnię, tego przepisu polegającą na:- uznaniu, że przywołany przepis uzależnia prawo do obliczenia emerytury od spełnienia warunku posiadania nieprzerwanego statusu osoby ubezpieczonej, podczas gdy z treści tego przepisu taki warunek nie wynika,- uznaniu, że powołany przepis ma zastosowanie wyłącznie do pracowników, podczas gdy z treści tego przepisu wynika, iż ma on zastosowanie nie tylko do pracowników, ale także do wszystkich osób które kontynuują ubezpieczenia, czyli podlegają obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniom społecznym z jednego z tytułów wymienionych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 963 z późn. zm.), w tym również do osób podlegających ubezpieczeniom z umowy zlecenia,- uznaniu, że kontynuowanie ubezpieczeń występuje wyłącznie wówczas, gdy w dacie ukończenia powszechnego wieku emerytalnego dana osoba kontynuuje ubezpieczenia, w sytuacji gdy z treści tego przepisu wynika, iż warunek kontynuowania ubezpieczeń jest spełniony, gdy po ukończeniu powszechnego wieku emerytalnego dana osoba podlega ubezpieczeniom społecznych zarówno obowiązkowo jaki i dobrowolnie.Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w […] z pozostawieniem mu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, w tym kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi.
Wyjaśnił, iż w stanie faktycznym sprawy świadczeniobiorca spełnił wszystkie przesłanki do zastosowania w stosunku do niego art. 55 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 887 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 55 ustawy emerytalnej, ubezpieczonemu spełniającemu warunki do uzyskania emerytury na podstawie art. 27, który kontynuował ubezpieczenie emerytalne i rentowe po osiągnięciu wieku emerytalnego i wystąpił z wnioskiem o emeryturę po dniu 31 grudnia 2008 r., może być obliczona emerytura na podstawie art. 26, jeżeli jest wyższa od obliczonej zgodnie z art. 53 tej ustawy.
Wszystkie te przesłanki świadczeniobiorca spełnił. Pomimo tego Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt III Pa […], oddalił jego apelację. Sąd Apelacyjny dokonując wykładni przepisu art. 55 uznał, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do pracowników, a zawarta przez ubezpieczonego umowa zlecenia nie może być uznana za kontynuowanie ubezpieczeń. Sąd wskazując, że kontynuowanie ubezpieczeń oznacza w istocie „nie rozwiązał stosunku” uznał, że konstrukcja art. 55 ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczy tylko jednej grupy ubezpieczonych, tj. pracowników.
Taka interpretacja tego przepisu nie ma oparcia w brzmieniu tego przepisu. Tym samym doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i naruszenie to miało wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że świadczeniobiorca nie ma prawa do świadczenia na podstawie art. 55 ustawy emerytalnej.Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o:1) nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, natomiast w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania - o jej oddalenie, 2) zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów postępowania kasacyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami.Organ rentowy wskazał, że w przedmiotowej sprawie Sądy obydwu instancji uznały, iż brak jest podstaw do zastosowania w odniesieniu do wnioskodawcy art. 55 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Warunkiem braku podstaw do zastosowania wobec wnioskodawcy tego zapisu ustawowego jest to, iż nie spełnił on jednego z warunków wskazanych w art. 55 ww. ustawy, tzn. nie kontynuował ubezpieczeń emerytalnych po osiągnięciu wieku emerytalnego, bowiem nie podlegał takiemu ubezpieczeniu.W ocenie organu rentowego nie mogą ostać się zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Zarzuty te sprowadzają się do tego, że Sąd II instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawnych w odniesieniu do odmówienia wnioskodawcy prawa do skorzystania z zapisu art. 55 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Tymczasem Sąd II instancji prawidłowo zinterpretował obowiązujące przepisy.Zdaniem organu rentowego złożona skarga kasacyjna nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skargę kasacyjną strona może oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Wywodzący skargę kasacyjną nie przedstawił w niej żadnego zagadnienia prawnego, które mogłoby być przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego.
Dlatego też wywiedziona skarga kasacyjna w ogóle nie powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Natomiast jeżeli Sąd Najwyższy uznałby, iż złożona skarga kasacyjna spełnia przesłanki do jej przyjęcia i merytorycznego rozpoznania, organ rentowy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej co do naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie organu rentowego postępowanie zostało przeprowadzone przez Sąd II instancji w sposób wnikliwy, z uwzględnieniem wszystkich kwestii, które wymagały wyjaśnienia w toku postępowania, w związku z czym nie ma podstaw do wywodzenia skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art. 3984 § 2 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone są w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania, a przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi choćby jedna z nich. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno zatem koncentrować się na wykazaniu istnienia takiej przesłanki, przy czym treść tego uzasadnienia musi być oparta na argumentacji ściśle jurydycznej.
Wymaganie to pozostaje w merytorycznym i funkcjonalnym związku z konstrukcją skargi kasacyjnej, w której rozpoznanie skargi następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący C. N. wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność.
Wskazał, iż skarga jest oczywiście uzasadniona, albowiem świadczeniobiorca spełnił wszystkie przesłanki do zastosowania w stosunku do niego art. 55 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a mimo tego Sąd Apelacyjny oddalił jego apelację. Sąd Apelacyjny dokonując wykładni przepisu art. 55 uznał, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do pracowników, a zawarta przez ubezpieczonego umowa zlecenia nie może być uznana za kontynuowanie ubezpieczeń. Taka interpretacja jest zdaniem skarżącego błędna.
Z przytoczonego, notabene dość lakonicznego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynika, by zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy przedmiotowej sprawy i dłuższych badań lub dociekań (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2017 r., V CSK 535/16, LEX nr 2304253). W kontekście przedstawionej przez skarżącego argumentacji należałoby zauważyć, że choćby dla potwierdzenia spełnienia przesłanek do zastosowania w stosunku do niego art. 55 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, konieczne byłoby dokonanie pogłębionej analizy sprawy.
Podobnie byłoby w przypadku rozstrzygnięcia czy interpretacja powołanych przepisów dokonana przez Sąd Apelacyjny była zgodna z dotychczasową linią orzeczniczą. Podkreślić także warto, iż uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zaprezentowane przez skarżącego w istocie stanowi skrót uzasadnienia podstawy kasacyjnej. Tymczasem w orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie wniesionej skargi do rozpoznania, niewykraczające poza argumentację uzasadniającą jej podstawy, nie daje podstaw do oceny czy uchybienia podniesione w skardze niewątpliwie wystąpiły lub czy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a także czy podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14, LEX nr 1678066).Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.