Supreme Court dismisses cassation appeal as the legal issue lacks general significance and is bound by lower court findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the legal question raised by the appellant lacked the necessary general legal significance. The appellant argued that the contracts were work contracts exempting the worker from social insurance, but the lower courts correctly identified them as service contracts based on repetitive production tasks rather than a single creative result. The Court dismissed the appeal because the issue was already resolved in the specific case and did not require a new interpretation of the law for other similar disputes.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if the legal issue is significant and detached from the specific facts of the case, not merely a matter of applying established law to individual circumstances.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 116/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z odwołania Z. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z udziałem zainteresowanych: Z. B. , T. C. i M. O. o objęcie ubezpieczeniem społecznym,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację Z. S. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 18 stycznia 2013 r. oddalającego jego odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w S. z dnia 4 listopada 2011 r. Zaskarżonymi decyzjami ustalono, że Z. B., T. C. i M. O., z którymi zawarto umowy o dzieło na rzecz płatnika składek M., podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako osoby wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia. Stwierdzono obowiązek płatnika opłacania za te osoby składek na Fundusz P. i Fundusz G..
W uzasadnieniach Sądów meriti przyjęto, że wymienione osoby łączyły z płatnikiem wielokrotnie kolejno zawierane umowy nazywane przez ich strony umowami o dzieło. Na ich podstawie Z. B. zobowiązany był do przygotowania 850 sztuk elementów do spawania, T. C. do spawania podestów, konsol, schodów, spawania ram stalowych, przygotowania konstrukcji do spawania, przygotowania i spawania elementów konstrukcji stalowych na garaże do budynku jednorodzinnego, a M. O. do czyszczenia i cięcia elementów stalowych na schody, czyszczenia i skręcania elementów stalowych, czyszczenia i malowania konstrukcji stalowych, wykonywanie konstrukcji stalowych, przygotowania materiałów na konstrukcję stalową w zakładzie produkcyjnym zamawiającego.
Sądy stwierdziły, że wykonywanie takich umów nie wypełniało elementów umów o dzieło, gdyż nie prowadziło do powstania samodzielnego dzieła (jednorazowego rezultatu), lecz polegało na wykonywaniu powtarzalnych czynności produkcyjnych, wymagających starannego działania. Wbrew nadanej im nazwie, sporne umowy zostały zakwalifikowane jako umowy o świadczenie usług, z tytułu których powstaje obowiązek ubezpieczenia społecznego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.).Skarga kasacyjna wnioskodawcy, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w przedmiocie oddalenia apelacji w części dotyczącej zainteresowanego T. C., z wnioskiem o jego uchylenie i zmianę wyroku Sądu Okręgowego przez zmianę zaskarżonych decyzji i przyjęcie, że T. C. jako osoba pracująca na podstawie umowy o dzieło nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i płatnik nie jest zobowiązany do opłacenia składek na Fundusz G. oraz Fundusz P., została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 627 k.c. przez niezastosowanie i przyjęcie, że wykonywanie przez zainteresowanego cyklicznie określonych konstrukcji stalowych stanowiących produkt końcowy umownej dokumentacji technicznej i w określonej ilości stanowi przedmiot umowy o świadczenie usług oraz zastosowanie art. 734 w związku z art. 750 k.c., art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.) w następstwie wadliwego uznania, że łącząca strony umowa była umową o świadczenie usług.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które – jak twierdził – nie było przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego.
Chodziło o rozstrzygnięcie, czy zawierane pomiędzy stronami cyklicznie umowy na wykonywanie na podstawie dokumentacji technicznej określonej ilości konstrukcji stalowych stanowią umowy o dzieło czy umowy o świadczenie usług.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Zagadnienie prawne mające uzasadnić przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter istotny i ściśle jurydyczny, czyli oderwany od kontrowersji dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń lub oceny dowodów, a problem przedstawiony jako przyczyna kasacyjna nie może sprowadzać się do zwykłej wykładni i stosowania prawa ani – oczywiście – do wątpliwości skarżącego odnośnie do prawidłowości rozstrzygnięcia jego indywidualnej sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., III UK 90/08 i III UK 91/08, niepubl. oraz z dnia 8 września 2008 r., III UK 52/08 i III UK 55/08, niepubl.).
W związku z tym konieczne jest sformułowanie istotnych wątpliwości, których wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, w powiązaniu i na tle konkretnych przepisów prawnych. Wymagane jest także uzasadnienie tej przyczyny kasacyjnej w sposób zbliżony do obowiązującego przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).
W sprawie niniejszej sformułowano wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, oparty na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jednakże zagadnienie, „czy zawierane między stronami cyklicznie umowy na wykonywane na podstawie dokumentacji technicznej określonej ilości konstrukcji stalowych np. schodów, konsol, ram czy podestów, stanowią umowy o dzieło czy też umowy o świadczenie usług” nie ma żadnego waloru zagadnienia prawnego. Nie budzi kontrowersji ani rozbieżnych ocen w sprawie, w której ustalono, że indywidualnie oznaczony rezultat nie był przedmiotem spornych umów zawieranych między skarżącym a zainteresowanym, a wykonywanie ich polegało na wykonywaniu powtarzalnych, technicznych czynności, a ustalenia te wiążą Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 in fine oraz art. 3983 § 3 k.p.c.).
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.).