Supreme Court dismisses cassation appeal as the legal issue lacks general significance and is bound by established facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a decision terminating the insured's social security coverage. The insured had registered a business activity but failed to notify the Agricultural Insurance Fund, leading to the termination of coverage. The court rejected the argument that the Fund's failure to provide individual written notice negated the insured's obligation to report the activity.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if it raises a significant legal issue of general importance, not merely a dispute over facts or individual application of law in a case where the facts are clearly established.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UK 109/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z odwołania T. G. od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznegoo podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny w (…) uwzględnił apelację Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i zmienił wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 30 lipca 2013 r., oddalając odwołanie T.G. od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 15 kwietnia 2013 r. Zaskarżoną decyzją stwierdzono ustanie ubezpieczenia społecznego rolników w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego, macierzyńskiego i emerytalno-rentowego w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 3 lutego 2009 r. Przesłanką faktyczną orzeczenia Sądu drugiej instancji było zarejestrowanie przez ubezpieczonego działalności gospodarczej w zakresie usług sanitarnych i pokrewnych oraz wykonywanie działalności polegającej na odśnieżaniu dróg na rzecz Gminy C.
Sąd podkreślił, że ubezpieczony nie zgłosił w organie rentowym faktu prowadzenia działalności gospodarczej oraz nie udowodnił, że jego działanie nastąpiło wskutek zdarzeń od niego niezależnych.Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, z wnioskiem o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez ustalenie, że ubezpieczony w spornym okresie podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) przez uznanie, że prowadzone prace na rzecz gminy C. spełniają przesłanki działalności gospodarczej, art. 5a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 grudnia 2005 r. (jednolity tekst: Dz.U. z 1998 r. Nr 7, poz. 24 ze zm.) przez uznanie, że miał obowiązek złożenia oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia rolniczego oraz art. 62 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 grudnia 2005 r. przez uznanie, że Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku pouczenia o ciążących na nim obowiązkach w zakresie rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej, nie kierując do niego indywidualnego pouczenia w formie pisemnej.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie takich istotnych zagadnień prawnych, jak rozstrzygnięcie, czy świadczenie usług przez rolnika podlegającego ubezpieczeniu społecznemu rolników na rzecz gminy polegające na wypełnianiu zadań własnych gminy dotyczących utrzymania dróg i placów w okresie zimowym w należytym stanie – odśnieżanie przy użyciu własnego sprzętu gospodarczego – stanowi dla rolnika działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 5a ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników.
Nie powtarzając argumentacji zawartej w uzasadnieniu podstaw skargi, ubezpieczony wykazywał, że nie było dobrowolności w podjęciu przez niego działalności gospodarczej. Zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej usługi, które świadczył na rzecz Gminy C., bowiem został do tego zmuszony przez Wójta Gminy. Zgodził się na zawarcie umowy z Gminą, którą poprzedziło zgłoszenie do ewidencji działalności gospodarczej oraz uzyskanie NIP-u i REGONU, identyfikujące go jako firmę. Dane te były potrzebne Gminie do prawidłowego rozliczania się z wydatkowania środków publicznych.
Uzasadniając drugie pytanie prawne, czy określone w art. 62 ust. 1 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników pouczenie ubezpieczonego rolnika o obowiązku poinformowania Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej oraz o skutkach niewywiązania się z tego obowiązku, zostaje wypełniony w sytuacji, z której Kasa nie czyni tego w formie indywidualnego pisemnego pouczenia, lecz przez ulotki i spoty reklamowe w środkach masowego przekazu, których ubezpieczony nie widział, skarżący podniósł, że niewywiązanie się przez Kasę z ustawowego obowiązku nie może prowadzić do negatywnych skutków dla ubezpieczonego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Zagadnienie prawne uzasadniające mające uzasadnić przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter istotny i ściśle jurydyczny, czyli oderwany od kontrowersji dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń lub oceny dowodów, a problem przedstawiony jako przyczyna kasacyjna nie może sprowadzać się do zwykłej wykładni i stosowania prawa ani – oczywiście – do wątpliwości skarżącego odnośnie do prawidłowości rozstrzygnięcia jego indywidualnej sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., III UK 90/08 i III UK 91/08, niepubl. oraz z dnia 8 września 2008 r., III UK 52/08 i III UK 55/08, niepubl.).
W związku z tym konieczne jest sformułowanie istotnych wątpliwości, których wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, w powiązaniu i na tle konkretnych przepisów prawnych. Wymagane jest także uzasadnienie tej przyczyny kasacyjnej w sposób zbliżony do obowiązującego przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).
W sprawie niniejszej sformułowano wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, oparty na przyczynie kasacyjnej przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jednakże przedstawione zagadnienie nie ma waloru zagadnienia prawnego. Nie budzi kontrowersji ani rozbieżnych ocen w sprawie, w której ustalono, że ubezpieczony zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej usługi, które świadczył na rzecz Gminy C., oraz nie powiadomił – działając wbrew własnemu interesowi – Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o tej istotnej okoliczności dotyczącej objęcia ubezpieczeniem, a ustalenia te wiążą Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 in fine oraz art. 3983 § 3 k.p.c.).
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.).