Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 108/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension appeal; worker failed to prove continuous special conditions work despite employer claims.

Numero d'incarto III UK 108/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the Social Insurance Institution's denial of early retirement. The insured failed to prove 15 years of continuous work in special conditions, as the specific departments and full-time scope were not established. The court rejected the appeal because the alleged legal issues did not raise serious doubts or constitute obvious grounds for cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.; Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously justified, and grounds must be linked to established facts.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility special working conditions pension entitlement continuous work requirement Social Insurance Institution evidence standard legal issue significance

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c.).Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został oparty na przyczynie kasacyjnej przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jednakże skonstruowane w jej ramach zagadnienie nie budzi żadnych wątpliwości prawnych.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Te kwestie nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej, w związku z czym wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne motywy (art. 3983 § 3 oraz art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został oparty na przyczynie kasacyjnej przewidzianej w art.
Art. 102 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.), odstępując od obciążenia ubezpieczonego kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c.
Art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
w przedmiocie odmowy prawa do emerytury na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
art. 386 § 1 k.p.c
382 i art. 386 § 1 k.p.c.
art. 380 k.p.c
przez niezebranie prawidłowego materiału dowodowego i niedostateczne ustalenia stanu fatycznego sprawy oraz art. 380 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
217 w związku z art. 233 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
39813 § 2 k.p.c.).Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został oparty na przyczynie kasacyjnej przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jednakże skonstruowane w jej ramach zagadnienie nie budzi żadnych wątpliwości prawnych.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.).
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01
postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09
i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz.
postanowienia z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08
postanowienie z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02
postanowienie z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.
III CZP 76/01
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl.
III CZP 82/02
203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl.
III UK 98/12
oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).Skarga kasacyjna ubezpieczonego nie jest w tym znaczeniu oczywiście uzasadniona.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 108/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z odwołania B. M.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w J.‎o emeryturę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. odstępuje od obciążenia ubezpieczonego kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację B.M. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 czerwca 2013 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w J. z dnia 27 lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy prawa do emerytury na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.). Według ustaleń, ubezpieczony nie wykazał 15 lat pracy w szczególnych warunkach, gdyż zajmowane przez niego stanowiska specjalisty do spraw kapitalnych remontów i do spraw przygotowania kapitalnych remontów nie zostały wymienione w wykazach prac wykonywanych w szczególnych warunkach.

Wprawdzie pracodawca ubezpieczonego zakwalifikował wykonywaną przez niego pracę jako wymienioną w wykazie A Dział XIV, poz. 24 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) kontrolę międzyoperacyjną, kontrolę jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno- techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie prac w szczególnych warunkach, to jednak nie zostały wskazane wydziały, czy oddziały, w których skarżący miałby taką pracę wykonywać, a ponadto zakres jego czynności był tak szeroki, że tylko część z nich mógł wykonywać w warunkach szczególnych.

Ostatecznie praca w szczególnych warunkach nie była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, z wnioskiem o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych. Zarzut obrazy przepisów postępowania dotyczył art. 233 § 1 w związku z art. 391 § 1 oraz art. 382 i art. 386 § 1 k.p.c. przez niezebranie prawidłowego materiału dowodowego i niedostateczne ustalenia stanu fatycznego sprawy oraz art. 380 k.p.c. przez nierozpoznanie i nieuwzględnienie sformułowanego w apelacji zarzutu naruszenia art. 217 w związku z art. 233 § 1 k.p.c. Naruszenie prawa materialnego polegało – w ocenie skarżącego – na niewłaściwym niezaliczeniu spornego okresu pracy jako świadczonej w szczególnych warunkach, niezgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 2 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz poz. 24 pkt 1 wykazu A Dział XIV załącznika nr 1 do zarządzenia nr 17 Ministra Gospodarki i Energetyki z dnia 12 sierpnia 1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarga została określona jako oczywiście uzasadniona z tej przyczyny, że „w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrolna tego sądu”. Skarżący wskazał ponadto na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do rozstrzygnięcia, „czy okres wykonywania pracy pracownika odpowiadającego za całość robót remontowych (dozór inżynieryjno-techniczny i kontrola międzyoperacyjna) jest okresem pracy w szczególnych warunkach niezależnie od tego, ile czasu pracownik poświęca na dozór średni (w czasie którego bezpośrednio odpowiada za całość robót remontowych w zakładzie górniczym i prawidłowe funkcjonowanie urządzeń technologicznych, w tym ma prawo wydawać bezpośrednio polecenia robotnikom - dyspozycje organizacyjne), a ile na inne czynności związane ze sprawowanym dozorem i stanowiące jego integralną część”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.).

Nie bez znaczenia jest również to, że każda przyczyna wniesienia skargi kasacyjnej, także ta, w której skarżący powołuje się na oczywistą zasadność jej podstaw, musi być powiązana z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).Skarga kasacyjna ubezpieczonego nie jest w tym znaczeniu oczywiście uzasadniona.

Przede wszystkim jej „oczywistości” nie eksplikuje sformułowane przez skarżącego uzasadnienie przyczyn kasacyjnych zbudowanych na krytyce oceny dowodów i nawiązujące do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń. Te kwestie nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej, w związku z czym wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne motywy (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został oparty na przyczynie kasacyjnej przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jednakże skonstruowane w jej ramach zagadnienie nie budzi żadnych wątpliwości prawnych.

Nie powstają kontrowersje ani rozbieżne oceny co do zastosowania § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie, w której ustalono, że w spornych okresach skarżący nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), odstępując od obciążenia ubezpieczonego kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c.