Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 107/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as the legal issue of partial transfer of workplace does not exist in the case.

Numero d'incarto III UK 107/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal, ruling that the legal issue regarding the partial transfer of a workplace did not exist in the specific facts of the case. The appellant argued that Article 231 of the Labor Code applied, but the court found that only one employer (the defendant) was established throughout the employment relationship. Consequently, the court held that the legal question was detached from the factual findings and could not serve as a valid basis for a preliminary ruling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A legal issue formulated as a basis for a preliminary ruling must be intrinsically connected to the factual and legal findings of the contested judgment; if the issue does not arise from the established facts, it cannot be the ground for admitting the cassation appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
partial transfer of workplace preliminary ruling admissibility detached legal issue labor code article 231 single employer relationship cassation appeal dismissal factual findings binding

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Spółka nigdy nie prowadziła działalności jako agencja zatrudnienia i jej wpis do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia został wykreślony.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem skargi z ograniczeniami wynikającymi z art. 39813 § 2 k.p.c. a także z art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Oznacza to, że nie ma miejsca na sformułowane zagadnienie prawne.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono stosując odpowiednio art.
Art. 98 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono stosując odpowiednio art. 98 i 99 k.p.c.
Art. 99 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 9 ust.
§ 9 ust. 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r.
2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Spółka nigdy nie prowadziła działalności jako agencja zatrudnienia i jej wpis do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia został wykreślony.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 231 k.p
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).Wprawdzie w sprawie był zarzut naruszenia art. 231 k.p., to jednak w ogóle nie decydował o rozstrzygnięciu.O wyniku sprawy decydowało ustalenie, że pracodawca był tylko jeden i był nim pozwany.Natomiast warunkiem zastosowania art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 107/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania S. w D. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w J. ‎o podleganie ubezpieczeniom społecznym i ustalenie płatnika składek,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od skarżącego S. L. na rzecz pozwanego 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z 9 marca 2016 r. oddalił apelację pozwanego (skarżącego) S. L. od wyroku Sądu Okręgowego w R. z 28 września 2015 r., który oddalił jego odwołanie od decyzji pozwanego organu rentowego z 16 marca 2015 r., stwierdzającej, że J. P. był pracownikiem pozwanego od 8 listopada 2012 r. do 21 listopada 2013 r. Pozwany zarzucał, że nie był pracodawcą, gdyż była nim spółka z o.o. K.. Sąd Okręgowy stwierdził, że to pozwany był rzeczywistym pracodawcą. J. P. nie był też u niego pracownikiem tymczasowym, bo pozwany nie był pracodawcą użytkownikiem.

Spółka nie występowała jako agencja pracy tymczasowej. Sąd Apelacyjny potwierdził to rozstrzygnięcie. Wskazał, że dokument umowy o pracę nie jest niepodważalnym dowodem. Umowa o pracę ze spółką faktycznie nie była realizowana. Czynności faktyczne świadczą o istnieniu stosunku pracy między pozwanym i J. P.. Nigdy nie doszło do powstania stosunku pracy między tym pracownikiem a spółką. Pracownik nie był też zatrudniony w spółce jako pracownik tymczasowy. Spółka nigdy nie prowadziła działalności jako agencja zatrudnienia i jej wpis do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia został wykreślony.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – którą ujęto w następującym pytaniu:Czy w świetle art. 231 kodeksu pracy dochodzi do przejścia części zakładu pracy, gdy pracodawca deleguje swoje zadania innemu podmiotowi?.Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Sformułowane zagadnienie nie jest uprawnione w tej sprawie, gdyż oderwane jest od podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.Warunkiem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie pierwszej przesłanki przedsądu, jest to, że istotne zagadnienie prawne „występuje w sprawie” (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).Wprawdzie w sprawie był zarzut naruszenia art. 231 k.p., to jednak w ogóle nie decydował o rozstrzygnięciu.O wyniku sprawy decydowało ustalenie, że pracodawca był tylko jeden i był nim pozwany.Natomiast warunkiem zastosowania art. 231 k.p. jest zmiana pracodawców, czyli pracodawcy pierwotnie zatrudniającego pracownika i kolejnego pracodawcy - w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę przejmującego zakład pracy lub jego część.W sprawie ustalono stosunek pracy tylko z jednym pracodawcą.

Nie ustalono przejścia zakładu pracy lub jego części na spółkę.Takie są ustalenia faktyczne i wiążą w ocenie podstawy przedsądu (art. 39813 § 2 k.p.). Istotne zagadnienie prawne jako podstawa przedsądu nie może być oderwane od ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok. W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem skargi z ograniczeniami wynikającymi z art. 39813 § 2 k.p.c. a także z art. 3983 § 3 k.p.c. Granicę ustaleń faktycznych stanowi dwuinstancyjne postępowanie przed Sądem powszechnym.Ustalenia faktyczne w sprawie dotyczą kwestii podstawowych, czyli woli stron.

Sąd ustalił, że umowa jako dokument nie miała znaczenia. Rzeczywisty stosunek pracy wynikający z faktycznej jego realizacji istniał między skarżącym i zatrudnionym pracownikiem. Nigdy nie doszło do powstania stosunku pracy między pracownikiem a spółką. Taka umowa nie była realizowana. Czyli Sąd ustalił i ocenił, że jedyna umowa (nawet dorozumiana) - jedyny stosunek pracy istniał między skarżącym i zatrudnionym. Takie są ustalenia. Oznacza to, że nie ma miejsca na sformułowane zagadnienie prawne.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono stosując odpowiednio art. 98 i 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. l.n