Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 105/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal as no legal issue exists and facts are clear.

Numero d'incarto III UK 105/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the social security insured's cassation appeal against the Social Insurance Fund's decision. The insured argued that a labor relationship existed, but the appellate court correctly found no such relationship based on the evidence. The court dismissed the appeal because the lower court's factual findings were not legally erroneous and the appeal lacked a serious legal question.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 1, 2 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the second-instance judgment is not obviously flawed and the appeal does not raise a serious legal question requiring uniform interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal social security insurance labor relationship factual findings legal question

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu sądu drugiej instancji (poczucie krzywdy) nie mieści się w katalogu objętym art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3981 § 1, 2 k.p.c.
Art. 3987 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a mając na uwadze, że odpowiedź organu rentowego na skargę kasacyjną została wniesiona po upływie terminu zakreślonego w art. 3987 § 1 k.p.c. (odpis skargi doręczono organowi rentowemu w dniu 20 marca 2015 r., k.
Art. 22 § 1 k.p.
Podejmując w tym przedmiocie rozstrzygnięcie, Sąd odwoławczy badał przede wszystkim, czy pomiędzy ubezpieczoną i zainteresowanym rzeczywiście został nawiązany stosunek pracy i czy był on realizowany na zasadach wynikających z art. 22 § 1 k.p.
Art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
Sąd ustalił, że skarżąca nie świadczyła pracy na rzecz zainteresowanego na warunkach określonych w tym przepisie, wobec czego przyjął, iż zawarta między tymi podmiotami umowa nie rodziła obowiązku ubezpieczeń społecznych, o którym jest mowa w art. 6 ust.
art. 232 k.p.c
o podleganie ubezpieczeniom społecznym.Od wyroku Sądu Apelacyjnego ubezpieczona wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła naruszenie art. 232 k.p.c.
art. 6 k.c
Sąd ustalił, że skarżąca nie świadczyła pracy na rzecz zainteresowanego na warunkach określonych w tym przepisie, wobec czego przyjął, iż zawarta między tymi podmiotami umowa nie rodziła obowiązku ubezpieczeń społecznych, o którym jest mowa w art. 6 ust.
art. 65 k.c
w sprawie zgłoszenia prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych; art. 65 k.c.
art. 300 k.p
w związku z art. 300 k.p.; art.
art. 63 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 105/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Iwulski w sprawie z odwołania B. J.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S.‎z udziałem zainteresowanego P. K.‎o podleganie ubezpieczeniom społecznym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. oddala wniosek organu rentowego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację ubezpieczonej B. J. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 12 marca 2014 r., VI U […], w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. przy udziale zainteresowanego P. K. o podleganie ubezpieczeniom społecznym.Od wyroku Sądu Apelacyjnego ubezpieczona wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła naruszenie art. 232 k.p.c. w związku z art. 6 k.c. oraz licznych przepisów prawa materialnego (art. 11, 12, 42 i 44 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłoszenia prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych; art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p.; art. 63 k.c. w związku z art. 300 k.p.; art. 84 k.c. oraz art. 18 Konstytucji RP).

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania ubezpieczona uzasadniła powołaniem się na to, że „sprawa dotyczy objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, dokonanie wykładni przepisów jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, a także to, że w zaskarżonym wyroku powołano się na uchylone rozporządzenie (Y) z dnia 16.07.2001 r.”. W ocenie ubezpieczone, przyjęte w zaskarżonym wyroku stanowisko, że skarżąca nie podlega ubezpieczeniom społecznym z tytułu pozostawania w stosunku pracy jest „krzywdzące”, bo w toku postępowania zarówno ubezpieczona, jak i zainteresowany wykazywali, że łączył ich stosunek pracy.

Skarżąca wniosła o zmianę wyroku Sądu Apelacyjnego w całości i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie od ubezpieczonej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (lakonicznym, bo ograniczającym się do jednego zdania) skarżąca w gruncie rzeczy nie powołała się na żadną z wymienionych przesłanek warunkujących potrzebę rozpoznania przedmiotowej skargi.

Już sama ta okoliczność powoduje, że skarga nie kwalifikuje się do jej merytorycznego rozpoznania. W szczególności nie można przyjąć, aby wniesiony przez ubezpieczoną środek prawny był „oczywiście uzasadniony” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skoro zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej instancji nie jest dotknięte brakami widocznymi „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, dlaczego (z jakich przyczyn) Sąd Apelacyjny (podobnie, jak wcześniej Sąd Okręgowy) przyznał rację w sporze organowi rentowemu, a nie ubezpieczonej (i zainteresowanemu). Podejmując w tym przedmiocie rozstrzygnięcie, Sąd odwoławczy badał przede wszystkim, czy pomiędzy ubezpieczoną i zainteresowanym rzeczywiście został nawiązany stosunek pracy i czy był on realizowany na zasadach wynikających z art. 22 § 1 k.p. Sąd ustalił, że skarżąca nie świadczyła pracy na rzecz zainteresowanego na warunkach określonych w tym przepisie, wobec czego przyjął, iż zawarta między tymi podmiotami umowa nie rodziła obowiązku ubezpieczeń społecznych, o którym jest mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (s. 16-17 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego).

Kwestia, czy taka ocena w świetle wyników analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jest prawidłowa nie podlega kognicji Sądu Najwyższego, głównie dlatego, że skarżąca w ogóle nie powołała się w podstawach kasacyjnych na naruszenie art. 22 k.p. oraz wskazanych przepisów prawa ubezpieczeń społecznych. Sąd Najwyższy rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną wyłącznie w granicach zaskarżenia oraz w granicach jej podstaw i jest przy tym związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 1 i 2 k.p.c.).Za przyjęciem skargi do rozpoznania nie przemawia również twierdzenie skarżącej na temat „krzywdzącego stanowiska” zaprezentowanego w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądowych służącym zapewnieniu jednolitości wykładni prawa przez sądy powszechne i rozwoju jurysprudencji, a nie eliminacji z obrotu prawnego orzeczenia sądu drugiej instancji, którego rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom strony skarżącej. Samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu sądu drugiej instancji (poczucie krzywdy) nie mieści się w katalogu objętym art. 3989 § 1 k.p.c. i dlatego nie jest wystarczającym argumentem przemawiającym za potrzebą rozpoznania skargi kasacyjnej.Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a mając na uwadze, że odpowiedź organu rentowego na skargę kasacyjną została wniesiona po upływie terminu zakreślonego w art. 3987 § 1 k.p.c. (odpis skargi doręczono organowi rentowemu w dniu 20 marca 2015 r., k. 194), postanowił oddalić wniosek o zasądzenie na rzecz tego organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. l.n