Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SW 33/03 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses referendum campaign right claim as deadline counted from receipt, not mailing date.

Numero d'incarto III SW 33/03
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Association's appeal against the Electoral Commission's refusal to issue a certificate for referendum campaign participation. The Association argued that mailing the notice on April 29 met the 40-day deadline, despite the Commission receiving it on May 5. The Court ruled that the deadline is valid only if the Commission actually receives the notice, not when it is mailed, to prevent disrupting the established election calendar.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 48 ust. 2 ustawy o referendum ogólnokrajowym; Art. 233 ust. 1 Ordynacji wyborczej: The deadline for notifying the Electoral Commission of a referendum campaign right is calculated from the date the Commission receives the notice, not the date of mailing.

Parole chiave

Generato dall'IA
referendum campaign rights electoral deadline calculation notice receipt vs mailing Electoral Commission decision Supreme Court appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym
O zachowaniu terminu określonego w art. 48 ust.
Art. 233 ust. 1 Ordynacji wyborczej do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
499 ze zm.) w art. 233 ust.
Art. 48 ust. 7 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym
O zachowaniu terminu określonego w art. 48 ust.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 13 maja 2003 r.

III SW 33/03

O zachowaniu terminu określonego w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 14

marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz.U. Nr 57, poz. 507 ze zm.) decyduje data powzięcia przez Państwową Komisję Wyborczą wiadomości o zamiarze skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 48 ust. 1 tej ustawy, a

nie data nadania zawiadomienia w polskim urzędzie pocztowym.

Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja

2003 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenie Ziemi Ełckiej „Jedna Prawica” w Ełku na

uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 6 maja 2003 r., odmawiającą wydania

zaświadczenia o przysługiwaniu uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej w

programach radiowych i telewizyjnych.

o d d a l i ł skargę.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 6 maja 2003 r. Państwowa Komisja Wyborcza odmówiła Stowarzyszeniu Lokalnemu Klub „Gazety Polskiej Jedna Prawica” wydania zaświadczenia o przysługiwaniu uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej w programach

radiowych i telewizyjnych nadawców publicznych w formie audycji referendalnych z

uzasadnieniem, że otrzymała przysłane pocztą, wymagane przy zawiadomieniu o

zamiarze skorzystania z uprawnienia w kampanii referendalnej dokumenty po upływie terminu, zakreślonego przepisem art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o

referendum ogólnokrajowym (Dz.U. Nr 57 poz. 507).

W skardze do Sądu Najwyższego Stowarzyszenie podnosi, że zawiadomienie

nadało na poczcie przesyłką poleconą dnia 29 kwietnia 2003, wobec czego termin

został zachowany, mimo doręczenia go Państwowej Komisji Wyborczej dopiero dnia

5 maja 2003 r.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 ustawy o referendum podmioty, o których

mowa w ust. 1, najpóźniej w 40 dniu przed dniem referendum zawiadamiają Państwową Komisję Wyborczą o zamiarze skorzystania z uprawnienia określonego w art.

1. Przepisy ustawy o referendum nie regulują wprost kwestii skuteczności zawiadomienia lub sposobu doręczenia zawiadomienia, a przepis art. 92 ust. 1 tej ustawy w

sprawach nią nieuregulowanych odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów

ustawy Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. Ta ostatnia ustawa (z dnia 12 kwietnia 2001 r., Dz.U. Nr 46,

poz. 499 ze zm.) w art. 233 ust. 1 stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o upływie

terminu do złożenia skargi lub odwołania do sądu albo organu wyborczego, należy

przez to rozumieć dzień złożenia skargi lub odwołania w sądzie lub organowi wyborczemu. Kwestię terminu i sposobu wniesienia protestu przeciwko ważności wyborów

reguluje przepis art. 79 ust. 1 i 2 Ordynacji wyborczej, a postępowanie przed Sądem

Najwyższym przepis art. 80 ust. 1 tej Ordynacji. Jeżeli zatem przepisy tej ustawy w

poszczególnych przypadkach uznają nadanie protestu wyborczego w polskim urzędzie pocztowym za równoznaczne z wniesieniem go Sądu Najwyższego, nie ma zaś

odpowiedniego przepisu dotyczącego zawiadomienia z art. 48 ustawy o referendum,

należy - stosownie do art. 233 ust. 1 Ordynacji wyborczej - uznać, że zawiadomienie

o zamiarze skorzystania z kampanii referendalnej jest wobec Państwowej Komisji

Wyborczej skuteczne w dniu złożenia tego zawiadomienia Komisji (powzięcia przez

Komisję wiadomości o nim), nie zaś w dniu nadania zawiadomienia na poczcie. Ze

względu bowiem na możliwość opóźnienia korespondencji przyjęcie, że termin 40dniowy z art. 48 ust. 2 ustawy o referendum jest zachowany ze względu na datę nadania przesyłki, prowadziłoby w istocie do naruszenia wyznaczonego przez ustawodawcę terminu i zachwiania kalendarza wyborczego ustalonego przez Sejm RP

uchwałą z dnia 17 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 66, poz. 613).

Skoro w przedmiotowej sprawie Państwowa Komisja Wyborcza powzięła wiadomość o zawiadomieniu dnia 5 maja 2003 r. należy uznać, że termin z art. 48 ust. 2

ustawy o referendum nie został zachowany, a tym samym zawiadomienie Stowarzy-

szenia nie odpowiadało warunkom określonym w tym przepisie. Materia postępowania w sprawach referendalnych (wyborczych) jest ściśle reglamentowana w przepisach Ordynacji wyborczych oraz ustawy o referendum i jeżeli nie ma wyraźnego odesłania do przepisu Kodeksu postępowania cywilnego lub Kodeksu postępowania

administracyjnego, to brak jest przesłanek do stosowania tych przepisów.

Sąd Najwyższy uznał zatem zaskarżoną uchwałę za zgodną z prawem i na

zasadzie art. 48 ust. 7 ustawy o referendum orzekł jak w sentencji.