Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SW 16/03 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses referendum campaign rights claim due to lack of statutory defect correction mechanism.

Numero d'incarto III SW 16/03
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Association's appeal against the Electoral Commission's refusal to issue a certificate for referendum campaign participation. The Association argued its statutory goals aligned with the referendum topic, but the Commission correctly identified that no specific activities supporting the referendum were demonstrated. The court ruled that the law requires both relevant goals and actual activities, and since the statute does not allow for defect correction, the claim was rejected without further analysis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 48 ust. 1 pkt 3c; Art. 48 ust. 7 ustawy o referendum ogólnokrajowym: The law requires both relevant statutory goals and actual activities for campaign rights, and the absence of a defect correction mechanism means the court must reject the claim if one condition is missing.

Parole chiave

Generato dall'IA
referendum campaign rights statutory defect correction electoral commission decision association statutory goals Supreme Court dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 48 ust. 1 pkt 3c ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym
W skardze na tę uchwałę Stowarzyszenie zwróciło uwagę, iż jego cele statutowe są opisane § 1 Statutu i wypełniają wymagania określone w art. 48 ust.
Art. 48 ust. 7 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym
W skardze na tę uchwałę Stowarzyszenie zwróciło uwagę, iż jego cele statutowe są opisane § 1 Statutu i wypełniają wymagania określone w art. 48 ust.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 8 maja 2003 r.

III SW 16/03

Przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym

(Dz.U. Nr 57, poz. 507 ze zm.) nie przewidują wezwania podmiotu zainteresowanego udziałem w kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych do usunięcia braków skargi na odmowę wydania zaświadczenia.

Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk, Sędziowie SN: Roman

Kuczyński, Zbigniew Myszka (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja

2003 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Na Rzecz Wolnego Handlu na uchwałę

Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 30 kwietnia 2003 r. odmawiającą wydania zaświadczenia o przysługiwaniu uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej w

programach radiowych i telewizyjnych.

o d d a l i ł skargę.

Uzasadnienie

Państwowa Komisja Wyborcza uchwałą z dnia 30 kwietnia 2003 r. odmówiła

Stowarzyszeniu Na Rzecz Wolnego Handlu z siedzibą w Krakowie wydania zaświadczenia o przysługiwaniu uprawnienia do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych nadawców publicznych w formie audycji referendalnych, argumentując, że żaden z celów określonych w § 7 Statutu tego Stowarzyszenia nie jest związany z przedmiotem referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. W konsekwencji nie może być ono podmiotem uprawnionym do udziału w

kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych nadawców publicznych, a jedynie może uczestniczyć w tej kampanii na zasadach ogólnych.

W skardze na tę uchwałę Stowarzyszenie zwróciło uwagę, iż jego cele statutowe są opisane § 1 Statutu i wypełniają wymagania określone w art. 48 ust. 1 pkt 3

lit. c ustawy o referendum, natomiast § 7 stanowi jedynie o sposobach realizacji tych

celów.

W odpowiedzi na skargę Państwowa Komisja Wyborcza podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale, przyznając, iż w jej uzasadnieniu omyłkowo powołała się na § 7 (zamiast § 1) Statutu Stowarzyszenia, jednak rozpatrując zawiadomienie badała treść całego Statutu i stwierdziła, że żaden z jego przepisów nie określa celów statutowych związanych z przedmiotem referendum. Przy definiowaniu

pojęcia „przedmiot referendum” Państwowa Komisja Wyborcza dokonała analizy

uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003 r. o zarządzeniu

ogólnokrajowego referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 66,

poz. 613) „w kontekście przepisów ustawy, a w szczególności art. 20 ust. 2 w

związku a art. 71 ust. 2. Zgodnie z tymi przepisami na karcie do głosowania można

zamieścić wyjaśnienie dotyczące przedmiotu referendum, którego treść ustala organ

zarządzający referendum. W myśl § 4 powołanej uchwały Sejmu przedmiotem referendum jest sprawa ratyfikacji wymienionego Traktatu z uwzględnieniem skutków

głosowania na „Tak” i na „Nie”. Do tak zdefiniowanego przedmiotu referendum w

żadnym zakresie nie nawiązują cele Związku wskazane w statucie”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 3c ustawy z dnia 14

marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz.U. Nr 57, poz. 507), za podmiot

uprawniony do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych może być uznane stowarzyszenie lub organizacja społeczna, która prowadzi

działalność związaną z przedmiotem referendum, a działalność ta mieści się w zakresie jego celów statutowych. Powołana norma wymienia zatem dwa warunki konieczne do nabycia statusu podmiotu uprawnionego do udziału w kampanii referendalnej, które muszą występować łącznie. Tymczasem rozpatrywana skarga została

oparta tylko na twierdzeniu, że cele statutowe opisane w § 1 Statutu Stowarzyszenia,

takie jak „podejmowanie inicjatyw, postaw i działań sprzyjających: 1. Zwiększaniu

wolności gospodarczej na terenie Polski,... oraz wspieranie organizacyjne i rzeczowe

osób fizycznych i jednostek organizacyjnych, które podejmują takie działania” wskazują na ich związanie z przedmiotem referendum w sprawie wyrażenia zgody na ra-

tyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Równocześnie skarżące Stowarzyszenie ani w zawiadomieniu do Państwowej Komisji Wyborczej o zamiarze skorzystania z uprawnienia określonego w art. 48

ust. 1 ustawy o referendum, ani w skardze do Sądu Najwyższego nie podało żadnych okoliczności, które wskazywałyby na powadzenie przez nie jakiejkolwiek działalności na rzecz referendum.

Powyższe oznacza, że skarżące Stowarzyszenie nie spełnia jednego z dwóch

koniecznych warunków określonych w art. 48 ust. 1 pkt 3c ustawy o referendum,

gdyż przepisy tej ustawy nie przewidują wzywania zainteresowanego podmiotu do

usuwania braków (wad) skargi, co zwalniało Sąd Najwyższy od potrzeby oceny zasadności zarzutu zawartego w skardze dotyczącego drugiego z tych warunków.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił skargę na podstawie art.

48 ust. 7 tej ustawy.