Supreme Court dismisses election protest renewal appeal as inadmissible due to public law nature.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the applicant's request to renew proceedings regarding a dismissed election protest against the Presidential election. The applicant argued for procedural renewal, but the Court determined that election protests are public law matters rather than private law disputes. Consequently, the specific Civil Procedure Code provisions allowing for renewal were deemed inapplicable to this context.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 72 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej; Art. 76 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej; Art. 524 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c. - A protest against a Presidential election is a public law proceeding where the Civil Procedure Code applies only analogously; therefore, a renewal of proceedings initiated by such a protest is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SO 36/05
POSTANOWIENIE
Dnia 6 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)
SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)
SSN Andrzej Wasilewski
w sprawie ze skargi J. K.
o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu
Najwyższego z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt III SW 187/05
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 stycznia 2006 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
J. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie, w której Sąd
Najwyższy postanowieniem z dnia 8 listopada 2005 r., III SW 187/05, pozostawił
bez dalszego biegu protest wyborczy skarżącego przeciwko wyborowi Prezydenta
Rzeczypospolite Polskiej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 47, poz.
544), przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej może być wniesiony
protest z powodu naruszenia przepisów tej ustawy albo z powodu dopuszczenia się
przestępstwa przeciwko wyborom, jeżeli to naruszenie lub przestępstwo miało
wpływ na wynik wyborów. Sąd Najwyższy rozpatruje protest w składzie 3 sędziów w
postępowaniu
nieprocesowym,
stosując
odpowiednio
przepisy
Kodeksu
postępowania cywilnego, i wydaje opinię w formie postanowienia w sprawie
protestu (art. 75 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta). Według art. 76 ust. 1 ustawy
o wyborze Prezydenta, Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych na podstawie sprawozdania z wyborów
przedstawionego przez Państwową Komisję Wyborczą oraz po rozpoznaniu
protestów rozstrzyga o ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej. Oznacza to,
że rozpatrywanie protestów przeciwko wyborowi Prezydenta następuje w
postępowaniu nieprocesowym, ale przepisy Kodeksu postępowania cywilnego
stosuje się odpowiednio. Zastosowanie mogą mieć tylko te przepisy Kodeksu
postępowania cywilnego, które dadzą się pogodzić z istotą i funkcją postępowania
w przedmiocie protestów wyborczych. Przykładowo w postępowaniu tym Sąd
Najwyższy nie stosuje przepisów dotyczących przymusu adwokacko-radcowskiego
(art. 871 k.p.c.), gdyż protest wyborczy jest środkiem służącym realizacji prawa o
charakterze publicznoprawnym, a nie prywatnoprawnym. Dlatego też w sprawie
dotyczącej rozpoznania protestu przeciwko wyborowi Prezydenta nie może mieć
zastosowania
art.
nieprocesowego.
§
Rozpoznanie
k.p.c.
dotyczący
protestu
wznowienia
wyborczego
postępowania
stanowi
wprawdzie
wyodrębnioną część postępowania zmierzającego do oceny ważności wyborów, ale
jest to tylko postępowanie wstępne, służące wydaniu uchwały rozstrzygającej o
ważności
wyboru
Prezydenta.
Po
podjęciu
takiej
uchwały,
wznowienie
postępowania wywołanego wniesieniem protestu byłoby sprzeczne z jego funkcją.
Oznacza to także, że postanowienie wydawane w przedmiocie protestu, mające
przy tym formę opinii, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie
w rozumieniu art. 524 § 1 k.p.c. W tym zakresie występują więc istotne różnice w
odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do
rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz.U. Nr 95, poz. 602 ze zm.)
uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z art. 45 ust. 1 oraz z art. 77
ust. 2 Konstytucji RP w części wyłączającej dopuszczalność wznowienia
postępowania (wyrok z dnia 13 maja 2002 r., SK 32/01, OTK 2002-A nr 3, poz. 31;
Przegląd Sejmowy 2002 nr 5, s. 125 z glosą A. Szmyta). Przepisy te dotyczą
bowiem postępowania, w którym realizuje się prawo do ochrony dóbr osobistych
(sprostowania nieprawdziwych informacji, przeproszenia pokrzywdzonego oraz
wpłaty kwoty pieniężnej na cel charytatywny i na rzecz wnioskodawcy tytułem
odszkodowania), a więc niewątpliwie prawa o charakterze prywatnoprawnym.
Ustawa o wyborze Prezydenta nie przewiduje możliwości wnoszenia skargi o
wznowienie postępowania w sprawach dotyczących protestów zakończonych
postanowieniem Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23
października 2000 r., III SW 65/00, OSNAPiUS 2001 nr 3, poz. 92). Odpowiednie
stosowanie w tym postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego
oznacza
natomiast,
że
skarga
o
wznowienie
takiego
postępowania
jest
niedopuszczalna.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie stosowanych
odpowiednio art. 410 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.