Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SO 14/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against its own order to return appeal due to lack of standing.

Numero d'incarto III SO 14/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's second appeal against its own order to return the initial appeal. The appellant argued for the transfer of a complaint about procedural delay to the Supreme Court, but the court held that appeals are only admissible against second-instance rulings. Since the Supreme Court is not a second-instance court, no appeal exists against its procedural orders.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1, 2 k.p.c.; Appeals against Supreme Court orders are inadmissible because the Supreme Court is not a court of the second instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal Supreme Court order second instance requirement procedural delay complaint return of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 130 § 5 in conjunction with Art. 871 of the Code of Civil Procedure
ustawa wiąże z jego wniesieniem (art. 130 § 2 zdanie drugie k.p.c.).
Art. 393 § 1 and 2 of the Code of Civil Procedure
W myśl art. 39318 § 1 i 2 k.p.c.
art. 871 k.p.c
- w oparciu o art.130 § 5 w związku z art. 871 k.p.c.
art. 117 k.p.c
strona powinna sama skierować według zasad określonych w art. 117 k.p.c.
art. 392 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
OSNP 2005 nr 5, poz. 71

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SO 14/06

POSTANOWIENIE

Dnia 26 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z zażalenia D. D.

na zarządzenie i wniosek o uzupełnienie zarządzenia Sądu Najwyższego

z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt III SO 10/06,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lipca 2006 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia16 maja 2006 r., III SO 10/06, Sąd Najwyższy zarządził

- w oparciu o art.130 § 5 w związku z art. 871 k.p.c. – zwrot zażalenia D. D. na

zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r., III SPP 17/06, zwracające

skargę na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego we W.

W uzasadnieniu stwierdzono, z powołaniem się na uchwałę składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2004 r., III SPP 42/04 (OSNP 2005

nr 5, poz. 71), że do skargi na przewlekłość postępowania uregulowanej w ustawie

z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz.

1843), rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy w sprawie cywilnej, stosuje się

przymus adwokacko-radcowski. Skoro zażalenie zostało złożone bez zachowania

przymusu adwokacko-radcowskiego, nie może wywołać żadnych skutków, jakie

ustawa wiąże z jego wniesieniem (art. 130 § 2 zdanie drugie k.p.c.). W

uzasadnieniu tego zarządzenia zwrócono nadto uwagę, że Sąd Najwyższy nie miał

także procesowych możliwości przekazania zawartego w nim wniosku „o

ustanowienie radcy prawnego” do sądu właściwego, co oznacza, że taki wniosek

strona powinna sama skierować według zasad określonych w art. 117 k.p.c.

Na powyższe zarządzenie wniósł kolejne zażalenie D. D., dochodząc jego

uchylenia i „przekazania sprawy skargi na przewlekłość postępowania - do

rozpoznania w pierwszej instancji – Sądowi Najwyższemu”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie jako oczywiście niedopuszczalne podlega odrzuceniu.

W myśl art. 39318 § 1 i 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację, zaś w sprawach, w

których przysługuje kasacja, także na postanowienia sądu drugiej instancji

kończące postępowanie w sprawie, poza postanowieniami, o których mowa w art.

392 k.p.c., a także postanowieniami wydanymi w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji. Z niewątpliwego brzmienia tego przepisu

wynika, że środek ten nie przysługuje od orzeczenia Sądu Najwyższego, bowiem

nie jest on sądem drugiej instancji. Dotyczy to również – co oczywiste –

zarządzenia Sądu Najwyższego w przedmiocie zwrotu zażalenia.

Te oczywiste uregulowania wskazują więc, że wniesione w sprawie

zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne i stąd

podlega odrzuceniu.