Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue regarding procedural defects in competition authority decision.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a competition authority decision regarding anti-competitive practices. The appellant raised an abstract question about the possibility of revoking a flawed administrative decision but failed to specify concrete procedural violations. The court ruled that without concrete allegations of qualifying defects, the appeal lacks a legal issue under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 47931a § 3 k.p.c. - An appeal is inadmissible if the question raised is not a specific legal issue, as the court must address concrete procedural defects rather than abstract formulas regarding the revocation of administrative decisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 8/09
POSTANOWIENIE
Dnia 29 kwietnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa PKP Cargo Spółki Akcyjnej w Warszawie
przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
z udziałem zainteresowanych: S. – P. Spółki Akcyjnej, Przedsiębiorstwa Handlowo
- Usługowego E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, Przedsiębiorstwa
Spedycyjnego T. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, C. Spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością ( poprzednio C. Spółka Akcyjna )
o ochronę konkurencji,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 29 kwietnia 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Warszawie
z dnia 17 czerwca 2008 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od PKP Cargo Spółki Akcyjnej w Warszawie na
rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
oraz na rzecz S.-P.Spółki Akcyjnej po 270 zł (dwieście
siedemdziesiąt) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 grudnia 2005 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i
Konsumentów w punkcie I stwierdził, że PKP Cargo S.A. z siedzibą w Warszawie
oraz C. S.A. stosowały praktykę ograniczającą konkurencję na krajowym rynku
kolejowych przewozów towarów, określoną w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15
grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005 r. Nr 244,
poz. 2080 ze zm.), polegającą na zawarciu przez te podmioty porozumienia,
którego celem lub skutkiem było ograniczenie dostępu do rynku usług spedycyjnych
lub wyeliminowanie z tego rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem,
poprzez zawarcie w wieloletniej umowie o współpracy w zakresie świadczenia
usług przewozowych z dnia 20 stycznia 2003 r. postanowienia zakazującego
stosowania przez PKP Cargo S.A. w stosunku do innych podmiotów takich samych
lub korzystniejszych warunków na świadczenie usług przewozowych do 11
odbiorców określonych w załączniku nr 1 d do tej umowy, co umożliwiało odmowę
przez PKP Cargo S.A. realizacji na rzecz S.-P. S.A. przewozów węgla kamiennego
do dwóch stacji odbiorczych i korzystających z nich trzech odbiorców węgla
kamiennego. Prezes UOKiK stwierdził zaniechanie stosowania tej praktyki z dniem
23 października 2004 r. W punkcie II wskazanej decyzji Prezes UOKiK nie
stwierdził stosowania przez PKP Cargo S.A., Przedsiębiorstwo HandlowoUsługowe E. Spółkę z o.o. oraz Przedsiębiorstwo Spedycyjne T. T. Spółkę z o.o.
praktyki ograniczającej konkurencję na krajowym rynku kolejowych przewozów
towarów, polegającej na zawarciu przez te podmioty porozumienia, którego celem
lub skutkiem było ograniczenie dostępu do rynku usług spedycyjnych lub
wyeliminowanie z tego rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem, poprzez
odmowę realizacji dla S.-P. S.A. przewozów węgla kamiennego do 22 stacji
odbiorczych i korzystających z nich 24 odbiorców węgla kamiennego, co mogło
naruszyć art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
W punkcie III decyzji Prezes UOKiK nałożył na PKP Cargo S.A. karę
pieniężną w kwocie 10. 000. 000 zł., a w punkcie IV nałożył na C. S.A. karę
pieniężną w kwocie 1. 500. 000 zł. oraz w punkcie V zawarł rozstrzygnięcie o
kosztach postępowania.
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony
Konkurencji i Konsumentów w Warszawie oddalił odwołanie PKP Cargo S. A. od
powyższej decyzji Prezesa UOKiK z dnia 21 grudnia 2005 r.
Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na
podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację PKP Cargo S. A. od powyższego wyroku
Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie.
Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w całości zaskarżyła skargą kasacyjną
strona powodowa PKP Cargo S. A. Skarga kasacyjna ma dwie podstawy. W
ramach
podstawy
naruszenia
przepisów
prawa
materialnego
zarzucono
naruszenie:
a) art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i
konsumentów (Dz. U. z 2005 Nr 244, poz. 2080 ze zm.) przez jego błędne
zastosowanie i przyjęcie, że porozumienie wertykalne zawarte przez
skarżącego miało na celu ograniczenie konkurencji na rynku, którego nie
dotyczyły postanowienia wskazanego porozumienia;
b) art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez jego
niewłaściwe
zastosowanie
i
przyjęcie,
że
pozycja
dominująca
przedsiębiorcy, który zawarł porozumienie naruszające art. 5 powołanej
ustawy stanowi przesłankę obciążającą tego przedsiębiorcę i pozwala na
zaostrzenie nałożonej na niego kary pieniężnej.
W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania skarga zarzuca
naruszenie art. 47928 § 1 pkt 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie i
nieuzasadnione ograniczenie rozpatrywania odwołania od decyzji Prezesa Urzędu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyłącznie do kwestii materialno – prawnych i
uznanie – co do zasady – że rolą Sądu nie jest rozpatrywanie zarzutów
odnoszących się do postępowania administracyjnego, według którego toczy się
postępowanie przez Prezesem UOKiK.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,
że w sprawie występuje następujące istotne zagadnienie prawne: „Czy z uwagi na
pierwszoinstancyjny charakter postępowania przed Sądem Ochrony Konkurencji i
Konsumentów, Sąd ten rozpoznając sprawę z odwołania od decyzji Prezesa
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może uchylić decyzję organu
antymonopolowego w przypadku stwierdzenia, że została ona wydana z
naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego i/lub postępowania
antymonopolowego zawartych w Ustawie”.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany Prezes Urzędu Ochrony
Konkurencji i Konsumentów wniósł o nie przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, ewentualnie, w przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania, o jej
oddalenie; oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa
procesowego według norm przepisanych prawem.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną zainteresowana S. P. S. A. wniosła o:
odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; ewentualnie, w przypadku
przyjęcia skargi do rozpoznania, o jej oddalenie w całości; o zasądzenie kosztów
postępowania według norm przepisanych prawem, w tym kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k. p. c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli:
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
w
orzecznictwie
sądów,
zachodzi
nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Zagadnienie prawne na które powołuje się skarżący we wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania, choć przedstawione w interesującym wywodzie, nie jest
zagadnieniem którego rozwiązane jest potrzebne dla rozpatrzenia podstaw skargi
kasacyjnej i dlatego nie jest występującym w sprawie zagadnieniem prawnym w
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Skarżący przedstawił pytanie
antymonopolowego
o możliwość uchylenia decyzji organu
wydanej z naruszeniem przepisów postępowania przed
organem antymonopolowym. Na tak ogólnie sformułowaną kwestię, co do samej
prawnej dopuszczalności uchylenia decyzji wadliwej odpowiedź musiałaby być
potwierdzającą odpowiedzią - „tak”. Stosownie bowiem do art. 47931a § 3 k.p.c. w
razie
uwzględnienia
odwołania,
sąd
ochrony
konkurencji
i
konsumentów
zaskarżoną decyzję uchyla (a więc może uchylić), albo zmienia w całości lub w
części i orzeka co do istoty sprawy. Problem leży nie w abstrakcyjne ujętej formule
ale w jej zastosowaniu do konkretnych okoliczności – ustalonych (zarzuconych)
uchybień
postępowania
przed
Prezesem
Urzędu
Ochrony
Konkurencji
i
Konsumentów. Nie ma racji skarżący w wyrażonym w skardze jego przekonaniu, że
w tej sprawie- pomimo przywołanych licznych dotychczasowych wypowiedzi Sądu
Najwyższego z innych spraw – wystąpiła potrzeba jakiegoś całościowego
rozpatrzenia problemu
znaczenia uchybień postępowanie poprzedzającego
postępowanie sądowe w sprawach z zakresu ochrony konkurencji.
Z podstaw zaskarżonego skargą wyroku wcale nie wynika, ażeby Sąd, który
ten wyrok wydał wykluczał dopuszczalność uchylenia decyzji Prezesa UOKiK z
powodu jej wadliwości. W wyroku tym bowiem, jego rozstrzygnięcie opiera się na
ustaleniu, że nie zostały wykazane uchybienia, które miałyby znaczenie
dyskwalifikujące zaskarżoną decyzję (nie zarzucono w szczególności naruszenia
podstawy kompetencyjnej działania Prezesa UOKiK albo pogwałcenia takich zasad
postępowania, które konstytuują jego ważność). Decydujące jest ustalenie Sądu,
że po rozpoznaniu sprawy w granicach przytoczonych zarzutów i wskazanych
dowodów (por. art. 47928 § 3 w związku z art. 47912 § 1 k.p.c.) zostały potwierdzone
ustalenia dokonane w postępowaniu przedsądowym.
W świetle podstaw zaskarżonego wyroku nie jest potrzebne rozpatrywanie
zagadnienia prawnego, którego przesłanki ujęte są abstrakcyjnie, jak się wydaje z
założeniem pozostającym w sprzeczności z dotychczasowym orzecznictwem (w
szczególności z wyjaśnioną pozycją sądu ochrony konkurencji i konsumentów). Z
całą pewnością nie jest tak, że uchybienia przedsądowego postępowania
administracyjnego, przesądzają o tym,
postępowania
że przedmiotem dwuinstancyjnego
sądowego nie może być ustalenie (merytoryczne) podstaw
(faktycznej i prawnej) zastosowanej w zaskarżonej decyzji kompetencji Prezesa
UOKiK.
Rozważając przedstawioną w skardze argumentację zwrócono uwagę na to,
że skarżący tak w uzasadnieniu postawionego pytania jako zagadnienia prawnego
jak i w
uzasadnieniu podstawy skargi dotyczącej naruszenia przepisów
postępowania, nie wykazał konkretnych zarzutów w stosunku do oceny sądu w
przedmiocie
poprawności
decyzji
Prezesa
UOKiK;
nie
ma
skonkretyzowania okoliczności, które miałyby zdyskwalifikować
w
skardze
zaskarżoną
decyzję bez możliwości wyjaśnienia sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu
sądowym wynikłym z odwołania od tej decyzji.
Uznając, że nie zachodzą określone w art. 398 9 § 1 k.p.c. przyczyny
przyjęcia skargi do rozpoznania Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2
k.p.c.