Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 63/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeals in competition case regarding housing cooperative telecom costs.

Numero d'incarto III SK 63/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected both cassation appeals filed by the Competition Authority and the housing cooperative against the appellate court's decision. The appellant argued that the court failed to interpret specific housing cooperative statutes regarding telecom infrastructure costs, while the cooperative contended that such fees represented commercial service charges rather than maintenance expenses. The court dismissed the appeals because the lower court's reasoning did not reveal an obvious legal violation warranting cassation review under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may reject cassation appeals if the appellate court's judgment does not contain an obvious violation of law that would justify the appeal's admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility housing cooperative statutes telecom infrastructure costs competition law enforcement obvious legal violation civil procedure code legal interpretation duty

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4 ust. 1-4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych
zarzucając temu wyrokowi naruszenie art. 4 ust.
art. 46 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze
o spółdzielniach mieszkaniowych, art. 46 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 16
art. 4 pkt 9 i art. 8 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów
zarzucając temu wyrokowi naruszenie art. 4 ust.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (por.
art. 3989 § 2 k.p.c.
podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w odniesieniu do kosztów zastępstwa prawnego w
art. 98 § 3 k.p.c.
postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. oraz § 13 ust.
§ 13 ust. 4 w związku z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 49 k.c
spółdzielniach mieszkaniowych w związku z art. 49 k.c., art.
art. 3984 § 2 k.p.c
Stąd w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
W przypadku powołania się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 63/13

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanej Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł.

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 lutego 2014 r.,

na skutek skarg kasacyjnych strony pozwanej i strony zainteresowanej od wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 marca 2013 r.,

1) odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania,

2) zasądza od pozwanego i od zainteresowanej na rzecz

powoda kwoty po 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem

kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r., na skutek apelacji

wniesionej przez T. Sp. z o.o. z/s w Ł.(powód) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z

30 kwietnia 2012 r., zmienił częściowo zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił

decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 17 września 2008

r.,

…/2008

w

części

umarzającej

jako

bezprzedmiotowe

postępowanie

antymonopolowe wszczęte na wniosek powoda, oddalił powództwo w pozostałym

zakresie, zniósł wzajemnie pomiędzy stronami koszty postępowania oraz oddalił

apelację w pozostałym zakresie i zniósł wzajemnie koszty postępowania

apelacyjnego.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

części, to jest w pkt I.1a) i b) (w zakresie zmiany wyroku Sądu Okręgowego) oraz w

pkt I.3 i pkt. III (dotyczących kosztów postępowania przed sądami obu instancji),

zarzucając temu wyrokowi naruszenie art. 4 ust. 1-4 ustawy z dnia 15 grudnia

2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, art. 46 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 16

września 1982 r. Prawo spółdzielcze oraz art. 4 pkt 9 i art. 8 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i

5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o chronię konkurencji i konsumentów.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Prezes Urzędu podnosi, że zachodzi

konieczność

dokonania

wykładni

pojęć

„koszty

związane

z

eksploatacją

nieruchomości” i „eksploatacja i utrzymanie nieruchomości stanowiących mienie

spółdzielni”, o których mowa w przepisach art. 4 ust. 1-4 ustawy z dnia 15 grudnia

2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (j.t. Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze

zm.) celem rozstrzygnięcia, czy dopuszczalna jest działalność spółdzielni

mieszkaniowych polegająca na rozliczaniu wydatków ponoszonych na utrzymanie

własnej infrastruktury telekomunikacyjnej w opłatach za eksploatację lokalu.

Ponadto Prezes Urzędu powołuje się na potrzebę rozstrzygnięcia, czy podjęcie

przez organy spółdzielni mieszkaniowej uchwał w sprawie opłat ponoszonych przez

użytkowników lokali w zasobach spółdzielni – ze względu na regulację art. 4 ust. 8

ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych – podlega badaniu przez Prezesa Urzędu

w postępowaniu antymonopolowym, czy też sprawy te podlegają wyłącznej kontroli

sądowej.

Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ł.(zainteresowany) zaskarżyła wyrok Sądu

Apelacyjnego skargą kasacyjną w części, to jest w zakresie pkt I.1.a., I.1.b., I.3.

oraz III. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenia art. 4 ust. 1-4 ustawy o

spółdzielniach mieszkaniowych w związku z art. 49 k.c., art. 4 pkt 9 w związku z art.

8 ust. 1 i 2 uokik z 2000 r.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zainteresowany

powołał

się

na

oczywistą

zasadność

skargi

kasacyjnej.

W

przekonaniu

zainteresowanego Sąd Apelacyjny dopuścił się istotnych naruszeń prawa

materialnego,

dopuszczając

możliwość

prowadzenia

postępowania

antymonopolowego w odniesieniu do Spółdzielni, która zaspokajając potrzeby

swoich członków, w związku z instalacją i emisją telewizji kablowej i nie czerpiąc z

tego tytułu żadnych zysków została uznana za przedsiębiorcę w relacjach z jej

członkami. Ponadto, Sąd Apelacyjny błędnie nie uznał infrastruktury telewizji

kablowej wybudowanej przez Spółdzielnię za część składową nieruchomości

stanowiącej mienie spółdzielni.

Powód w odpowiedziach na obie skargi kasacyjne wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia ich do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Obie skargi kasacyjne nie kwalifikowały się do przyjęcia celem ich

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna nie jest zwykłym środkiem zaskarżenia. Jej rozpoznanie

następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

Stąd w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej

ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania

i

jego

uzasadnienie. Wypełnienie

tego

wymogu

polega

na

przedstawieniu wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże,

jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego

odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Na etapie przedsądu, kiedy

Sąd Najwyższy podejmuje decyzję o przyjęciu skargi do rozpoznania, ocenie i

analizie podlega, obok elementów konstrukcyjnych skargi, tylko wniosek o jej

przyjęcie i jego uzasadnienie. Ponadto, mając na względzie, że skarga kasacyjna

jest szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes

publiczny

polegający

na

usuwaniu

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów

powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie

okoliczności w sprawie zachodzą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 5

czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na tę przesłankę przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c.

W przypadku powołania się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie

tylko określić przepisy wymagające wykładni, ale także wskazać poważne

wątpliwości interpretacyjne związane z ich stosowaniem wraz z podaniem

doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości, bądź rozbieżności w

orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r.,

III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). Należy przy tym podkreślić, że chodzi o

rozbieżności w wykładni, a nie w stosowaniu prawa (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 27 września 2012 r., III SK 8/12, LEX 1238131).

W ocenie Sądu Najwyższego w obecnym składzie, artykułowana w skardze

Prezesa Urzędu potrzeba rozstrzygnięcia, czy dopuszczalna jest działalność

spółdzielni mieszkaniowych polegająca na rozliczaniu wydatków ponoszonych na

utrzymanie własnej infrastruktury telekomunikacyjnej w opłatach za eksploatację

lokalu oraz czy podjęcie przez organy spółdzielni mieszkaniowej uchwał w sprawie

opłat ponoszonych przez użytkowników lokali w zasobach spółdzielni – ze względu

na regulację art. 4 ust. 8 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych – podlega

badaniu przez Prezesa Urzędu w postępowaniu antymonopolowym nie jest objęta

zakresem tej przesłanki przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c.

Powyższy problem prawny nie dotyczy wykładni przepisów prawa, lecz co najwyżej

ich stosowania przez Prezesa Urzędu lub spółdzielnie mieszkaniowe. Uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie ujawnia w tym zakresie wątpliwości

lub rozbieżności wykładniczych w piśmiennictwie bądź orzecznictwie.

Ponadto,

kwestia

ewentualnej

eksploatacją

nieruchomości”

stanowiących

mienie

dopuszczalna

jest

i

„eksploatacja

spółdzielni”

działalność

wykładni

pojęć

i

„koszty

utrzymanie

związane

z

nieruchomości

celem

rozstrzygnięcia

problemu,

czy

spółdzielni

mieszkaniowych

polegająca

na

rozliczaniu

wydatków

ponoszonych

na

utrzymanie

własnej

infrastruktury

telekomunikacyjnej w opłatach za eksploatację lokalu, rozmija się z poglądami

prawnymi wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i nie ma znaczenia

dla ewentualnej oceny jego prawidłowości.

Wyrok Sądu Apelacyjnego opiera się na założeniu, zgodnie z którym celem

spółdzielni mieszkaniowej jest zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków

oraz ich rodzin poprzez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych

lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. W ramach

zaspokajania innych potrzeb członków spółdzielni mieści się dostarczanie

programów telewizyjnych drogą telewizji kablowej. Potrzeby takie są jednak

zaspokajane w ramach prowadzonej przez spółdzielnię działalności gospodarczej.

Działalnością taką jest świadczenie usług telekomunikacyjnych, dlatego wraz z jej

rozpoczęciem wybudowana sieć telewizji kablowej przestała być, zdaniem Sądu

Apelacyjnego, częścią nieruchomości i weszła w skład przedsiębiorstwa, co

potwierdza

zaświadczenie

telekomunikacyjnych.

Koszty

o

wpisie

do

utrzymania

sieci

jak

rejestru

przedsiębiorców

i

związane

koszty

ze

świadczeniem usług telekomunikacyjnych stały się kosztami działalności tego

przedsiębiorstwa. Dostarczenie programów telewizyjnych przez spółdzielnię ma

charakter działalności rynkowej także w stosunku do odbiorców będących jej

członkami. Świadczenie usług odbywa się na podstawie umowy abonamentowej, a

nie w oparciu o regulacje prawa spółdzielczego. Uiszczana przez usługobiorców

opłata nie jest opłatą związaną z kosztami korzystania z lokalu, aczkolwiek na

podstawie uchwały Zebrania Przedstawicieli z dnia 20 maja 2006 r. pobierana jest

w ramach opłat za używanie lokali. Jednakże zgodnie ze statutem spółdzielni,

koszty związane z korzystaniem z usługi telewizji kablowej nie weszły w skład

kosztów związanych z utrzymaniem lokali. Nie są to także koszty związane z

utrzymaniem nieruchomości wspólnych. Opłata abonamentowa nie jest opłatą na

poczet

utrzymania

wybudowanej

infrastruktury,

lecz

wynagrodzeniem

za

dostarczane usługi przez spółdzielnię działającą w charakterze przedsiębiorcy

telekomunikacyjnego, a nie spółdzielnię mieszkaniową jako taką. W świetle

powyższych zapatrywań Sądu Apelacyjnego kwestia dopuszczalności rozliczania

wydatków ponoszonych na utrzymanie własnej infrastruktury telekomunikacyjnej w

opłatach za eksploatację lokalu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

Niezależnie bowiem od tego, czy opłaty takie rozliczane są w ramach opłat

eksploatacyjnych, czy też opłat abonamentowych, z uzasadnienia zaskarżonego

wyroku wynika, że nie wpływa to na rynkowy charakter działalności spółdzielni.

W odniesieniu do skargi kasacyjnej zainteresowanego Sąd Najwyższy

stwierdza z kolei, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania ze

względu na oczywistą zasadność nie ujawnia, aby Sąd Apelacyjny dopuścił się w

zaskarżonym wyroku ewidentnego, widocznego na pierwszy rzut oka naruszenia

przepisów prawa. Tylko takie naruszenie może zaś powodować oczywistą

zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX

nr 1380967 i powołane tam orzecznictwo).

Stwierdzając zatem, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia obu skarg

kasacyjnych do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy na

podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w odniesieniu do kosztów zastępstwa prawnego w

postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. oraz § 13 ust. 4 w

związku z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzekł jak w

sentencji.