Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 60/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet admissibility requirements under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III SK 60/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the Electronic Communications Office's administrative decision. The appellant argued that the lower court failed to properly apply procedural rules regarding the validity of administrative decisions and the temporal scope of legal facts. The court rejected these claims, ruling that the appellant did not substantiate the specific legal grounds required for cassation review under the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was inadmissible, and the appellant was ordered to pay the respondent's legal representation costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 9 k.p.c.; Art. 316 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to present a distinct legal argument demonstrating a violation of the specific grounds for cassation review enumerated in the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility Civil Procedure Code distinct legal argument administrative decision validity legal representation costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 9 k.p.c.
wyłącznie z przyczyn kwalifikowanych, które wymieniono w art. 398 9 § 1 pkt 1-4
Art. 316 § 1 k.p.c.
145 § 1 pkt 8 k.p.a., a także art. 316 § 1 k.p.c. w związku
Art. 98 § 3 k.p.c.
art. 98 § 3 k.p.c. oraz § 13 ust.
§ 13 ust. 4 w związku z § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 233 § 1 k.p.c
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c.
art. 16 k.p
całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 16
art. 110 k.p
k.p.a., art. 110 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a także art. 316 § 1 k.p.c. w związku
art. 145 § 1 pkt 8 k.p
i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a także art.
art. 316 § 1 k.p.c
145 § 1 pkt 8 k.p.a., a także art. 316 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 60/13

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa T.-M. P. Spółki Akcyjnej (poprzednio P. T. C. Spółki

Akcyjnej w W.)

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej M.T. Spółki Akcyjnej

o zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 lutego 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 lutego 2013 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 180

(sto

osiemdziesiąt)

złotych

tytułem

kosztów

zastępstwa

prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r. oddalił apelację Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 20

grudnia 2011 r. w sprawie z odwołania P. T. C. S.A. z/s w W. (powód).

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 16

k.p.a., art. 110 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a także art. 316 § 1 k.p.c. w związku

z art. 391 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 47964 § 1 i 2 k.p.c.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany powołał się

na

potrzebę

rozstrzygnięcia

następującego

zagadnienia

prawnego:

czy

wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (decyzja I) skutkuje

równocześnie koniecznością uchylenia przez Sąd decyzji (decyzja II) wydanej w

oparciu o tę decyzję I, która w momencie wydania decyzji II pozostawała w obrocie

prawnym i była wykonalna? Ponadto, Prezes Urzędu podniósł, że istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych, tj. art. 316 § 1 k.p.c. budzących poważna

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów polegające na

potrzebie wyjaśnienia, czy w sprawach z odwołań od decyzji Prezesa UKE sąd za

podstawę orzekanie powinien uznać stan faktyczny i prawny z chwili orzekania, czy

też z chwili wydania skarżonej decyzji.

Powód w odpowiedzi na skargę Prezesa Urzędu wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał już w sprawach z zakresu regulacji

komunikacji elektronicznej, że skarga kasacyjna nie jest zwykłym środkiem

zaskarżenia, a Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest sądem powszechnym

zwykłej, trzeciej instancji. Powoduje to, że rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje

wyłącznie z przyczyn kwalifikowanych, które wymieniono w art. 398 9 § 1 pkt 1-4

k.p.c. Z tego powodu jednym z konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej jest

wymóg złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Dopełnienie

tego

wymogu

przez

skarżącego

polega

na

przedstawieniu

odpowiedniego, wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże,

jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego

odpowiadają one jednaj bądź kilku z ustawowych przesłanek przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.

Wnosząc o przyjęcie wniesionej skargi, Prezes Urzędu powołał się na

potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Z

utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w tym w sprawach z zakresu

regulacji telekomunikacji, wynika, że podstawowym wymaganiem prawidłowej

konstrukcji zagadnienia prawnego jest sformułowanie problemu prawnego w

oparciu o konkretny przepis (przepisy) prawa, w związku z którym dane

zagadnienie może powstać (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18

października 2011 r., III SK 25/11; z dnia 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11; z dnia 6

marca 2013 r., III SK 32/12; z dnia 20 marca 2013 r., III SK 35/12; z dnia 12

kwietnia 2013 r., III SK 47/12; z dnia 12 kwietnia 2013 r., III SK 49/12; z dnia 13

sierpnia 2013 r., III SK 64/12). Sformułowane we wniosku o przyjęcie do

rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu zagadnienia prawne nie zawiera

natomiast w swej treści żadnego przepisu prawa. Argumentów za istnieniem

wskazanej przez Prezesa

Urzędu

przesłanki przesądu należałoby zatem

poszukiwać w innych elementach konstrukcyjnych tego środa zaskarżenia, co nie

jest jednak zadaniem Sądu Najwyższego na etapie badania zasadności wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.

Niezależnie od powyższego, Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela

argumentację przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 24 września 2013 r., III SK 8/13 co do sposobu rozwiązania przedstawionego

przez Prezesa Urzędu problemu prawnego.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu nie

ujawnia także okoliczności wskazujących na spełnienie tej przesłanki przedsądu, o

której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanka ta odnosi się do wątpliwości

interpretacyjnych (wykładniczych) podnoszonych w piśmiennictwie lub rozbieżności

w wykładni danego przepisu w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 27 września 2012 r., III SK 8/12, LEX 1238131). Zasadniczo

problemy związane ze stosowaniem przepisów prawa pozostają poza zakresem tej

przesłanki przedsądu. Tymczasem Prezes Urzędu powołuje się na wątpliwości

dotyczące stosowania, a nie wykładni art. 316 § 1 k.p.c.

Jak wynika to z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego w

sprawach z zakresu ochrony konkurencji i regulacji, żaden z przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego nie wyłącza zastosowania art. 316 § 1 k.p.c. w tego

rodzaju sprawach (por. między innymi wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca

2010 r., III SK 40/09). Nie oznacza to jednak stosowania tego przepisu bez

uwzględnienia specyfiki spraw tego rodzaju (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7

lipca 2011 r., III SK 52/10). To stanowisko Sądu Najwyższego nawiązuje między

innymi do utrwalonej linii orzeczniczej w sprawach ubezpieczeniowych, rodzajowo

najbliższych sprawom regulacyjnym, spośród spraw rozpoznawanych na podstawie

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którą w sprawach tego

rodzaju stosowanie art. 316 § 1 k.p.c. w całej rozciągłości wypaczałoby charakter

postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i prowadziłoby do

jaskrawego

pominięcia

pozbawienie

znaczenia

odrębności

tego

postępowania

postępowania

administracyjnego

poprzez

całkowite

poprzedzającego

postępowanie sądowe (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 kwietnia 2012 r.,

II UK 235/11; z dnia 5 kwietnia 2011 r., III UK 106/10; z dnia 5 sierpnia 2008 r., I UK

20/08). Oznacza to, że sąd rozpoznający odwołanie od decyzji organu rentowego

bada prawidłowość i zgodność z prawem tej decyzji, mając przede wszystkim na

względzie stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania (por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2012 r., I UK 174/12).

W sprawach regulacyjnych zainicjowany wniesieniem odwołania spór między

przedsiębiorcą a regulatorem dotyczy legalności i celowości (zasadności) wydanej

przez Prezesa Urzędu decyzji w zakresie nałożonych zaskarżoną decyzją

obowiązków czy ukształtowania stosunków umownych między przedsiębiorcami

telekomunikacyjnymi (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 czerwca 2013 r.,

III SK 36/12 oraz z dnia 18 maja 2012 r., III SK 37/11). Podstawę decyzji Prezesa

Urzędu stanowią zaś określone ustalenia faktyczne oraz stan prawny. Ustalenia

faktyczne leżące u podstaw wydania zaskarżonej decyzji mogą być uzupełniane w

toku postępowania sądowego w zależności od inicjatywy dowodowej stron (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10). Cezurę dla ustalenia

stanu faktycznego sprawy stanowi data wydania decyzji, przy czym chodzi o

sytuację na rynku poddanym regulacji oraz o zidentyfikowane przez Prezesa

Urzędu

problemy w jego

działaniu wymagające interwencji.

Analogicznie

przedstawia się kwestia stanu prawnego, według którego oceniana jest legalność i

celowość decyzji, chyba że z przepisów przejściowych wynikają odmienne

unormowania w tym zakresie.

Nie oznacza to, że zastosowanie art. 316 § 1 k.p.c. jest wyłączone w

sprawach z zakresu regulacji komunikacji elektronicznej. Jak wynika to z

orzecznictwa Sądu Apelacyjnego w Warszawie oraz szeregu postanowień Sądu

Najwyższego, dopuszczalne jest stosowanie art. 316 § 1 k.p.c., gdy w toku

postępowania sądowego z odwołania od decyzji późniejszej doszło do uchylenia

decyzji wcześniejszej decyzji Prezesa Urzędu, na podstawie której kształtowane są

obowiązki przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w decyzji późniejszej, w sytuacji gdy

do

uchylenia

decyzji

wcześniejszej

doszło

z

powodów

rzutujących

na

dopuszczalność lub prawidłowość ukształtowania obowiązków regulacyjnych w

decyzji wcześniejszej, na której z kolei bazują decyzje późniejsze (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2013 r., III SK 64/12).

W tych okolicznościach nie ma podstaw dla formułowania przez Prezesa

Urzędu tezy o rozbieżności w wykładni art. 316 § 1 k.p.c. w orzecznictwie Sądu

Najwyższego lub Sądu Apelacyjnego w Warszawie, bądź Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów. Niniejsza sprawa nie ujawnia także rozbieżności w

stosowaniu art. 316 § 1 k.p.c.

Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na treści art. 398 9

§ 2 k.p.c., a w odniesieniu do kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie

art. 98 § 3 k.p.c. oraz § 13 ust. 4 w związku z § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.