Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 54/10 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed for failure to demonstrate a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation.

Numero d'incarto III SK 54/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by A. Sp. z o.o. against the appellate court's decision in a consumer protection dispute. The appellant argued that Article 2(3) of the Consumer Protection Act excludes non-contractual obligations and that evidence was improperly ignored. The court rejected the appeal because the cassation petition failed to provide the necessary legal reasoning to establish a significant legal issue or a serious interpretative doubt under the relevant procedural code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1-3 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if it fails to demonstrate a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation or does not prove procedural violations depriving the party of participation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue consumer protection law procedural participation interpretative doubt Supreme Court jurisdiction consumer rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 ust. 3 ustawy z 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny
zagadnienie prawne, a mianowicie, „Czy przepis art. 2 ust.
Art. 5 ust. 1 ustawy z 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów
potrzeba dokonania wykładni przepisów budzących wątpliwości, to jest art. 5 ust.
Art. 3989 § 1 pkt 1-3 k.p.c.
został oparty on na podstawach wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-3 k.p.c.
Art. 390 k.p.c.
art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
oparciu o przesłankę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
to jest przesłance z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymaga od skarżącego określenia,
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01
V CSK 75/06

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 54/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od decyzji

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 maja 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 27 maja 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r., oddalił

apelację A. Sp. z o.o. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4

września 2009 r., w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów z dnia 22 lutego 2008 r.

Powód zaskarżył powyższy wyrok w całości skarga kasacyjną. Wnosząc o

przyjęcie jej do rozpoznania powód podnosi, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, a mianowicie, „Czy przepis art. 2 ust. 3 ustawy z 2 marca

2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za

szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. Nr 22, poz. 271, ze zm.)

wyłącza inne niż umowne źródła zobowiązania konsumenta wobec swojego

kontrahenta?”, a w przypadku negatywnej odpowiedzi na to pytanie, „czy w

wypadku odstąpienia od umowy kontrahent konsumenta może dochodzić

wyrównania wartości swojego świadczenia na podstawie przepisów o zwrocie

bezpodstawnego wzbogacenia?”. Ponadto powód argumentuje, że zachodzi

potrzeba dokonania wykładni przepisów budzących wątpliwości, to jest art. 5 ust. 1

ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów, w szczególności czy użyty w

hipotezie tej normy zwrot „możliwość zapoznania” oznacza „faktyczne zapoznanie”,

a także zachodzi nieważność postępowania, ponieważ powód został pozbawiony

realnej możliwości ochrony swoich praw, gdyż istotne wnioski dowodowe zostały

pominięte milczeniem Sądu I instancji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Z wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania wynika, że

został oparty on na podstawach wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-3 k.p.c.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w

oparciu o przesłankę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno zawierać

jurydyczną argumentację wykazującą, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne

zagadnienie prawne. Powołanie się na przepisy prawa, sformułowanie problemu,

przedstawienie

samego

stanowiska

wnoszącego

skargę

kasacyjną

bez

odpowiedniego wywodu ilustrującego znaczenie problemu, spektrum możliwych

jego

rozstrzygnięć

i

konsekwencji

wyboru

określonego

rozwiązania,

z

uwzględnieniem dotychczasowego orzecznictwa lub poglądów doktryny, powoduje,

że na etapie przedsądu nie jest możliwe stwierdzenie występowanie w sprawie

zagadnienia wymagającego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. Sformułowanie

zagadnienia prawnego powinno zawierać wywód zbliżony do tego, jaki jest przyjęty

przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK

75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie powinno odwoływać się w

sposób

generalny i

abstrakcyjny

do

treści

przepisu,

który

nie

podlega

jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się

do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako

najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest działanie w

interesie indywidualnym, lecz powszechnym, przez ochronę obowiązującego

porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki

stosowania prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Tymczasem w zakresie dotyczącym

przesłanki z

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., skarga kasacyjna powoda nie zawiera

wywodu odpowiadającego powyższym wymogom.

Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa,

to jest przesłance z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymaga od skarżącego określenia,

które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym

polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11

stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Tymczasem w

skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie ujawniono poważnych

wątpliwości związanych z wykładnią wskazanych przepisów. Powód ograniczył się

w tym przedmiocie do zaprzeczenia ocenie interpretacyjnej Sądu drugiej instancji

zawartej w uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku.

Z kolei powołanie się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga wskazania takich uchybień

procesowych Sądu lub strony przeciwnej, które spowodowały, że wnoszący skargę

nie mógł brać i nie brał udziału w postępowaniu lub jego istotnej części. Takim

uchybieniem niewątpliwie nie jest, powołane w skardze kasacyjnej bez bliższego

wyjaśnienia, pominięcie wniosków dowodowych powoda.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.