Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 53/12 Generato dall'IA

Polish Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue already decided in prior Supreme Court ruling.

Numero d'incarto III SK 53/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the university's cassation appeal against the Consumer Protection Office's decision regarding tuition fees. The university argued that the lower court incorrectly interpreted the Higher Education Law by including repeated course fees within the definition of 'studies' for non-residential programs. The court rejected this claim because the specific legal question regarding the scope of 'studies' versus 'educational services' had already been authoritatively resolved in a previous Supreme Court judgment from July 2011. Consequently, the appeal was inadmissible under the principle of binding precedent, and the university was ordered to pay the costs of the cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 20 k.p.c.; Art. 398 § 20 k.p.c. – A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised has already been authoritatively decided by the Supreme Court in a prior judgment in the same case, rendering the new argument unnecessary for the resolution of the dispute.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility binding precedent principle higher education law interpretation consumer protection dispute repeated course fees non-residential studies legal issue already decided

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 160 ust. 3 of the Higher Education Law
zarzucił naruszenie: 1/ art. 160 ust.
Art. 24 ust. 2 of the Competition and Consumer Protection Law
szkolnictwie wyższym oraz 2/ art. 24 ust.
Art. 398 § 20 of the Code of Civil Procedure
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., w przypadku wskazania istotnego zagadnienia prawnego,
Art. 398 § 20 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., w przypadku wskazania istotnego zagadnienia prawnego,
Art. 98 § 3 k.p.c.
podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art.
Art. 99 k.p.c.
w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust.
§ 12 ust. 4 in conjunction with § 14 ust. 3 of the Minister of Justice Regulation on legal aid fees
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., w przypadku wskazania istotnego zagadnienia prawnego,
art. 390 k.p.c
prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 39820 k.p.c
W świetle poglądów judykatury dotyczących art. 39820 k.p.c., wykładnia

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Supreme Court Judgment of 14 July 2011, III SK 6/11
Supreme Court Judgment of 12 July 2012, I CSK 5/12
Supreme Court Ruling of 18 October 2012, II CSK 61/12
I CSK 5/12
Supreme Court quashes appeal and allows claim for damages under Art. 160 k.p.a. regarding state takeover of enterprise.
II CSK 61/12
Najwyższego z dnia 18 października 2012 r., II CSK 61/12).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 53/12

POSTANOWIENIE

Dnia 5 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa Politechniki w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów i nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 czerwca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 marca 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Politechniki w W. na rzecz Prezesa Urzędu

Ochrony

Konkurencji

i

Konsumentów

kwotę

(sto

osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r., wydanym po ponownym

rozpoznaniu sprawy w wyniku uchylenia wcześniejszego wyroku tegoż Sądu

wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2011 r., III SK 6/11, oddalił apelację

Politechniki w W. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów z dnia 16 września 2009 r., w sprawie z odwołania

powoda od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 8

września 2008 r., RWA-29/2008.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości i

wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z

rozstrzygnięciem o kosztach postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi

zarzucił naruszenie: 1/ art. 160 ust. 3 w związku z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 27

lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, ze zm.,

dalej jako Prawo o szkolnictwie wyższym) przez bezzasadne przyjęcie, że

odpłatność za studia w rozumieniu art. 160 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym

obejmuje również opłaty za powtarzanie zajęć, semestru lub roku z powodu

niezadowalających wyników w nauce oraz za zajęcia nieobjęte planem studiów, a

zatem opłaty za usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 Prawa o

szkolnictwie wyższym oraz 2/ art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o

ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. nr 50, poz. 331, ze zm.) przez

bezzasadne

uznanie,

że

stosowanie

przez

powoda

wzorca

umownego

nieokreślającego w odniesieniu do studiów niestacjonarnych warunków odpłatności

za powtarzanie zajęć, semestru lub roku z powodu niezadowalających wyników w

nauce oraz za zajęcia nieobjęte planem studiów stanowi praktykę naruszającą

zbiorowe interesy konsumentów.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do

pytania, czy art. 160 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym w brzmieniu sprzed

wejścia w życie ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o

szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o

stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U.

Nr 84, poz. 455) nakłada na uczelnie obowiązek określenia w umowach o

warunkach

odpłatności

za

studia,

zawieranych

ze

studentami

studiów

niestacjonarnych, również warunków odpłatności za powtarzanie zajęć, semestru

lub roku z powodu niezadowalających wyników w nauce oraz za zajęcia nieobjęte

planem studiów, czy też obowiązek ten obejmuje wyłącznie określenie wysokości

opłaty za studia i nie dotyczy warunków odpłatności za usługi edukacyjne, o których

mowa w art. 99 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym?

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego dotyczącym

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., w przypadku wskazania istotnego zagadnienia prawnego,

jako

podstawy

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania,

obowiązkiem

skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w

sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia

prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i cytowane tam

orzecznictwo).

Zagadnienie

prawne

powinno

być

nie

tylko

odpowiednio

sformułowane, ale także należycie uzasadnione. Mając na względzie, że w

postępowaniu kasacyjnym rola Sądu Najwyższego polega na ochronie interesu

publicznego przez zapewnienie kontroli prawidłowości stosowania prawa i

jednolitości wykładni oraz na zapewnieniu wkładu Sądu Najwyższego w rozwój

prawa i jurysprudencji, zadanie wnoszącego skargę kasacyjną nie wyczerpuje się

na wymyśleniu problemu prawnego bazującego na przepisach wskazanych w

podstawie skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia

2012

r.,

III

SK

23/12).

Niezbędne

jest

przedstawienie

odpowiednio

uargumentowanego wywodu. Powinien on nie tylko prezentować, za pomocą

argumentacji prawniczej, preferowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia

sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego, ale także wykazywać

wadliwość rozwiązania postawionego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań

wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji.

Skarga kasacyjna powoda nie zawiera zaś wywodu, który choćby w

minimalnym zakresie spełniałby powyższe wymogi. Przedstawiony w niej wywód

ogranicza się do przytoczenia treści przepisu art. 160 ust. 3 Prawa o szkolnictwie w

brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2011 r. oraz zestawienia tego

przepisu z art. 160 ust. 3 we wcześniejszym brzmieniu.

Niezależnie od powyższego Sąd Najwyższy stwierdza, że skarga kasacyjna

powoda została wniesiona w sprawie, która już wcześniej podlegała kontroli

kasacyjnej. W świetle poglądów judykatury dotyczących art. 39820 k.p.c., wykładnia

prawa dokonana przez Sąd Najwyższy jest wiążąca dla sądu, któremu sprawa

została przekazana do ponownego rozpoznania oraz dla Sądu Najwyższego w

przypadku ponownego wniesienia skargi kasacyjnej w tej samej sprawie (wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2012 r., I CSK 5/12; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 października 2012 r., II CSK 61/12). Sformułowane przez

powoda zagadnienie prawnego odnosi się do wzajemnych relacji między pojęciami

„studiów” oraz „usług edukacyjnych”. Relacje te wyjaśniono zaś we wcześniejszym

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2011 r., III SK 6/11. Sąd Najwyższy

przyjął w nim, że zawarte w art. 99 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym w

brzmieniu obowiązującym do 1 października 2011 r. rozróżnienie między studiami

stacjonarnymi i niestacjonarnymi co do szczegółowych usług świadczonych w

ramach prowadzonych studiów wynikało z nieodpłatnego charakteru studiów

stacjonarnych. Stąd pobieranie opłat za konkretne usługi świadczone w ramach

studiów stacjonarnych wymagało wyraźnego upoważnienia. Natomiast uprawnienie

do pobieranie opłat za takie same usługi świadczone w ramach studiów

niestacjonarnych wynikało z art. 99 ust. 1 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. W

uzasadnieniu tego orzeczenia wyrażono także pogląd, zgodnie z którym „studia”

obejmują zestaw usług edukacyjnych, przy czym nie wszystkie usługi edukacyjne

świadczone przez uczelnie wchodzą w skład studiów, zaś nie wszystkie studia

wymagają świadczenia zestawu takich samych usług edukacyjnych. Jednocześnie

Sąd Najwyższy wskazał, że skoro przepis art. 160 ust. 3 Prawa o szkolnictwie

wyższym nakazuje uczelniom określić w umowie zawieranej ze studentem warunki

odpłatności za „studia”, to umowa powinna precyzować, za jakie świadczenia ze

strony uczelni – wykonywane w ramach konkretnych studiów - student będzie

zobowiązany ponosić opłaty. Sformułowane przez powoda zagadnienie prawne

zmierza zaś do podważenia tej wykładni art. 160 ust. 3 Prawa o szkolnictwie

wyższym, co w myśl art. 39820 k.p.c. jest w niniejszej sprawie niedopuszczalne.

Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania

jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. należało orzec jak w

sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zapadło na

podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 w związku z

§ 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

ustanowionego z urzędu.

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego