Supreme Court dismisses appeal for lack of serious legal doubts regarding the interpretation of administrative law provisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the electronic communications regulator's cassation appeal for substantive review. The regulator argued that the lower court misapplied procedural rules regarding the timing of facts and law, citing potential interpretative conflicts. The court rejected this claim because the applicant failed to identify specific legal provisions requiring interpretation or demonstrate actual judicial or doctrinal inconsistencies in their application.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 316 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based on the need for interpretation of legal provisions is inadmissible if the applicant fails to specify the provisions, identify serious doubts, and prove existing judicial or doctrinal inconsistencies in their interpretation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 45/12
POSTANOWIENIE
Dnia 12 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki Akcyjnej w W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
z udziałem zainteresowanej Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji
o nałożenie obowiązków regulacyjnych,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 12 kwietnia 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 3 kwietnia 2012 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 270
(dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia 3 lutego 2009 r.,
na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu
wniosku Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. (powód) o ponowne rozpatrzenie
sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu z dnia 22 października 2008 r. (dalej
jako decyzja MTR 2008), utrzymał w mocy decyzję MTR 2008.
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., uchylił zaskarżoną
decyzję z 3 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy ustalił, że pismem z dnia 5 listopada 2008
r. powód złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją MTR
2008. Tego samego dnia powód wniósł odwołanie od decyzji MTR 2008. W dniu 20
lutego 2009 r. powód złożył do Sądu Okręgowego pismo zatytułowane
„rozszerzenie odwołania wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji”. Tego
samego dnia powód wniósł do Sądu Okręgowego odrębne odwołanie od decyzji z 3
lutego 2009 r.
Uwzględniając odwołanie Sąd Okręgowy zważył, że decyzja z 3 lutego
2009 r. utrzymywała w mocy decyzję MTR 2008. Ponieważ decyzja MTR 2008 była
decyzją regulacyjną, środkiem zaskarżenia decyzji utrzymującej w mocy decyzję
regulacyjną jest odwołanie do Sądu Okręgowego. Nie stosuje się art. 127 § 3 k.p.a.
Prezes Urzędu mógł w konsekwencji uchylić albo zmienić zaskarżoną decyzję w
całości lub w części, wydając nową decyzję lub przekazać niezwłocznie odwołanie
wraz aktami sprawy do Sądu Okręgowego. Brak natomiast podstawy prawnej do
wydania decyzji z dnia 3 lutego 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję MTR 2008.
W konsekwencji zaskarżoną decyzję należało uchylić.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., oddalił apelację Prezesa
Urzędu od powyższego orzeczenia.
W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że decyzja MTR 2008,
którą zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy, została prawomocnie uchylona.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia 3 lutego 2009 r. utrzymuje w mocy
inną decyzję, co oznacza, że jest ona decyzją o treści identycznej z decyzją, o
utrzymaniu w mocy której rozstrzyga. Skoro decyzja MTR 2008 została
prawomocnie uchylona, to nie istnieje przedmiot objęty sentencją decyzji z dnia 3
lutego 2009 r., co musiało skutkować uchyleniem decyzji zaskarżonej w niniejszej
sprawie.
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w
całości. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania Prezes Urzędu podniósł, że
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 316 §
1 k.p.c. w kontekście wyjaśnienia, czy w sprawach z odwołania od decyzji Prezesa
Urzędu sąd za podstawę orzekania powinien uznać stan faktyczny i prawny z chwili
orzekania, czy też z chwili wydania zaskarżonej decyzji.
Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie
postanowienia o odmowie przyjęcie skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów
zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem
jej merytorycznego rozpoznania z uwagi na powołaną w niej potrzebę wykładni
przepisów
prawnych
budzących
poważne
wątpliwości
lub
wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).
Jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego,
powołując się na tę przesłankę skarżący ma obowiązek określenia przepisów
wymagających wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości związanych ze
stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego
źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów (postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i cytowane tam
orzecznictwo). Wątpliwości te (lub rozbieżności) należy opisać wskazując
dodatkowo argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Nadto
należy przedstawić własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji
powołanych przepisów, a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy.
Zasadniczą przesłanką, jaką należy wykazać w przypadku powołania się na
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. jest przy tym występowanie orzeczniczych lub
doktrynalnych rozbieżności w wykładni przepisu, a nie w praktyce jego stosowania.
Z powołanych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi
Prezesa Urzędu fragmentów orzeczeń sądów orzekających w sprawach z zakresu
ochrony konkurencji lub regulacji nie wynika, by w orzecznictwie sądowym ujawniła
się rozbieżność w wykładni art. 316 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy podziela stanowisko
wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10, zgodnie z
którym przepis ten powinien być stosowany w sprawach z zakresu regulacji z
uwzględnieniem specyfiki tych spraw determinowanej przez prawidłowe określenie
przedmiotu sporu między przedsiębiorcą a organem regulacji. Jednocześnie
zauważyć należy, że fakt wydania w toku postępowania sądowego decyzji
administracyjnych rzutujących na rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej przez sąd,
traktowany jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego jako okoliczność, którą należy
brać pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy z odwołania od decyzji organów
ochrony konkurencji lub regulacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca
2010 r., III SK 40/09). Analogicznie należy traktować fakt uchylenia w toku
postępowania sądowego decyzji Prezesa Urzędu, na podstawie której kształtowane
są obowiązki przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w kolejnych decyzjach, w
sytuacji gdy do uchylenia decyzji doszło z powodów rzutujących na dopuszczalność
lub prawidłowość ukształtowania obowiązków regulacyjnych w pierwotnej decyzji,
na której z kolei bazują decyzje późniejsze.
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w
sentencji.