Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 45/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of serious legal doubts regarding the interpretation of administrative law provisions.

Numero d'incarto III SK 45/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the electronic communications regulator's cassation appeal for substantive review. The regulator argued that the lower court misapplied procedural rules regarding the timing of facts and law, citing potential interpretative conflicts. The court rejected this claim because the applicant failed to identify specific legal provisions requiring interpretation or demonstrate actual judicial or doctrinal inconsistencies in their application.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 316 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based on the need for interpretation of legal provisions is inadmissible if the applicant fails to specify the provisions, identify serious doubts, and prove existing judicial or doctrinal inconsistencies in their interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility interpretation of legal provisions judicial inconsistencies administrative law procedure regulatory decisions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj.
Art. 316 § 1 k.p.c.
się rozbieżność w wykładni art. 316 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy podziela stanowisko
Art. 3989 § 2 k.p.c.
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj.
art. 127 § 3 k.p
138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj.
art. 316 § 1 k.p.c
się rozbieżność w wykładni art. 316 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 45/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji

o nałożenie obowiązków regulacyjnych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 kwietnia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 kwietnia 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 270

(dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia 3 lutego 2009 r.,

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu

wniosku Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. (powód) o ponowne rozpatrzenie

sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu z dnia 22 października 2008 r. (dalej

jako decyzja MTR 2008), utrzymał w mocy decyzję MTR 2008.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., uchylił zaskarżoną

decyzję z 3 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy ustalił, że pismem z dnia 5 listopada 2008

r. powód złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją MTR

2008. Tego samego dnia powód wniósł odwołanie od decyzji MTR 2008. W dniu 20

lutego 2009 r. powód złożył do Sądu Okręgowego pismo zatytułowane

„rozszerzenie odwołania wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji”. Tego

samego dnia powód wniósł do Sądu Okręgowego odrębne odwołanie od decyzji z 3

lutego 2009 r.

Uwzględniając odwołanie Sąd Okręgowy zważył, że decyzja z 3 lutego

2009 r. utrzymywała w mocy decyzję MTR 2008. Ponieważ decyzja MTR 2008 była

decyzją regulacyjną, środkiem zaskarżenia decyzji utrzymującej w mocy decyzję

regulacyjną jest odwołanie do Sądu Okręgowego. Nie stosuje się art. 127 § 3 k.p.a.

Prezes Urzędu mógł w konsekwencji uchylić albo zmienić zaskarżoną decyzję w

całości lub w części, wydając nową decyzję lub przekazać niezwłocznie odwołanie

wraz aktami sprawy do Sądu Okręgowego. Brak natomiast podstawy prawnej do

wydania decyzji z dnia 3 lutego 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję MTR 2008.

W konsekwencji zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., oddalił apelację Prezesa

Urzędu od powyższego orzeczenia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że decyzja MTR 2008,

którą zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy, została prawomocnie uchylona.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia 3 lutego 2009 r. utrzymuje w mocy

inną decyzję, co oznacza, że jest ona decyzją o treści identycznej z decyzją, o

utrzymaniu w mocy której rozstrzyga. Skoro decyzja MTR 2008 została

prawomocnie uchylona, to nie istnieje przedmiot objęty sentencją decyzji z dnia 3

lutego 2009 r., co musiało skutkować uchyleniem decyzji zaskarżonej w niniejszej

sprawie.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania Prezes Urzędu podniósł, że

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 316 §

1 k.p.c. w kontekście wyjaśnienia, czy w sprawach z odwołania od decyzji Prezesa

Urzędu sąd za podstawę orzekania powinien uznać stan faktyczny i prawny z chwili

orzekania, czy też z chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcie skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania z uwagi na powołaną w niej potrzebę wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

powołując się na tę przesłankę skarżący ma obowiązek określenia przepisów

wymagających wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości związanych ze

stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego

źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów (postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i cytowane tam

orzecznictwo). Wątpliwości te (lub rozbieżności) należy opisać wskazując

dodatkowo argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Nadto

należy przedstawić własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji

powołanych przepisów, a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy.

Zasadniczą przesłanką, jaką należy wykazać w przypadku powołania się na

art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. jest przy tym występowanie orzeczniczych lub

doktrynalnych rozbieżności w wykładni przepisu, a nie w praktyce jego stosowania.

Z powołanych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi

Prezesa Urzędu fragmentów orzeczeń sądów orzekających w sprawach z zakresu

ochrony konkurencji lub regulacji nie wynika, by w orzecznictwie sądowym ujawniła

się rozbieżność w wykładni art. 316 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy podziela stanowisko

wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10, zgodnie z

którym przepis ten powinien być stosowany w sprawach z zakresu regulacji z

uwzględnieniem specyfiki tych spraw determinowanej przez prawidłowe określenie

przedmiotu sporu między przedsiębiorcą a organem regulacji. Jednocześnie

zauważyć należy, że fakt wydania w toku postępowania sądowego decyzji

administracyjnych rzutujących na rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej przez sąd,

traktowany jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego jako okoliczność, którą należy

brać pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy z odwołania od decyzji organów

ochrony konkurencji lub regulacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca

2010 r., III SK 40/09). Analogicznie należy traktować fakt uchylenia w toku

postępowania sądowego decyzji Prezesa Urzędu, na podstawie której kształtowane

są obowiązki przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w kolejnych decyzjach, w

sytuacji gdy do uchylenia decyzji doszło z powodów rzutujących na dopuszczalność

lub prawidłowość ukształtowania obowiązków regulacyjnych w pierwotnej decyzji,

na której z kolei bazują decyzje późniejsze.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.