Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 44/12 Generato dall'IA

Polish Supreme Court dismissed appeal as legal issues were already settled by EU and domestic case law.

Numero d'incarto III SK 44/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Polish Supreme Court rejected the Competition Office's cassation appeal against a ruling that modified an antitrust decision regarding Telekomunikacja Polska. The appellant argued that the lower court improperly applied EU law interpretations and violated procedural rules, but the Supreme Court found these legal questions had already been definitively resolved by the Court of Justice of the European Union and previous Polish Supreme Court judgments. Consequently, the court determined there was no need to re-examine the case or find new grounds for the appeal to be admissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 9 k.p.c.; Art. 386 § 1 k.p.c.; Art. 479 § 31a k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised has already been settled by the Supreme Court or the Court of Justice of the European Union, and the appellant fails to provide specific arguments demonstrating a clear violation of the cited provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility settled legal issue EU law interpretation antitrust enforcement procedural law violation competition authority preliminary ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 9 k.p.c.
przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 398 9 §
Art. 386 § 1 k.p.c.
1/2003 dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości UE oraz zastosowanie art. 386 §
Art. 479 § 31a k.p.c.
1 w związku z art. 479(31a) § 3 k.p.c., przez zmianę zaskarżonego wyroku i
Art. 267 TFUE
uzasadniona ze względu na naruszenie art. 267 TFUE w związku z art.
Art. 288 TFUE
267 TFUE w związku z art. 288 TFUE
Art. 5 zdanie 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003
następującą treść: na podstawie art. 5 zdanie 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 z
art. 105 k.p
Trybunał Sprawiedliwości oraz wykładni art. 105 k.p.a., dokonanej przez Sąd
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
zasadna w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 44/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa N. Spółki Akcyjnej

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanej Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 kwietnia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 lutego 2012 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2012 r., zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w W. z dnia 29 października 2007 r., w ten sposób, że punktowi I

nadał treść: I. zmienia zaskarżoną decyzję w punkcie drugim nadając mu

następującą treść: na podstawie art. 5 zdanie 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 z

16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji

ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz. Urz. UE z 2003 r. L 1, s. 1; polskie

wydanie specjalne Dz. Urz. UE z 2008 r., Tom 2, s. 205 ze zm.) stwierdza brak

podstaw do swego działania w sprawie naruszenia przez Telekomunikację Polską

S.A. z siedzibą w W. art. 82 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską

poprzez stosowanie klauzuli wyłączności na korzystanie z publicznie dostępnych

usług telefonicznych Telekomunikacji Polskiej S.A. na krajowym rynku dostępu do

usług połączeń telefonicznych w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej,

świadczonych na zasadzie numeru dostępu i preselekcji oraz oddala odwołanie w

zakresie punktu trzeciego zaskarżonej decyzji”, a w pozostałym zakresie oddalił

apelację Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Prezes Urzędu zaskarżył a całości wyrok Sądu Apelacyjnego skargą

kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

polegającego na ustaleniu, czy sąd drugiej instancji orzekający na skutek uchylenia

wyroku przez Sąd Najwyższy po przeprowadzeniu postępowania kasacyjnego, w

ramach którego wiążącej wykładni przepisów prawa unijnego dokonał Trybunał

Sprawiedliwości UE, może zastosować przepisy prawa unijnego z pominięciem

wykładni dokonanej w tej sprawie przez Trybunał Sprawiedliwości UE. Jako drugie

zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał problem, czy decyzja o umorzeniu

postępowania antymonopolowego w przypadku ustalenia stanu faktycznego

wskazującego na brak stosowania przez przedsiębiorcę praktyki ograniczającej

konkurencję, o której mowa w przepisie art. 82 TWE (obecnie art. 102 TFUWE),

wyczerpuje zakres zdecydowania o braku podstaw do działania ze strony organu

antymonopolowego w myśl art. 5 akapit drugi rozporządzenia 1/2003.

Ponadto Prezes Urzędu podniósł, że jego skarga jest oczywiście

uzasadniona ze względu na naruszenie art. 267 TFUE w związku z art. 288 TFUE

poprzez zastosowanie art. 82 TWE wbrew wykładni przepisu art. 5 rozporządzenia

1/2003 dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości UE oraz zastosowanie art. 386 §

1 w związku z art. 479(31a) § 3 k.p.c., przez zmianę zaskarżonego wyroku i

orzeczenie co do istoty sprawy, w sytuacji gdy nie było podstaw do uwzględnienia

odwołania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania.

W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego tej

przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 398 9 §

1 pkt 1 k.p.c., twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest

uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze

rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym

zakresie,

wynikające

z

odmiennej

wykładni

przepisów

konstruujących

to

zagadnienie (postanowienie SN z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 6/12 i cytowane

tam orzecznictwo). Tymczasem powołane we wniosku o przyjęcie do rozpoznania

skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu zagadnienie prawne zostało już rozstrzygnięte

zarówno w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (wyroki TS z 16 stycznia

1974 r. w sprawie 166/73 Rheinmühlen Düsseldorf p. Einfuhr- und Vorratsstelle für

Getreide und Futtermittel, Rec. 1974, s. 33; z 12 lutego 1974 r. w sprawie 146/73

Rheinmühlen Düsseldorf p. Einfuhr- und Vorratsstelle für Getreide und Futtermittel,

Rec. 1974, s. 139, a ostatnio z 9 marca 2010 r. w sprawie C-378/08 ERG i in., Zb.

Orz. 2010, s. I-1919, pkt 26), jak i Sądu Najwyższego (postanowienie z dnia 28

kwietnia 2010 r., III CZP 3/10). Zagadnienie prawne sformułowane przez Prezesa

Urzędu nie jest zatem zagadnieniem nowym, nierozstrzygniętym w dotychczasowej

judykaturze Sądu Najwyższego.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że wyrok Sądu Apelacyjnego

opiera się na wykładni art. 5 zdanie 3 rozporządzenia 1/2003 dokonanej przez

Trybunał Sprawiedliwości oraz wykładni art. 105 k.p.a., dokonanej przez Sąd

Najwyższy w wyroku z dni 8 czerwca 2011 r., III SK 2/09.

Nie zachodzi również potrzeba rozstrzygania drugiego z przedstawionych

zagadnień prawnych, ponieważ Sąd Najwyższy wypowiedział się w tej kwestii

zarówno w uzasadnieniu postanowienia o przedłożeniu pytania prejudycjalnego w

sprawie III SK 2/09, jak i w powołanym powyżej wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r.

Z powyższego wynika także, że brak podstaw dla uznania skargi kasacyjnej

Prezesa Urzędu za oczywiście zasadną ze względu na naruszenie art. 267 TFUE w

związku z art. 288 TFUE oraz art. 5 zdanie 3 rozporządzenia 1/2003.

Prezes Urzędu nie wykazał również, by skarga kasacyjna była oczywiście

zasadna w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. w zakresie dotyczącym art. 386 § 1

w związku z art. 479(31a) § 3 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Prezes Urzędu ograniczył się do

postawienia tezy o widocznym prima facie naruszeniu powołanych powyżej

przepisów k.p.c., podczas gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu

Najwyższego skarżący powinien przytoczyć odpowiednie argumenty, wyjaśniające

dlaczego konkretne, powołanego przez niego przepisy, zostały w ewidentny sposób

naruszone przez Sąd drugiej instancji.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.