Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 30/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issue importance under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III SK 30/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, ordering the appellant to pay the respondent's legal costs. The appellant argued that the lower court misinterpreted specific articles of the Tourism Services Act, claiming this required a binding judicial interpretation. The court rejected this, ruling that the appellant failed to demonstrate the legal issue met the statutory threshold for Supreme Court review under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to prove the existence of a legal issue of significant importance for the development of law and judicial practice, or fails to provide sufficient argumentation regarding the need for interpretation of specific provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal issue importance binding interpretation requirement Civil Procedure Code tourism services act

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.
przesłankę przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.
przesłankę przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
przesłankę przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 21 k.p.c.
przesłankę przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to jest potrzebę wykładni przepisów art.
art. 3989 §2 k.p.c
jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 3989 §2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III SK 11/12
Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and obvious violation of law.
III CZP 33/01
Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571); 2) być
III CZP 66/02
15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r.,
III CZP 64/02
III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179);
III CZP 119/08
Supreme Court dismisses legal question submission as it concerns fact application, not abstract statutory interpretation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 30/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 marca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 listopada 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda T. S.A. z siedzibą w W. na rzecz

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 270

(dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., w sprawie z odwołania

T. S.A. z/s w W.(obecnie B. S.A. w upadłości likwidacyjnej, dalej jako powód) od

decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 4 września 2009 r.

zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów z dnia 24 listopada 2010 r., w punkcie pierwszym w ten sposób, że

obniżył nałożoną na powoda karę pieniężną do kwoty 3.022.272 zł, a w pozostałym

zakresie oddalił apelację powoda.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił oczywiste naruszenie przepisów ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 223,

poz. 2268, dalej jako ustawa o usługach turystycznych), przez przyjęcie

stanowiska, że w sprawie prawidłowo zinterpretowano art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku

z art. 17 pkt 1 tej ustawy. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

oraz poprzedzającego go wyroku Sadu Okręgowego w W. i przekazanie sprawy

Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na

przesłankę przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Jako istotne

zagadnienie prawne wskazał problem „ustalenia wiążącej interpretacji art. 14 ust. 6

pkt 2 w związku z art. 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach

turystycznych”. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wyrok Sądu Apelacyjnego

oczywiście narusza prawo przez błędną interpretację art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku

z art. 17 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych, co spowodowało nałożenie na

powoda kary bez uzasadnionej podstawy i w nadmiernej wysokości. Do tej pory

Sąd Najwyższy nie wypowiadał się w przedmiocie interpretacji powołanych

przepisów, a wniosek jest dodatkowo uzasadniony potrzebą ich wykładni.

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Z petitum wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wynika, że podstaw do dokonania jej merytorycznej oceny i weryfikacji

prawidłowości wyroku Sądu Apelacyjnego powód upatruje w występowaniu w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego tej

przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zagadnienie prawne

powinno: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie

Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571); 2) być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego z

15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r.,

III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179);

3) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości.

Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie

występuje problem mający znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej.

W uzasadnieniu wniosku powód trafnie wywodzi, że brak wypowiedzi Sądu

Najwyższego w przedmiocie wykładni przepisów powołanych we wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania może przemawiać za występowaniem w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Nie zwalnia to jednak powoda z

obowiązku odpowiedniego sformułowania takiego zagadnienia oraz przedstawienia

jurydycznej

argumentacji

rozstrzygnięciu

zagadnienia

wykazującej

przez

istnienie

Sąd

interesu

Najwyższy

w

publicznego

określony

w

sposób.

Tymczasem „ustalenie wiążącej interpretacji art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 17

ustawy o usługach turystycznych” niewątpliwie nie stanowi zagadnienia prawnego

w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie zawiera bowiem w swej treści żadnego

ogólnie ujętego problemu prawnego, powstałego przy rozpoznawaniu sprawy, w

której wnoszona jest skarga kasacyjna.

Ponadto w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda do

rozpoznania

brak

jakiejkolwiek

argumentacji

ewentualny

kierunek rozstrzygnięcia

tego

jurydycznej

problemu

oraz

wskazującej

na

wadliwość

jego

rozstrzygnięcia w oparciu o argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego

wyroku.

Wreszcie należy zauważyć, że o ile wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania opary został na przesłance z art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., o tyle w

uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik powoda powołuje się na przesłankę

przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to jest potrzebę wykładni przepisów art. 14

ust. 6 pkt 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych. Potrzeba

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości w piśmiennictwie lub

orzecznictwie jest zaś przesłanką przedsądu odrębną od przesłanki z art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12 i

cytowane tam orzecznictwo), powód winien zatem określić, które przepisy

wymagają wykładni; wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze

stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego

źródła tych wątpliwości. Konieczne jest wskazanie argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych

ocen

prawnych,

a

także

przedstawienie

własnej

propozycji

interpretacyjnej. Uzasadnienie wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjne do

rozpoznania

nie

zawiera

zaś

jakiejkolwiek

argumentacji

nawiązującej

do

powyższych wymagań.

Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania

jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 3989 §2 k.p.c. należało orzec jak w

sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art.

108 § 1 w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3

pkt3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej

przez radcę

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

prawnego