Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issue importance under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, ordering the appellant to pay the respondent's legal costs. The appellant argued that the lower court misinterpreted specific articles of the Tourism Services Act, claiming this required a binding judicial interpretation. The court rejected this, ruling that the appellant failed to demonstrate the legal issue met the statutory threshold for Supreme Court review under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to prove the existence of a legal issue of significant importance for the development of law and judicial practice, or fails to provide sufficient argumentation regarding the need for interpretation of specific provisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III SK 30/12
POSTANOWIENIE
Dnia 6 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.
przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 6 marca 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 listopada 2011 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda T. S.A. z siedzibą w W. na rzecz
Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 270
(dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., w sprawie z odwołania
T. S.A. z/s w W.(obecnie B. S.A. w upadłości likwidacyjnej, dalej jako powód) od
decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 4 września 2009 r.
zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i
Konsumentów z dnia 24 listopada 2010 r., w punkcie pierwszym w ten sposób, że
obniżył nałożoną na powoda karę pieniężną do kwoty 3.022.272 zł, a w pozostałym
zakresie oddalił apelację powoda.
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił oczywiste naruszenie przepisów ustawy z dnia 29
sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 223,
poz. 2268, dalej jako ustawa o usługach turystycznych), przez przyjęcie
stanowiska, że w sprawie prawidłowo zinterpretowano art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku
z art. 17 pkt 1 tej ustawy. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości
oraz poprzedzającego go wyroku Sadu Okręgowego w W. i przekazanie sprawy
Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach
postępowania.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na
przesłankę przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Jako istotne
zagadnienie prawne wskazał problem „ustalenia wiążącej interpretacji art. 14 ust. 6
pkt 2 w związku z art. 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach
turystycznych”. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wyrok Sądu Apelacyjnego
oczywiście narusza prawo przez błędną interpretację art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku
z art. 17 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych, co spowodowało nałożenie na
powoda kary bez uzasadnionej podstawy i w nadmiernej wysokości. Do tej pory
Sąd Najwyższy nie wypowiadał się w przedmiocie interpretacji powołanych
przepisów, a wniosek jest dodatkowo uzasadniony potrzebą ich wykładni.
Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o wydanie
postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów
postępowania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Z petitum wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika, że podstaw do dokonania jej merytorycznej oceny i weryfikacji
prawidłowości wyroku Sądu Apelacyjnego powód upatruje w występowaniu w
sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).
W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego tej
przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zagadnienie prawne
powinno: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie
faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie
Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571); 2) być
przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi
Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej
subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego z
15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r.,
III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179);
3) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości.
Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie
występuje problem mający znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej.
W uzasadnieniu wniosku powód trafnie wywodzi, że brak wypowiedzi Sądu
Najwyższego w przedmiocie wykładni przepisów powołanych we wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania może przemawiać za występowaniem w
sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Nie zwalnia to jednak powoda z
obowiązku odpowiedniego sformułowania takiego zagadnienia oraz przedstawienia
jurydycznej
argumentacji
rozstrzygnięciu
zagadnienia
wykazującej
przez
istnienie
Sąd
interesu
Najwyższy
w
publicznego
określony
w
sposób.
Tymczasem „ustalenie wiążącej interpretacji art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 17
ustawy o usługach turystycznych” niewątpliwie nie stanowi zagadnienia prawnego
w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie zawiera bowiem w swej treści żadnego
ogólnie ujętego problemu prawnego, powstałego przy rozpoznawaniu sprawy, w
której wnoszona jest skarga kasacyjna.
Ponadto w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda do
rozpoznania
brak
jakiejkolwiek
argumentacji
ewentualny
kierunek rozstrzygnięcia
tego
jurydycznej
problemu
oraz
wskazującej
na
wadliwość
jego
rozstrzygnięcia w oparciu o argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego
wyroku.
Wreszcie należy zauważyć, że o ile wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania opary został na przesłance z art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., o tyle w
uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik powoda powołuje się na przesłankę
przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to jest potrzebę wykładni przepisów art. 14
ust. 6 pkt 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych. Potrzeba
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości w piśmiennictwie lub
orzecznictwie jest zaś przesłanką przedsądu odrębną od przesłanki z art. 398 9 § 1
pkt 1 k.p.c. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12 i
cytowane tam orzecznictwo), powód winien zatem określić, które przepisy
wymagają wykładni; wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze
stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego
źródła tych wątpliwości. Konieczne jest wskazanie argumentów, które prowadzą do
rozbieżnych
ocen
prawnych,
a
także
przedstawienie
własnej
propozycji
interpretacyjnej. Uzasadnienie wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjne do
rozpoznania
nie
zawiera
zaś
jakiejkolwiek
argumentacji
nawiązującej
do
powyższych wymagań.
Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania
jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 3989 §2 k.p.c. należało orzec jak w
sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art.
108 § 1 w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3
pkt3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej
przez radcę
ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
prawnego