Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 1/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III SK 1/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a decision denying a fuel trading license. The appellant argued that the lower court made an obvious error by interpreting criminal proceedings against an employee as grounds for license denial, despite the proceedings not being final at the time of the decision. The court held that the appeal failed to demonstrate an obvious violation of law prima facie, noting that the administrative decision was based on established facts regarding fuel quality violations rather than the criminal case status.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; Art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego; Art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: A cassation appeal is inadmissible if it fails to prove an obvious violation of law prima facie, as the burden of demonstrating such a clear error requires more than mere controversy regarding the interpretation of statutory provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious violation of law prima facie error energy law licensing administrative procedure civil procedure code fuel trading license

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 pkt 4 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach określonych w art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach określonych w art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
“rażącego” naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie
Art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego
negatywna określona w art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego musi istnieć w
Art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w
art. 104 k.p
i art. 104 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10
art. 385 k.p.c
Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 145 § 1 pkt 5 k.p
“rażącego” naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
art. 39814 k.p.c
oddaleniu na postawie przepisu art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08
II UK 38/08
Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9
II PK 11/08
maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 1/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Grupy E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o odmowę udzielenia koncesji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 lipca 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 lipca 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 marca 2009 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki – po

ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania

koncesji na obrót paliwami ciekłymi – postanowił: uchylić decyzję z dnia 28

listopada 2007 r. (pkt I.); odmówić przedsiębiorcy GRUPA E. Spółka z o.o. z

siedzibą w Z. udzielenia koncesji na obrót paliwami ciekłymi (pkt II.). W podstawie

prawnej decyzji wskazano przepisy art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 151 § 1 pkt 2

i art. 104 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10

kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) w

związku z art. 50 pkt 2 oraz art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o

swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz.1095 ze zm.).

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c.

oddalił apelację strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów z dnia 30 czerwca 2010 r. oddalającego odwołanie

strony powodowej od decyzji Prezesa URE z dnia 16 marca 2009 r.

Wyrok Sądu Apelacyjnego strona powodowa zaskarżyła skargą kasacyjną.

Skargę oparto na obydwu podstawach określonych w art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że skarga jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Oczywista zasadność skargi

kasacyjnej – w ocenie skarżącego – wynika z:

1) “oczywiście” błędnej wykładni przepisu art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa

energetycznego przez przyjęcie przez Sąd drugiej instancji w zaskarżonym wyroku,

że fakt prowadzenia postępowania karnego z art. 23 ust 1 i ust. 5 ustawy z dnia 23

stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ciekłych i

biopaliw ciekłych (Dz. U. Nr 34, poz. 293 ze zm.) przeciwko pracownikowi podmiotu

wnioskującego o udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi stanowi przesłankę

do odmowy wydania wnioskującemu koncesji na obrót paliwami. Przesłanka

negatywna określona w art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego musi istnieć w

dniu wydania decyzji w przedmiocie koncesji. Decyzja o przyznaniu koncesji stronie

powodowej została wydana przez Prezesa URE w dniu 28 listopada 2008 r., a w

tym dniu orzeczenie Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 sierpnia 2007 r., nie było

prawomocne. Uprawomocniło się dopiero 30 listopada 2007 r.;

2) “rażącego” naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie

skarżącego w dniu wydania decyzji ostatecznej o udzieleniu stronie powodowej

koncesji na obrót paliwami nie istniała żadna nowa okoliczność istotna dla sprawy,

która mogłaby w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowić podstawę do wznowienia

postępowania, a wznowienie postępowania bez podstawy wynikającej z tego

przepisu stanowi rażące naruszenie prawa. Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku

uznał, że jedyne przesłanki, jakie mogą powodować odmowę wydania koncesji, a

zatem

są

istotne

dla

rozstrzygnięcia

postępowania

w

tym

przedmiocie

skatalogowane zostały w art. 56 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności

gospodarczej i art. 33 ust. 3 Prawa energetycznego. Jednocześnie Sąd Apelacyjny

uznał za uzasadnioną podstawę do wznowienia postępowania w sprawie wydania

takiej koncesji okoliczność, że przeciwko pracownikowi powoda toczyło się w dniu

wydawania decyzji o udzieleniu powodowi koncesji postępowanie karne z tytułu

przestępstwa związanego z prowadzoną przez powoda działalnością.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – pozwany Prezes

URE – wniosła o: I. wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania, względnie o: II. oddalenie skargi kasacyjnej; oraz zasądzenie od

strony powodowej na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 398 9 § 1 pkt 4

k.p.c.) wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność”

skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście

uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa

materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości widocznej prima

facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9

maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). Sytuacja czywiście uzasadnionej

skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. odnosi się nie

tylko do “oczywistości” zarzuconych uchybień, ale także do związanej z tym

zasadności wniosków skargi kasacyjnej. Nie spełnia tych warunków skarga

kasacyjna, która pomimo zasadności niektórych z jej zarzutów podlegałaby

oddaleniu na postawie przepisu art. 39814 k.p.c. wobec zgodności zaskarżonego

wyroku z prawem.

Nawet gdyby uznać za kontrowersyjne stanowisko zaskarżonego wyroku co

do zasadności decyzji odmawiającej udzielenia przedmiotowej koncesji na

podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w

związku z art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa energetycznego, to wskazana podstawa skargi

kasacyjnej nie wyłącza możliwości uznania, że wyrok Sądu drugiej instancji, którym

oddalono apelację strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów odpowiada prawu (art. 398 14 k.p.c.). Z

pewnością bowiem – jak to zasadnie wywiedziono w odpowiedzi strony pozwanej

na skargę kasacyjną – nie jest oczywiście wadliwe rozstrzygnięcie Sądu pierwszej

instancji opierające się na ustaleniu zgodności z prawem zaskarżonej decyzji

odmawiającej udzielenia koncesji ze względu na ustalone przypadki wprowadzenia

do obrotu paliw niespełniających wymagań jakościowych, co uzasadniałoby

uznanie, że wnioskodawca w sprawie o udzielenie koncesji nie dawał rękojmi

prawidłowego

wykonywania

działalności

koncesjonowanej.

Taką

bowiem

przesłankę odmowy udzielenia koncesji uwzględniano w dotychczasowym

orzecznictwie sądowym – (powołanym przez stronę pozwaną w odpowiedzi na

skargę kasacyjną), - co wykluczałoby uznanie, że interpretacja zgodna z

utrwalonym orzecznictwem jest wadliwa na zasadzie oczywistości w rozumieniu

przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z kolei podstawę wznowienia postępowania

administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy łączyć nie

tyle z ujawnieniem skazania pracownika strony powodowej, co z ujawnieniem

przypadków wprowadzania przez powodową spółkę do obrotu wadliwych paliw.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w

art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.