Supreme Court dismisses extraordinary review when opposing party admits no further documents exist.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the extraordinary review against a municipal planning resolution. The Council of the City of R. had previously admitted it possessed no additional documents beyond those already submitted to the Administrative Court. Consequently, the Supreme Court found no basis to conduct further evidentiary proceedings under Article 52 of the Administrative Court Act.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 52 ust. 2 ustawy o NSA; Art. 236 ust. 2 Konstytucji RP: When a party unequivocally declares possession of no further documents capable of clarifying essential doubts, the court lacks grounds to initiate supplementary evidence collection, and the review must be dismissed if the alleged legal error does not affect the final outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 3 lutego 1999 r.
III RN 107/98
W wypadku, gdy w odpowiedzi na wezwanie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona składa jednoznaczne oświadczenie, że poza już przedstawionymi dowodami nie dysponuje żadnymi innymi dokumentami, które mogłyby umożliwić wyjaśnienie istotnych wątpliwości w sprawie, brak jest podstaw
do podjęcia przez ten Sąd czynności mających na celu przeprowadzenie w trybie art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) dowodów uzupełniających z dokumentów
znajdujących się w dyspozycji strony.
Przewodniczący: SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Jerzy Kwaśniewski, Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara
Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 1999 r. sprawy ze skargi Stanisława
P., Eugeniusza P., Zofii S., Jana N., Stanisława S., Stefanii K., Antoniego B., Macieja
P., Kazimierza D. na uchwałę Rady Miasta R. z dnia 23 czerwca 1992 r. [...] i z dnia
11 października 1994 r. [...] w przedmiocie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta R. oraz planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Osiedla Mieszkaniowego „D.” w R. na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu AdministracyjnegoOśrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 7 stycznia 1998 r. [...]
o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.
Uzasadnienie
Rada Miasta R. podjęła w dniu 23 czerwca 1992 r. na podstawie art. 18 ust. 2
pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz.
94 ze zm.) oraz art. 17 ust. 3 i art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o plano-
waniu przestrzennym (jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.) uchwałę
[...] w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego
miasta R. Z treści tej uchwały wynikało między innymi, że na terenie Strefy D.-Z.,
która oznaczona jest symbolem M.U.-11, mieszka około 8000 mieszkańców, a w niedalekiej przyszłości liczba ta wzrośnie do 10.000 mieszkańców oraz że nie przewiduje się zmiany funkcji tego terenu i istniejących na nim obiektów, jednakże na tym
obszarze obowiązywać mają uwarunkowania wynikające z przepisów prawa górniczego oraz mogą powstawać obiekty i urządzenia związane z eksploatacją złóż gazu
(np. gazociągi). W nawiązaniu do powyższego planu sporządzony został następnie
miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego Osiedla Mieszkaniowego „D.” w R., który został przyjęty przez Radę Miasta R. w dniu 11 października
1994 r. uchwałą [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa R. z dnia 30
listopada 1994 r. (Nr 11, poz. 119). Z treści powyższej uchwały w sprawie miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego wynika między innymi, że w granicach północnej części Osiedla „D.”, które stanowi teren inwestycji
mieszkaniowych, nie należy lokalizować obiektów uciążliwych dla środowiska i ludzi,
za wyjątkiem obiektów i urządzeń związanych z odkryciem, dokumentowaniem i
eksploatacją zalegających tam złóż gazu ziemnego, a to w związku z ustanowionym
w tym celu obszarem górniczym. W treści tego planu znalazło się w szczególności
także postanowienie, że oprócz stacji redukcyjno-pomiarowej I stopnia i systemu
gazociągów średniego ciśnienia, na terenie Osiedla „D.” przewiduje się także budowę gazociągów wysokiego ciśnienia od odwiertów gazowych do kopalni gazu, a
ponadto gazociągu eksploatacyjnego wysokiego ciśnienia, w celu umożliwienia
przesyłania gazu z kopalni do gazociągów systemu krajowego. Stanisław P., Eugeniusz P., Zofia S., Jan N., Stanisław S., Stefania K., Antoni B., Maciej P. i Kazimierz
D. zwrócili się w 1996 r. do Rady Miasta R. z pismem, w którym wskazywali, że powyższe uchwały w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] oraz w sprawie miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania
przestrzennego [...] naruszają ich interes prawny i uprawnienia oraz wezwali Radę
Miasta R. do usunięcia zarzucanych naruszeń prawa. W odpowiedzi Rada Miasta R.
podjęła w dniu 17 grudnia 1996 r. uchwałę [...] w sprawie odmowy usunięcia zarzucanych naruszeń interesu prawnego osób, które podpisały wezwanie. W tej sytuacji
wymienione wyżej osoby wniosły do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka
Zamiejscowego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Miasta R. z dnia 23 czerwca
1992 r. - [...] w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta R. oraz na uchwałę Rady Miasta R. z dnia 11 października 1994 r. - [...]
w sprawie miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego
Osiedla Mieszkaniowego „D.” w R., zarzucając, że uchwały te naruszają art. 73 ust. 1
pkt 2 i ust. 2 - ust. 3 oraz art. 54 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i
kształtowaniu środowiska (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.), a
także i to, że uchwały te zostały podjęte bez uprzedniego zasięgnięcia opinii wymaganych przepisami prawa. Rada Miasta R. stwierdziła bezpodstawność zarzutów
podniesionych w skardze i wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem
z dnia 7 stycznia 1998 r. [...] na podstawie art. 94 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy
o samorządzie terytorialnym stwierdził niezgodność z prawem uchwały Rady Miasta
R. z dnia 23 czerwca 1992 r. [...] w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta R. w części przewidującej możliwość budowy na
Osiedlu Mieszkaniowym „D.” nowych obiektów i urządzeń związanych z eksploatacją
złóż gazu oraz niezgodność z prawem uchwały Rady Miasta R. z dnia 11 października 1994 r. [...] w sprawie miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania
przestrzennego Osiedla Mieszkaniowego „D.” w R. w części przewidującej budowę
Kopalni Gazu lub Ośrodka służącego do przygotowania, odwiertu i ekspedycji gazu,
dalszych gazociągów na tym Osiedlu i ich rozbudowy. W uzasadnieniu powyższego
wyroku podniesiono w szczególności, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11
maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)
w tego typu sprawach stroną przeciwną w postępowaniu przed Sądem jest organ,
którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, czyli w danym wypadku
Rada Miasta R. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny doręczył odpis skargi Radzie
Miasta R. i równocześnie w trybie art. 38 ust. 1 ustawy o NSA zobowiązał ją do
udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłanie akt sprawy. Następnie wobec stwierdzenia, że przekazane Sądowi akta administracyjne dotyczące rozpoznawanej
sprawy nie są kompletne, pismem z dnia 20 listopada 1997 r. Naczelny Sąd
Administracyjny ponownie wezwał Radę Miasta R. do nadesłania w wyznaczonym
terminie brakujących dokumentów. W odpowiedzi na to wezwanie Przewodniczący
Rady Miasta R., działając w imieniu Rady Miasta R., pismem z dnia 24 listopada
1997 r. [...] poinformował Naczelny Sąd Administracyjny, że Rada nie dysponuje
żadnymi innymi dokumentami dotyczącymi niniejszej sprawy poza tymi, które już
uprzednio zostały temu Sądowi przekazane. W tej sytuacji, opierając się na doręczonej dokumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone
uchwały zostały podjęte w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi, określającymi zasady i tryb przygotowywania oraz uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia uprawnień skarżący. W szczególności, miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego został uchwalony bez uprzedniego opracowania założeń do tego planu, co
stanowiło naruszenie obowiązków określonych w art. 11 pkt 1, art. 12 ust. 2 pkt 3,
art. 13 ust. 2 i art. 14 ustawy o planowaniu przestrzennym. Projekt planu miejscowego nie był prawidłowo uzgodniony z zainteresowanymi organami, w tym w szczególności z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, z Wydziałem Ochrony
Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w R., z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody,
z właściwym organem Państwowej Straży Pożarnej, co stanowiło naruszenie obowiązków wynikających z art. 31 ustawy o planowaniu przestrzennym; projekt planu
miejscowego nie został wyłożony na okres 21 dni (a jedynie na okres 14 dni) do publicznego wglądu, co stanowiło naruszenie obowiązku wynikającego z art. 30 ustawy o
planowaniu przestrzennym. Ponadto Sąd stwierdził, że ustalenia zawarte w zaskarżonych planach są sprzeczne z postanowieniem art. 73 ust. 1 pkt 2 w związku z
art. 73 ust. 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska.
W tej sytuacji Prezydent Miasta R., działając w imieniu Gminy Miasta R., złożył
wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 7
stycznia 1998 r. [...], podnosząc w nim zarzut nieważności postępowania (art. 401
pkt 2 KPC), wobec nienależytej reprezentacji Rady Miasta R. w tym postępowaniu
przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co pozbawiło stronę możności działania.
W uzasadnieniu tego zarzutu podniesiono, że stosownie do art. 67 KPC osoby
prawne i inne organizacje mające zdolność sądową dokonują czynności procesowych tylko przez organy uprawnione do działania w ich imieniu, a tymczasem przewodniczący rady gminy (miasta) nie jest organem tej rady (art. 19 ust. 2 ustawy o
samorządzie terytorialnym). We wniosku o wznowienie postępowania podniesiono,
że w kwestii reprezentacji rady gminy (miasta) należy stosować odpowiednio przepisy ustawy o samorządzie terytorialnym, a zatem rada gminy powinna być reprezentowana przez wójta , burmistrza lub prezydenta. Tymczasem w niniejszej sprawie
Radę Miasta R. reprezentował jej Przewodniczący, który - w opinii składającego
skargę o wznowienie postępowania - nie posiadał jej umocowania, a ponadto złożył
on w toku postępowania oświadczenie, iż Rada Miasta R. nie dysponuje żadnymi
innymi dokumentami dotyczącymi przygotowania i uchwalenia obu zaskarżonych do
Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi
faktycznemu. Równocześnie do wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawca
przedłożył dalsze dokumenty dotyczące przedmiotowej sprawy, które nie były znane
Sądowi w chwili podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu na rozprawie powyższego wniosku o wznowienie postępowania sądowego, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 1998 r. [...] wniosek ten odrzucił.
W uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu wniosku Sąd podniósł, że zgodnie z
dyspozycją art. 58 ustawy o NSA wznowienie postępowania w sprawie zakończonej
prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego może nastąpić na
wniosek uczestnika postępowania lub z urzędu. Zgodnie z art. 59 ustawy o NSA,
należy w tym wypadku stosować odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego jedynie w zakresie nie uregulowanym przez art. 58 ustawy o NSA. Zdaniem
Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że w sprawie znajdują odpowiednie
zastosowanie jedynie przepisy art. 309, art. 401, art. 403, art. 404, art. 406 - art. 411,
art. 412 § 1 - § 3 oraz art. 413 - art. 416 KPC. Na podstawie art. 411 KPC Sąd skorzystał z możliwości zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania na rozprawie i stwierdził, że określone w art. 31 ustawy o samorządzie terytorialnym zasady
reprezentacji gminy dotyczą jedynie tych sytuacji, gdy gmina występuje jako osoba
prawna korzystająca z uprawnień właścicielskich (dominium); sytuacji tych dotyczy
również art. 67 KPC oraz odpowiednio art. 31 ustawy o samorządzie terytorialnym,
który stanowi między innymi, że wójt (burmistrz lub prezydent) kieruje bieżącymi
sprawami gminy i reprezentuje ją na zewnątrz. Natomiast zasady te nie mają
zastosowania wówczas, gdy rada gminy (miasta) sprawuje swoje władcze funkcje
(imperium) w zakresie administracji publicznej, co dotyczy między innymi także jej
kompetencji do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego. Dlatego
Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w niniejszej sprawie stroną przeciwną w
postępowaniu ze skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym jest ten organ gminy , którego uchwała została zaskarżona (art. 41
ust. 1 ustawy o NSA), czyli w danym wypadku właśnie Rada Miasta R. Ponadto, w
postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie mogło wchodzić w grę
stosowanie przepisów art. 131 - art. 147 KPC o doręczeniach, a to wobec wyraźnego
odesłania wynikającego z art. 59 ustawy o NSA, wedle którego do doręczeń mają
zastosowanie przepisy art. 39 - art. 49 KPA. Przepisy te stanowią (art. 45 KPA), że
doręczenia wszystkich pism jednostkom organizacyjnym dokonuje się w lokalu ich
siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, a taki tryb został zachowany w
niniejszej sprawie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie, zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu, brak
jest podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania z powodu nienależytej
reprezentacji Rady Miasta R. lub wskutek pozbawienia jej możliwości działania w
postępowaniu (art. 401 pkt 2 KPC w związku art. 58 i art. 59 ustawy o NSA). Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że z treści wniosku wynika, iż wnioskodawca wskazuje także na przyczyny mające uzasadnić wznowienie postępowania
na podstawie art. 403 § 3 KPC w związku z art. 58 i art. 59 ustawy o NSA, tzn. na
późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które
mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w
poprzednim postępowaniu. Jednakże Sąd podkreślił w uzasadnieniu swego postanowienia, że powołane przesłanki wznowienia postępowania nie mogą być ocenione w niniejszej sprawie w oderwaniu od omówionej uprzednio przyczyny nieważności z art. 401 § 1 KPC i to tym bardziej, że z akt sprawy wynika, iż rzekome „późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które
mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu”, było skutkiem wadliwego obiegu informacji pomiędzy jednostkami organizacyjnymi gminy. Dowodzi tego w szczególności znajdujące się w
aktach sprawy pismo Przewodniczącego Rady Miasta zawierające odpowiedź na
skargę, na którym znajdują się odciski pieczęci i podpisy świadczące o tym, że o
treści odpowiedzi na skargę poinformowany został między innymi Naczelnik Wydziału Architektury i Geodezji Urzędu Miejskiego (Architekt Miejski Miasta R.). Przeczy to, zdaniem Sądu, zawartemu we wniosku o wznowienie postępowania twierdzeniu, a więc nie ma powodu, aby przyjąć, że właściwe jednostki organizacyjne Gminy
nie znały treści skargi i treści odpowiedzi na skargę oraz że nie mogły w związku z
tym przedstawić w postępowaniu przed Sądem okoliczności faktycznych lub środków
dowodowych mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Minister Sprawiedliwości pismem z dnia 3 sierpnia 1998 r. [...] wniósł rewizję
nadzwyczajną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka
Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 7 stycznia 1998 r. [...], zarzucając temu wyrokowi rażące naruszenie art. 52 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
w związku z art. 80 KPA oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 w związku z art. 3 pkt 6
ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, a w konsekwencji wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Rzeszowie. W
uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono, że Sąd orzekający podjął rozstrzygnięcie, choć był świadom tego, że nie dysponuje całością materiału dowodowego w sprawie, a zatem naruszył art. 52 ust. 2 ustawy o NSA w związku z art. 80 KPA.
Ponadto w rewizji nadzwyczajnej zarzuca się, że kwestionowany wyrok rażąco narusza art. 73 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w związku z art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, ponieważ utożsamia on pojęcie „zagrożenia dla życia ludzkiego” z
pojęciem „szkodliwości dla środowiska”, a tymczasem z niepełnego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynika, aby planowane obiekty i
urządzenia do eksploatacji złoża gazu ziemnego stwarzały zagrożenie dla życia
ludzkiego, a tylko w takim wypadku istniałby zakaz ich budowy w granicach administracyjnych Rzeszowa. W odpowiedzi na rewizję nadzwyczajną skarżący wnieśli o jej
oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.
Art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - powoływanej jako ustawa o NSA) stanowi, że
Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu lub na wniosek uczestnika postępowania przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, o ile uzna, że jest to
niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie jest poza
sporem, że jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny, wobec stwierdzenia, iż przekazane temu Sądowi przez Radę Miasta R., jako stronę przeciwną w postępowaniu
(art. 41 ust. 1 ustawy o NSA), akta administracyjne dotyczące rozpoznawanej sprawy
są niekompletne, pismem z dnia 20 listopada 1997 r. ponownie wezwał Radę Miasta
R. do nadesłania w terminie 14 dni brakujących dokumentów, to jednak w odpowiedzi na to wezwanie Rada Miasta R. w piśmie z dnia 24 listopada 1997 r. [...] podpi-
sanym przez Przewodniczącego Rady Miasta R. oświadczyła, że nie posiada żadnych innych dokumentów, dotyczących miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Osiedla „D.” poza tymi, które już uprzednio przekazała
Sądowi. W tej sytuacji, wobec jednoznacznego oświadczenia zainteresowanej strony
postępowania, że poza dowodami już przestawionymi Naczelnemu Sądowi
Administracyjnemu, nie dysponuje ona żadnymi innymi dokumentami, które mogłyby
umożliwić wyjaśnienie istotnych wątpliwości w sprawie, brak było podstaw do przeprowadzenia przez ten Sąd dalszych dowodów uzupełniających z dokumentów w
trybie art. 52 ust. 2 ustawy o NSA. Natomiast trafny jest podniesiony w rewizji nadzwyczajnej zarzut, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w sposób niedopuszczalny utożsamił użyte w art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z
dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (jednolity tekst: Dz.U.
Nr 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.) pojęcie prawne „zagrożenia dla zdrowia ludzkiego” z o wiele szerszym pojęciem „szkodliwości dla środowiska”, a ściślej mówiąc
pojęciem prawnym „uciążliwości dla środowiska” lub „szkodliwej uciążliwości dla
środowiska”, o którym mowa jest w art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie i kształtowaniu
środowiska. Należy jednak podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie nie miało to
istotnego znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia o tyle, że stosownie do postanowienia art. 73 ust. 3 w związku z art. 5 i art. 6 ustawy o ochronie i kształtowaniu
środowiska, oceny tego, czy określona inwestycja „stwarza zagrożenie dla zdrowia
ludzkiego” (art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie środowiska) dokonuje się właśnie w
prawem przepisanej procedurze opracowywania i uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, która nie była przestrzegana, jak to ustalił Naczelny Sąd
Administracyjny na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz.
483) oraz art. 39312 KPC w związku art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie
Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania
administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.