Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PZ 8/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on costs within appeal limits, rejecting lower court's correction beyond appellant's request.

Numero d'incarto III PZ 8/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal regarding court costs, ruling that the lower court exceeded the scope of the appeal. Although the lower court correctly identified a legal error in applying minimum fee rates, it awarded 450 zł instead of the requested 900 zł. The Supreme Court held that even when an appeal is clearly justified, the reviewing court must strictly adhere to the boundaries of the original appeal request.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 395 § 2 k.p.c.; Art. 378 k.p.c. The court exercising supervisory jurisdiction over an appeal must decide strictly within the limits of the appeal request and cannot grant relief exceeding the amount or scope requested by the appellant.

Parole chiave

Generato dall'IA
scope of appeal supervisory jurisdiction court costs legal error correction appeal limits civil procedure code fees and costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 395 § 2 k.p.c.
Sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, stosując art. 395 § 2 k.p.c.,
Art. 378 k.p.c.
Zgodnie zaś z art. 378 k.p.c., stosowanym odpowiednio na mocy art.
Art. 397 § 2 k.p.c.
378 k.p.c., stosowanym odpowiednio na mocy art. 397 § 2 k.p.c., sąd rozpoznaje zażalenie w granicach zaskarżenia.
Art. 398 § 1 k.p.c.
art. 398¹⁴ w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
398¹⁴ w związku z art. 394¹ § 3 k.p.c.
art. 395 § 2 k.p.c
Sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, stosując art. 395 § 2 k.p.c.,
art. 397 § 2 k.p.c
378 k.p.c., stosowanym odpowiednio na mocy art. 397 § 2 k.p.c., sąd rozpoznaje zażalenie w granicach zaskarżenia.
art. 58 k.p
56 § 1 w związku z art. 58 k.p.
art. 98 k.p.c
pozwany złożył zażalenie, zarzucając naruszenie art. 98 k.p.c.
art. 395 § 1 k.p.c
Sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, stosując art. 395 § 2 k.p.c.,

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2010 r., II PZ 20/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., IV CZ 209/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2001 r., II CZ 76/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CKN 392/01
innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CKN 392/01,
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2009 r., II PK 97/09
II PK 97/09
2009 r., II PK 97/09, niepublikowany).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 18 października 2011 r.

III PZ 8/11

Sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, stosując art. 395 § 2 k.p.c.,

rozpoznaje zażalenie w granicach zaskarżenia (art. 378 w związku z art. 397 § 2

k.p.c.), co oznacza zakaz wykraczania poza te granice.

Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Halina Kiryło (sprawozdawca), Maciej Pacuda.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2011 r. sprawy z powództwa Katarzyny K. przeciwko Przedsiębiorstwu

Handlowo - Usługowemu „B.” Spółce z o.o. w K. o zapłatę, na skutek zażalenia

strony pozwanej na pkt II postanowienia Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie z dnia 28 lipca 2011 r. […]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie po rozpoznaniu sprawy z powództwa Katarzyny K. przeciwko Przedsiębiorstwu HandlowoUsługowemu „B” Sp. z o.o. w K. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego zawarte w punkcie II wyroku tego

Sądu z dnia 29 czerwca 2011 r. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i zasądzić od pozwanego na rzecz powódki kwotę 450 zł tytułem zwrotu tychże kosztów.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż Sąd drugiej instancji oddalając

apelację pozwanego od orzeczenia Sądu Rejonowego w punkcie II wyroku zasądził

od pozwanego na rzecz powódki kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Przedmiotem sporu między stronami

było odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia na podstawie art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p. Na powyższe rozstrzygnięcie pozwany złożył zażalenie, wnosząc o zmianę zaskarżonego postano-

wienia poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki sumy 450 zł tytułem

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Okręgowy uznał, iż zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Powołał stanowisko Sądu

Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2010 r., II PZ 20/10,

zgodnie z którym stawka minimalna za prowadzenie sprawy o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia za

pierwszą i drugą instancję winna wynosić po 60 zł, stosownie do § 11 ust. 1 pkt 1 i §

12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu

(Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Sąd Okręgowy przyznał, iż rozstrzygając o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym uchybił powyższym

przepisom i dlatego dostrzegając swój błąd uwzględnił zażalenie. Rozstrzygając

sprawę w tym zakresie na nowo, Sąd drugiej instancji związany był jednak wnioskami

strony skarżącej zawartymi w zażaleniu. Strona ta wniosła bowiem o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 450

zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Dlatego też w pkt II sentencji postanowienia zawarto rozstrzygnięcie odpowiadające

żądaniu żalącego się.

Na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II postanowienia Sądu Okręgowego

pozwany złożył zażalenie, zarzucając naruszenie art. 98 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 1 i

§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z

urzędu i wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od

pozwanego na rzecz powódki kwoty 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym oraz kosztów postępowania zażaleniowego wg

norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Argumentacja żalącego się zaprezentowana w uzasadnieniu zażalenia sprowadza się do wskazania, iż zasądzona kwota kosztów postępowania apelacyjnego

jest błędna, co przyznał sam Sąd Okręgowy w motywach zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić

należy, iż zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale składu

siedmiu sędziów z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10 (OSNP 2011 nr 21-22, poz.

268) w sprawie opłat za czynności adwokackie w zakresie dotyczącym odszkodowania, o którym mowa w art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p - stawkę minimalną wynagrodzenia adwokata w takiej sprawie należy ustalić według wskazań § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1348 ze zm.), czyli według

stawki w sprawie o najbardziej zbliżonym rodzaju, a taką sprawą niewątpliwie jest

sprawa o przywrócenie do pracy, w której stawka minimalna wynagrodzenia adwokata wyznaczona jest przez § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Wskazanej uchwale

Sąd Najwyższy postanowił nadać moc zasady prawnej. Regułę tę - z uwagi na analogiczne uregulowanie zawarte w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu - odnieść należy również do kosztów pomocy

prawnej świadczonej przez radców prawnych.

Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, iż w rozpoznawanej sprawie stawka

minimalna opłaty za udział pełnomocnika w postępowaniu apelacyjnym przed sądem

okręgowym - w świetle § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 11 ust. 1 pkt 1 powołanego

rozporządzenia - powinna wynosić 60 złotych. Stąd też postanowienie o kosztach

zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym zawarte w wyroku Sądu

Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie z dnia 29 czerwca

2011 r. było oczywiście błędne i jako takie podlegało uchyleniu z mocy art. 395 § 1

k.p.c.

Trzeba jednak pamiętać, że wyrażona w art. 395 § 2 k.p.c. kompetencja sądu

do dokonania autokontroli swojego postanowienia jest swoistym ograniczeniem zasady co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego, a u źródeł tej instytucji

leży postulat ekonomii i szybkości postępowania. Zastosowanie owego mechanizmu

autokontroli uzależnione jest od wystąpienia jednej z dwóch alternatywnie wymienionych w przepisie przesłanek: oczywistej zasadności zażalenia lub zawarcia w zażaleniu zarzutu nieważności postępowania. W razie zaistnienia którejś z wymienionych

przesłanek, uruchomienie trybu postępowania opisanego dyspozycją omawianej

normy prawnej jest obowiązkiem sądu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11

stycznia 2002 r., IV CZ 209/01, LEX nr 53302). Jednakże Sąd nie może sam, bez

wniesienia przez stronę odpowiedniego środka zaskarżenia, dokonać tego rodzaju

autokontroli swoich orzeczeń (postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 14 listopada

2001 r., II CZ 76/01, OSNC 2002 nr 15, poz. 602).

Stosując przepis art. 395 § 2 k.p.c. sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, działa jako sąd „zażaleniowy", a więc na podstawie unormowań dotyczących

postępowania zainicjowanego zażaleniem strony. Zgodnie zaś z art. 378 k.p.c., stosowanym odpowiednio na mocy art. 397 § 2 k.p.c., sąd rozpoznaje zażalenie w granicach zaskarżenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie, obowiązek rozpoznania

sprawy w granicach apelacji (co odnosi się też odpowiednio do granic zaskarżenia

zażaleniem) oznacza zakaz wykraczania przez sąd drugiej instancji poza te granice

oraz nakaz rozważenia wszystkich podniesionych zarzutów i wniosków (por. między

innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CKN 392/01,

OSNC 2004, nr 10, poz. 161, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października

2009 r., II PK 97/09, niepublikowany).

Przenosząc powyższe rozważania na płaszczyznę niniejszej sprawy należy

stwierdzić, że mimo oczywistej zasadności zażalenia pozwanego, Sąd Okręgowy

(podobnie zresztą jak i każdy inny sąd „zażaleniowy") mógł uchylić swoje postanowienie zawarte w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r. i rozpoznać na nowo kwestię

spornych kosztów postępowania apelacyjnego tylko w granicach zaskarżenia zakreślonych przez żalącego się, tj. co do kwoty przewyższającej 450 zł.

Wobec prawidłowości zaskarżonego postanowienia, Sąd Najwyższy z mocy

art. 398¹⁴ w związku z art. 394¹ § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.