Supreme Court dismisses appeal; labor law appeal barred for work certificate and related damages cases.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the district court's rejection of the labor appeal. The plaintiff sought a corrected work certificate and damages for the error, which the lower court deemed inadmissible under specific labor law provisions. The court ruled that both the certificate correction and the associated damages claim fall within the statutory exclusion for labor appeals.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c.; Art. 97 k.p.; Art. 99 k.p.: The exclusion for labor appeals covers not only work certificate issuance but also any claim for damages arising from the issuance of an incorrect work certificate.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PZ 3/21 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Halina KiryłoSSN Maciej Pacuda w sprawie z powództwa J. D.przeciwko (…) Fabryce Maszyn C. S.A. z siedzibą w Ł.o sprostowanie świadectwa pracy, odszkodowanie oraz ustalenie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 czerwca 2021 r.,zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w O.z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt V Pa (…), 1. oddala zażalenie, 2. przyznaje radcy prawnemu S. K. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w O. kwotę 600 (sześćset) złotych powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z 20 grudnia 2019 r., IV P (…), oddalił powództwo J. D. przeciwko (…) Fabryce Maszyn „C.” S.A. w Ł. Powód domagał się sprostowania wydanego mu świadectwa pracy w ten sposób, aby objąć nim okres pracy w pozwanej fabryce w charakterze ucznia nauki zawodu od 1 września 1967 r. do 14 czerwca 1970 r., a nie jak błędnie wskazano w świadectwie pracy od 1 września 1967 r. do 30 czerwca 1969 r. Ponadto wnosił o zasądzenie odszkodowania z tytułu wydania mu niewłaściwego świadectwa pracy w wysokości różnicy pomiędzy emeryturą naliczoną, a emeryturą która byłaby naliczana gdyby okres od 1 lipca 1969 r. do 14 czerwca 1970 r. był uwzględniony przy naliczaniu wysokości emerytury z uwzględnieniem średniej długości życia w Polsce wynoszącej 74 lata tj. w kwocie 10.850 zł, ewentualnie zasądzenie odszkodowania z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy na podstawie art. 322 k.p.c., a nadto o uznanie okresów pracy tj. od dnia 10 września 1967 r. do 14 czerwca 1970 r. oraz od 15 czerwca 1970 r. do 11 sierpnia 1973 r. jako okresu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.Apelację od powyższego wyroku złożył powód.
Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z 12 maja 2020 r., V Pa (…) oddalił apelację. Powód zaskarżył wyrok Sadu drugiej instancji skargą kasacyjną.Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z 8 grudnia 2020 r. odrzucił skargę kasacyjną, uznając ją za niedopuszczalną, skoro zgodnie z art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych. Zdaniem Sądu Okręgowego z zakresu treści roszczeń formułowanych przez powoda oraz jego pełnomocnika wynika, że intencją powoda było uzyskanie świadectwa pracy żądanej treści oraz odszkodowania z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy, a roszczenie to mieści się w pojęciu „roszczenia związanego ze świadectwem pracy”.
Sąd Okręgowy uznał, że z powyższych przyczyn skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Okręgowego wniósł w imieniu powoda jego pełnomocnik zarzucając naruszenie art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych oświadczając, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały w całości ani w części opłacone.W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie sądu z 8 kwietnia 2019 r. do ostatecznego sprecyzowania żądań pozwu, określił żądanie pozwu jako żądanie odszkodowania z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy w wysokości różnicy pomiędzy emeryturą naliczoną a emeryturą, która byłaby naliczona gdyby okres od 1 lipca 1969 r. do 14 czerwca 1970 r. został uwzględniony w naliczaniu wysokości emerytury, z uwzględnieniem średniej długości życia w Polsce wynoszącej 74 lata (pismo z dnia 17 kwietnia 2019 r.).
Jako jedyną podstawę roszczenia profesjonalny pełnomocnik wskazał art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w związku z tym, iż roszczenie o odszkodowanie było oparte na art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. a nie na art. 99 § 1 k.p., to sprawa ta jest sprawą podlegającą skardze kasacyjnej. W ocenie skarżącego roszczenia tego typu i sprawy z nich wynikające były uznane jako sprawy podlegające skardze kasacyjnej oraz powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2011 r., I PZP 5/10 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 199).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach dotyczących „świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych”, co obejmuje roszczenie o wydanie świadectwa pracy lub o jego sprostowanie (art. 97 k.p.), ale także roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy (art. 99 § 1 k.p.). Zarówno w doktrynie (por. J. Iwulski: Kasacja w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - pierwsze doświadczenia, Monitor Prawniczy z 1997 r. nr 10, s. 391) jak i w orzecznictwie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2007 r., I PZ 6/07, niepublikowane, z 22 lutego 2018 r., II PK 108/17, LEX nr 2487652), przyjmuje się, że wyłączenie dopuszczalności skargi kasacyjnej (wcześniej kasacji), o którym mowa w art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c. obejmuje sprawy „dotyczące świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych”, a nie tylko powództwa o wydanie i sprostowanie świadectwa pracy.Należy podkreślić, że żądanie sprostowania świadectwa pracy może być na podstawie art. 97 § 21 k.p. przedmiotem samodzielnego roszczenia, to jednak roszczenie o naprawienie szkody, niezależnie od tego, czy przewidziane w art. 99 § 1 i 2 k.p., czy w przepisach prawa cywilnego, zależy od istnienia i stwierdzenia szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy.
W tym sensie sprawa o odszkodowanie jest sprawą „dotyczącą” świadectwa pracy, a roszczenie o odszkodowanie jest z nim „związane” w rozumieniu art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 14 maja 1999 r., I PKN 83/99, OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 587; z 19 grudnia 1997 r., I PZ 45/97, OSNAPiUS 1999 nr 3, poz. 90; z 27 lutego 1997 r., I PZ 4/97, OSNAPiUS 1998 nr 2, poz. 46, wyrok z 13 października 2004 r., II PK 36/04, OSNP 2005 nr 8, poz. 106). Powyższa argumentacja została przedstawiona w powołanym przez Sąd Apelacyjny postanowieniu Sądu Najwyższego z 22 lutego 2018 r., II PK 108/17, (LEX nr 2487652).Odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi kasacyjnej należy pokreślić, że sformułowanie z art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c., ma szeroki zakres i obejmuje ono nie tylko roszczenie o wydanie świadectwa pracy lub jego sprostowanie (art. 97 k.p.), ale także roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy (art. 99 k.p.).
Można też przyjąć, że wyłączenie to dotyczy nie tylko odszkodowania określonego w art. 99 k.p. (z tytułu pozostawania bez pracy), ale także naprawienia jakiejkolwiek szkody spowodowanej wystawieniem niewłaściwego świadectwa pracy, gdyż także taka sprawa mieści się w pojęciu sprawy o „roszczenie związane ze świadectwem pracy”. Tak przyjmując należałoby stwierdzić, że sprawa o naprawienie szkody polegającej na pobieraniu zaniżonego świadczenia z ubezpieczenia społecznego wskutek wydania niewłaściwego świadectwa pracy byłaby objęta wyłączeniem z art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c., a więc skarga kasacyjna byłaby w niej niedopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 marca 2008 r.
II PK 178/07, OSNP 2009 nr 11-12, poz. 145).Roszczenie powoda o sprostowanie świadectwa pracy jest - w rozumieniu art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c. - sprawą dotyczącą świadectwa pracy i w tym zakresie skarga kasacyjna niewątpliwie podlegała odrzuceniu. W niniejszej sprawie powód dochodził również roszczenia o zasądzenie odszkodowania z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy w wysokości różnicy pomiędzy emeryturą naliczoną a emeryturą, która byłaby naliczona, gdyby okres skorygowany w świadectwie pracy został uwzględniony w naliczaniu wysokości emerytury (co potwierdza w piśmie z 17 kwietnia 2019 r., k. 51).
Sprawa o odszkodowanie wywodzone z takiego tytułu jest objęta wyłączeniem z art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c., zatem rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji należało uznać za prawidłowe.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.