Supreme Court dismisses appeal to reinstate labor dispute verdict due to lack of new evidence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a request for retrial. The appellant, a tax office, argued that the employee's dismissal for obvious criminal misconduct violated labor law, while the employee claimed the crime was not yet proven. The court ruled that the employer's reliance on an unproven criminal conviction at the time of dismissal was legally insufficient and that the subsequent criminal judgment could not serve as grounds for retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 52 § 1 pkt 2 k.p.: A dismissal based on an obvious crime requires proof of the crime's obviousness at the time of dismissal, and a subsequent criminal judgment cannot constitute a ground for retrial if the facts were known to the party.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PZ 2/13
POSTANOWIENIE
Dnia 28 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)
SSN Katarzyna Gonera
SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa J. B.
przeciwko Urzędowi Skarbowemu w Z.
o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 23
listopada 2011 r., sygn. akt …35/11,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2013 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 28 grudnia 2012 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z
dnia 28 grudnia 2012 r. odrzucił skargę pozwanego Urzędu Skarbowego w Z. o
wznowienie
postępowania
w
sprawie
z
powództwa
J.
B. zakończonej
prawomocnym wyrokiem tego Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wyjaśnił, że prawomocnym
wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r., wydanym w sprawie …35/11, Sąd Okręgowy
- Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanego Urzędu
Skarbowego w Z. od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 26 maja 2011 r., którym to wyrokiem Sąd Rejonowy zasądził od
pozwanego Urzędu Skarbowego w Z. na rzecz powoda J. B. kwotę 12.871,98 zł
tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez
wypowiedzenia, nadał wyrokowi w części zasądzającej odszkodowanie rygor
natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.290,66 zł oraz umorzył postępowanie w
pozostałym zakresie.
Sąd Okręgowy, oddalając apelację strony pozwanej, podzielił ustalenia
faktyczne i rozważania prawne Sądu pierwszej instancji. Z prawomocnych ustaleń
Sądu Rejonowego wynikało zaś, że powód J. B. był zatrudniony w pozwanym
Urzędzie Skarbowym w Z. na stanowisku poborcy podatkowego. Pismem z dnia 25
sierpnia 2010 r. pozwany Urząd Skarbowy w Z. rozwiązał z powodem umowę o
pracę bez wypowiedzenia, podając jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę
popełnienie przestępstwa polegającego na fałszowaniu dokumentów urzędowych,
to jest sporządzeniu fikcyjnych protokołów zajęć ruchomości u zobowiązanych w
celu wyłudzenia należnej prowizji.
Sąd
Rejonowy
uznał,
że
oświadczenie
pozwanego
pracodawcy
o
rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało złożone z
naruszeniem przepisu art. 52 § 1 pkt 2 k.p. Powołany przepis dopuszcza bowiem
rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym z powodu
popełnienia przestępstwa, jeżeli przestępstwo (zbrodnia lub występek) jest
oczywiste
lub
zostało
stwierdzone
prawomocnym
wyrokiem.
Przesłanki
dopuszczające rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę w trybie powołanego
przepisu, zdaniem Sądu Rejonowego, nie zostały natomiast spełnione, ponieważ w
dacie składania powodowi przez pozwanego pracodawcę oświadczenia o
rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia nie było prawomocnego
wyroku stwierdzającego popełnienie przez powoda przestępstwa i nie toczyło się
przeciwko niemu postępowanie karne. W toku postępowania pracowniczego z
powództwa J. B. przed Sądem Pracy, Prokuratura Rejonowa prowadziła wprawdzie
postępowanie w sprawie dokonanego w okresie od 23 czerwca 2010 r. do 28 lipca
2010 r. w Z. niedopełnienia obowiązków służbowych przez poborców skarbowych
Urzędu Skarbowego w Z., poprzez poświadczenie nieprawdy w protokołach zajęcia
i odbioru ruchomości co do faktu przeprowadzenia czynności egzekucyjnej w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci wynagrodzenia ryczałtowego, to jest o
czyn z art. 231 § 1 k.k. w zbiegu z art. 271 § 3 w związku z art. 11 § 2 k.k. w
związku z art. 12 k.k. Postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w
tym czasie było jednak prowadzone w sprawie, a nie przeciwko osobom. W ocenie
Sądu Rejonowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał ponadto na
stwierdzenie, że czyn, będący podstawą rozwiązania z powodem umowy o pracę
bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 k.p., był oczywisty, co Sąd Rejonowy
wnikliwie uzasadnił w pisemnych motywach swojego rozstrzygnięcia.
Urząd Skarbowy w Z. w dniu 4 czerwca 2012 r. wniósł skargę o wznowienie
postępowania
zakończonego
powyższym
prawomocnym
wyrokiem
Sądu
Okręgowego oddalającym apelację Urzędu Skarbowego w Z. od wyroku Sądu
Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r.
Skargę o wznowienie postępowania skarżący oparł na podstawie art. 404
k.p.c., w związku z przestępstwem stwierdzonym prawomocnym wyrokiem Sądu
Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt …1072/11. Skarżący
wniósł o zmianę wyroku Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r. poprzez
uwzględnienie apelacji pozwanego i oddalenie powództwa powoda J. B. w całości,
orzeczenie o zwrocie przez powoda na rzecz pozwanego spełnionego świadczenia
w kwocie 12.871,98 zł wraz z zasądzonymi kosztami postępowania w kwocie
643,60 zł, ewentualnie zaś o uchylenie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z
dnia 23 listopada 2011 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r. i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o
zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm
przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Skarżący podał, że podstawą prawną do wniesienia skargi o wznowienie
postępowania w sprawie jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Wydział Karny
z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie …1072/11, orzekający o popełnieniu
przestępstwa, uzasadniającego rozwiązanie z powodem umowy o pracę w trybie
art. 52 § 1 pkt 2 k.p., który to wyrok miał wpływ na wynik sprawy zakończonej
prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r.,
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 26 maja 2011 r. Zgodnie z
powołanym przez skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 3
kwietnia 2012 r., sygn. akt …1072/11 J. B. został uznany za winnego zarzucanych
mu czynów.
Oceniając tak sformułowaną skargę o wznowienie postępowania, Sąd
Okręgowy uznał, że skarga ta podlega odrzuceniu. Rozstrzygnięcie to poprzedził
stwierdzeniem, iż skarga o wznowienie postępowania podlega badaniu przez sąd
pod
kątem
dopuszczalności
samej
skargi
oraz
dopuszczalności
samego
wznowienia. O dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania decyduje
zachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia (art. 407 k.p.c. i 408 k.p.c.) oraz
oparcie skargi na ustawowych podstawach wznowienia wymienionych w art. 401
k.p.c., 4011 k.p.c. i art.403 k.p.c., natomiast badanie dopuszczalności wznowienia
obejmuje ocenę zasadności skargi.
Nie budził wątpliwości Sądu Okręgowego fakt, że Urząd Skarbowy w Z.
złożył skargę o wznowienie postępowania z zachowaniem ustawowego terminu do
jej złożenia, o którym mowa w art. 407 §1 k.p.c. oraz w art.408 k.p.c.
Jednak skarga o wznowienie postępowania wniesiona w niniejszej sprawie
nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W skardze nie powołano
bowiem ani przepisów art. 401 k.p.c., 4011 k.p.c. i art. 403 k.p.c., wymieniających
ustawowe podstawy wznowienia, ani też okoliczności faktycznych, które dawałyby
podstawę do zastosowania któregoś z powyższych przepisów.
Powołane w skardze fakty mające uzasadniać żądanie wznowienia
postępowania, skarżący odnosi się do treści art. 404 k.p.c., zgodnie z którym
można żądać wznowienia z powodu przestępstwa, jeżeli czyn został ustalony
prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być
wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Sąd
Okręgowy zauważył zaś, iż powołany w skardze o wznowienie postępowania
przepis art. 404 k.p.c. ma charakter ogólny i dotyczy sytuacji faktycznych objętych
zakresem zastosowania art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Przepis art. 404 k.p.c. stanowi
jedynie uzupełnienie regulacji z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c., który wymienia jako
podstawę wznowienia uzyskanie wyroku za pomocą przestępstwa. W przepisie art.
403 § 1 pkt 2 k.p.c. chodzi o przestępstwa, których celem przestępczego działania
jest uzyskanie wyroku określonej treści, np. łapownictwo, fałszywe zeznania.
Powołany w skardze o wznowienie postępowania przepis art. 404 k.p.c. nie może
stanowić samodzielnej podstawy wznowienia, a wskazane w skardze okoliczności
nie dają podstaw do powiązania w niniejszej sprawie przepisu art. 404 k.p.c. z
przepisem art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012
r. w sprawie sygn. akt …1072/11, na który powołuje się skarżący, uzasadniając
podstawę wznowienia, nie odnosi się z kolei w żaden sposób do dyspozycji art. 403
§ 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 404 k.p.c.
Strona pozwana złożyła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego,
wnosząc o jego zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego
rozpatrzenia.
Skarżonemu
postanowieniu
zarzucono
naruszenie
prawa
procesowego, to jest art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art. 403 § 2 k.p.c. i art. 404
k.p.c., poprzez odrzucenie skargi o wznowienie postępowania wskutek przyjęcia,
przez Sąd Okręgowy, że nie powołano przepisów art. 401 k.p.c., 4011 k.p.c., 403
k.p.c. z wyłączeniem wskazanego w podstawie skargi art. 404 k.p.c., który w ocenie
pozwanej jest również ustawową podstawą do wniesienia skargi o wznowienie
postępowania.
Sąd poprzestał na zbadaniu, czy wskazane w skardze podstawy mieszczą
się w zamkniętym katalogu przewidzianym w art. 401, art. 401 1, art. 403 i art. 404
k.p.c., pomijając jednocześnie argumenty skarżącej zawarte w uzasadnieniu skargi
o wznowienie postępowania, jak i w dowodach z dokumentów - z akt sprawy karnej.
Podstawą prawną do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie było
natomiast wykrycie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia
3 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt …1072/11, orzekającego o popełnieniu
przestępstwa przez powoda J. B.
Orzeczenie Sądu w sprawie karnej potwierdza zasadność przyjętej przez
pozwanego podstawy wypowiedzenia umowy o pracę z J. B., wskazującej
przyczynę rozwiązania umowy o pracę z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 pkt 2
k.p.
z
uwagi
na
stwierdzone
sfałszowanie
dokumentów
urzędowych,
tj.
sporządzanie fikcyjnych zajęć ruchomości u zobowiązanych, w celu wyłudzenia
nienależnej prowizji, tzn. popełnienie oczywistego przestępstwa.
Fakt popełnienia przez powoda przestępstwa był dla pracodawcy oczywisty,
a fakt tak późnego potwierdzenia winy powoda w wyroku karnym wynikał z
trudności dowodowych w prowadzonym postępowaniu karnym.
Zarówno w skardze o wznowienie postępowania wskazano jej podstawę
prawną, a okoliczności sprawy rozwinięto w jej uzasadnieniu. Rozstrzygające
znaczenie dla oceny podstaw skargi o wznowienie postępowania mają zaś
przytoczone w skardze okoliczności uzasadniające jej złożenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione i dlatego musi podlegać oddaleniu.
Wstępnie Sąd Najwyższy uważa za niezbędne przypomnieć, iż zgodnie z
treścią art. 399 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało
zakończone prawomocnym wyrokiem, jedynie w wypadkach przewidzianych w
dziale VI Kodeksu postępowania cywilnego. Wynika to z faktu, iż skarga o
wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem pozwalającym na
wzruszenie prawomocnych orzeczeń sądowych, korzystających co do zasady z
powagi rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.) i wiążących nie tylko strony postępowania
i Sąd, który wydał to orzeczenie, ale również inne Sądy oraz inne organy
państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie
przewidzianych także inne osoby (art. 365 § 1 k.p.c.). Dlatego skarga o wznowienie
postępowania musi podlegać szczególnym rygorom, zarówno w zakresie formy, jak
i treści (zawartości). Jak bowiem trafnie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia
17 lipca 2006 r., I PK 5/06 (Wokanda 2006 nr 11, s. 33) skarga o wznowienie
postępowania nie jest narzędziem służącym zapewnianiu jednolitości orzeczeń,
nawet w sprawach o roszczenia oparte na jednakowych podstawach faktycznych i
prawnych. Możliwość ponownego rozpoznania prawomocnie zakończonej sprawy
na skutek skargi o wznowienie postępowania otwiera się tylko wówczas, gdy
zaistnieje jedna z ustawowych podstaw wymienionych w Kodeksie postępowania
cywilnego. Wypada więc podkreślić, iż przepisy określające warunki, w których
może nastąpić uchylenie lub zmiana prawomocnego wyroku muszą być, jako
wyjątek od wspomnianej reguły, interpretowane ściśle.
Stosownie do art. 409 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania powinna
czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego
orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające
zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę
zaskarżonego orzeczenia. Oceny, czy wymienione wymogi formalne skargi zostały
spełnione, Sąd właściwy do rozpoznania skargi dokonuje na posiedzeniu
niejawnym, a następnie na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzuca ją, jeżeli została
wniesiona po upływie przepisanego terminu, była niedopuszczalna lub nieoparta na
ustawowej podstawie. Warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi jest
przy tym spełnienie wszystkich przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie.
Brak nawet jednej z nich sprawia zaś, że rozpatrywanie sprawy nie jest możliwe.
Dlatego
też
stwierdzenie
braku
spełnienia
choćby
jednej
z
przesłanek
wymienionych w art. 410 § 1 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi.
Sformułowane w zażaleniu zarzuty nie są zasadne, albowiem słusznie Sąd
Okręgowy stwierdził, że skarga powoda nie została oparta na ustawowej podstawie
wznowienia postępowania. W pełni trafnie Sąd ten zwrócił też uwagę na fakt
niepowołania przez autora skargi przepisów art. 401, 401 1 i 403 k.p.c. oraz
ograniczenie się do wskazania jako podstawy prawnej wznowienia postępowania
art. 404 k.p.c. w sytuacji, gdy podstawy wznowienia postępowania są określone w
art. 401, 4011 i 403 k.p.c. Również wykładnia art. 404 k.p.c. wskazana przez Sąd
Okręgowy jest prawidłowa i utrwalona w orzecznictwie. Artykuł 404 k.p.c. nie
stanowi samodzielnej przesłanki wznowienia postępowania. Przepis ten zawiera
jedynie uzupełnienie regulacji z art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Przewiduje, że dodatkowym
warunkiem oparcia skargi o wznowienie postępowania o podstawę w postaci
uzyskania wyroku za pomocą przestępstwa jest co do zasady stwierdzenie
popełnienia przestępstwa prawomocnym wyrokiem skazującym. Rozwiązanie to
podkreśla rozgraniczenie kognicji sądu cywilnego i karnego. Dlatego też należy
uznać, że w przypadku powołania jako podstawy wznowienia postępowania w art.
403 § 1 pkt 2 k.p.c., powstaje obowiązek wykazania, że czyn przestępczy był
ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie
może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów
(art. 404 k.p.c.). Sąd Najwyższy podkreśla jednak, że chodzi tu o sytuację, w której
za pomocą przestępstwa został uzyskany prawomocny wyrok, od którego
wnoszona jest skarga o wznowienie postępowania. Taka sytuacja z całą pewnością
nie zachodzi zaś w rozpoznawanej sprawie.
Co do zarzutu wskazanego w zażaleniu, że Sąd Okręgowy przyjął zamknięty
katalog przesłanek wznowienia, to jest to założenie słuszne. Jeszcze raz wypada
bowiem przypomnieć, iż istota skargi o wznowienie postępowania polega na
wyjątkowości tego środka zaskarżenia, dotyczącego postępowań zakończonych
prawomocnymi
orzeczeniami,
dlatego
przepisy
stanowiące
o
podstawach
wznowienia postępowania wymagają ścisłej interpretacji, zgodnie z ich treścią i
funkcją pełnioną przez ten środek zaskarżenia. Jednak, co szczególnie istotne,
wbrew twierdzeniem skarżącej, Sąd Okręgowy uwzględnił nie tylko powołane wyżej
przepisy prawa, ale również okoliczności wskazane przez skarżącą, i zgodnie ze
swoją oceną uznał, że żadna z powołanych w skardze okoliczności nie uzasadnia
ustawowej przyczyny wznowienia. W tym kontekście warto również odnieść się do
treści art. 403 § 2 k.p.c., jedynego w ocenie Sądu Najwyższego, mogącego
zawierać potencjalne przesłanki wznowienia w niniejszej sprawie, chociaż nie
powołanego przez autora skargi o wznowienie postępowania. Artykuł 403 § 2 k.p.c.
stanowi, że można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia
prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo
wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby
mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w
poprzednim postępowaniu. Żadna z tych przesłanek nie znajdzie jednak
zastosowania w sprawie. Sąd Najwyższy godzi się ze skarżącym, że wskazany
wyrok skazujący Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r., jest okolicznością,
której nie mógł podnieść w zakończonym postępowaniu. Jednak wznowienie
postępowania z przyczyn wskazanych w art. 403 § 2 k.p.c. może opierać się tylko
na takim prawomocnym wyroku (dotyczącym zresztą tego samego stosunku
prawnego) oraz na takich okolicznościach faktycznych lub środkach dowodowych,
które
istniały
w
czasie
wydawania
orzeczenia
objętego
wznowieniem
postępowania, jednak strona nie miała możliwości wówczas ich powołania. Trzeba
bowiem podkreślić, że wymieniony przepis kładzie nacisk na to, iż wykrycie
wymienionych w nim okoliczności faktycznych lub środków dowodowych musi być
późniejsze, co oznacza, że musi do niego dojść po uprawomocnieniu się wyroku, a
więc w sytuacji, w której powoływanie się na nie było już niemożliwe. Wykrycie
należy z kolei rozumieć jako dowiedzenie się o istnieniu tych okoliczności lub
środków dowodowych w zakresie umożliwiającym powoływanie się na nie. Owe
okoliczności i środki dowodowe, aby zostać wykryte, muszą jednakże istnieć w
sensie
obiektywnym
już
w
czasie
trwania
postępowania
zakończonego
zaskarżonym wyrokiem. Te same wymogi odnoszą się do wykrycia prawomocnego
wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego. Jak bowiem stwierdził Sąd
Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68
(OSNC
1969
nr
12,
poz.
208)
środek
dowodowy,
który
powstał
po
uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania
przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w
postanowieniach z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05 oraz z dnia 10 lutego
2006 r., I PZ 33/05 (OSNP 2007 nr 3-4, poz. 48), przy czym w pierwszym z
wymienionych orzeczeń Sąd Najwyższy dodał także, iż w świetle art. 403 § 2 k.p.c.
możliwość powoływania nowych faktów i dowodów jest ograniczona jedynie do tych
okoliczności i środków dowodowych, które istniały już w okresie trwania
zakończonego postępowania. W postanowieniu z dnia 16 maja 2008 r., III CZ 20/08
(LEX nr 420807) Sąd Najwyższy wyjaśnił natomiast, iż w przepisie art. 403 § 2
k.p.c. chodzi o późniejsze wykrycie faktów i dowodów dla strony nie tylko
nieznanych w toku poprzedniego postępowania, lecz których także nie mogła znać,
choć istniały już w toku tego postępowania, ale nie były objęte materiałem sprawy.
Dodać w tym miejscu wypada, że z końcowego zwrotu art. 403 § 2 k.p.c. wynika
nadto, że „wykrycie” odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim
postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wtedy nieujawnialnych, bo nieznanych
stronom. Strona może więc powołać się na nie jedynie wówczas, gdy nie mogła z
nich skorzystać przed rozstrzygnięciem, albowiem wymieniony przepis obejmuje
jedynie fakty nieujawnialne albo stronie nieznane i dla niej niedostępne. Fakty
natomiast ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, tj. miała możliwość
dostępu do nich, nie są objęte hipotezą tego przepisu (por. postanowienie Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2008 r., I ACa 172/08, OSA 2009 nr
5, poz. 60 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., III CZP
134/04, LEX nr 151652). Nie można natomiast oprzeć skargi o wznowienie
postępowania
na
rzekomym
„wykryciu”
okoliczności
faktycznej
i
środka
dowodowego znanych stronie, a pominiętych przez Sąd drugiej instancji na
podstawie art. 381 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca
2007 r., II UZ 3/07, OSNP 2008 nr 11-12, poz. 178). Skoro zatem powoływany w
zażaleniu
jako
„podstawa
prawna
do
wniesienia
skargi
o
wznowienie
postępowania” wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 kwietnia 2012 r., abstrahując od
tego, że nie dotyczy on tego samego stosunku prawnego, zapadł już po wydaniu
wyroku, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania, to nie może być on
uznany również za przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 403
§ 2 k.p.c.
Na marginesie, Sąd Najwyższy wyjaśnia również, że przyjęcie zgodności z
prawem
zastosowania
przez
pracodawcę
szczególnego
sposobu
natychmiastowego pozbycia się pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 k.p.,
któremu
pracodawca
zarzucił
oczywiste
popełnienie
przestępstwa
uniemożliwiającego dalsze zatrudnienie, wymaga istnienia tej oczywistości przed
złożeniem oświadczenia woli pracodawcy w przedmiocie rozwiązania z tego
powodu umowy o pracę i nie może być wynikiem przeprowadzonego następnie
postępowania dowodowego w sprawie pracowniczej. Sąd pracy powinien jedynie
bezspornie ustalić zaistnienie oczywistego czynu kwalifikowanego przez prawo
karne jako przestępstwo na podstawie uzasadnionego przekonania o braku
jakichkolwiek wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, w
którym sąd karny mógłby potwierdzić oczywistość popełnienia przestępstwa (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., III PZ 7/06). W
przedmiotowej sprawie, ze względu na czas trwania postępowania karnego i jego
prawie roczne zawieszenie, o takiej oczywistości nie mogło być mowy. Żalący się
podnosi wprawdzie w uzasadnieniu zażalenia, iż „fakt popełnienia przestępstwa
przez powoda był dla pracodawcy oczywisty”, jednakże następnie sam sobie
zaprzecza, podając, że „fakt tak późnego potwierdzenia winy powoda w wyroku
karnym wynikał z trudności dowodowych w prowadzonym postępowaniu karnym”.
Tym samym przyznaje, iż oczywistość popełnienia przestępstwa wynikała
wyłącznie z przeświadczenia pracodawcy, niepopartego w chwili rozwiązywania z
powodem umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 k.p. żadnym
przekonującym o owej oczywistości dowodem.
Kierując się wskazanymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy uznał zatem, że
zażalenie było bezzasadne. Mając ten fakt na względzie oraz opierając się na treści
39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.