Supreme Court denies transfer of case to another court due to lack of real impartiality threat.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused the Regional Court's request to transfer a labor dispute to another court of equal jurisdiction. The plaintiff, a former judge of the court in the case's location, argued that the court in Radom, which would hear appeals, was compromised by his past role. The court held that the statutory provision allowing transfers must be interpreted strictly and requires a real, not hypothetical, threat to judicial impartiality. Consequently, the mere fact that the plaintiff was a judge of the original court did not constitute a sufficient ground for transfer.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 441 § 2 k.p.c.; Art. 442 k.p.c.: The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is an exception to the principle of local jurisdiction and must be interpreted strictly; circumstances must create a real and not merely hypothetical threat to the proper functioning of the administration of justice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III PUO 23/24 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z powództwa Ł. P.przeciwko Sądowi Rejonowemu w Zwoleniuo wynagrodzenie za pracę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 25 kwietnia 2024 r.,wniosku Sądu Rejonowego w Radomiu o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 § 2 k.p.c. odmawia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Radomiu wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 441 k.p.c. o przekazanie innemu sądowi równorzędnemu sprawy z powództwa Ł. P. przeciwko Sądowi Rejonowemu w Zwoleniu o zapłatę wyrównania wynagrodzenia za pracę oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego.W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Sądem przełożonym zarówno nad Sądem Rejonowym w Zwoleniu, jak i Sądem Rejonowym w Radomiu jest Sąd Okręgowy w Radomiu. Mimo iż w rozpoznawanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 442 k.p.c., to w ocenie Sądu Rejonowego okoliczności faktyczne sprawy skłaniają do wniosku, że dobro wymiaru sprawiedliwości i wzgląd na społeczne postrzeganie Sądu jako bezstronnego może wskazywać na celowość rozpoznania sprawy przez inny sąd niż Sąd Rejonowy w Radomiu.
Powód był asesorem sądowym i sędzią Sądu Rejonowego w Zwoleniu, a zatem instancyjnie podlegającego Sądowi Okręgowemu w Radomiu, który jest jednocześnie sądem właściwym do rozpoznawania ewentualnych środków zaskarżenia od orzeczenia wydanego w tej sprawie. To natomiast może negatywnie wpływać na postrzeganie tych Sądów jako bezstronnych. W doktrynie prawa a także w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1469 ze zm.) wskazano, że w sprawach, w których stroną jest były pracownik lub sędzia miejscowego sądu osoba taka jest w opinii społecznej podejrzewaną o wykorzystywanie swoich rzeczywistych czy mniemanych kontaktów „o załatwienie swojej sprawy”.
Sytuacje takie w oczywisty sposób obniżają prestiż wymiaru sprawiedliwości. Powyższe okoliczności przemawiają za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Okoliczności wskazane przez Sąd Rejonowy w Radomiu przy przedstawieniu wniosku nie uzasadniają zastosowania art. 441 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Sąd Najwyższy jednolicie przyjmuje, że instytucja uregulowana w art. 441 k.p.c. stanowi wyjątek od przewidzianej w Kodeksie postępowania cywilnego zasady rozpoznawania sprawy przez sąd miejscowo właściwy.
Wobec tego przepis ten powinien być interpretowany w sposób ścisły. W postanowieniu z dnia 11 września 2023 r., III CO 596/23 (LEX nr 3602900), Sąd Najwyższy stwierdził, że okoliczności wynikające z przesłanki dobra wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2020 r., V CO 1/20, LEX nr 3162693 czy z dnia 12 stycznia 2024 r., III CO 1049/23, LEX nr 3652320).
Nadużywanie instytucji przekazywania sprawy do sądu równorzędnego z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości może bowiem prowadzić do osłabienia zaufania obywateli do wymiaru sprawiedliwości. Ponadto podstaw do stosowania art. 441 k.p.c. nie należy utożsamiać z podstawami wyłączenia sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2020 r., IV CO 19/20, LEX nr 3125078).W rozpoznawanej sprawie jedyną okolicznością wskazaną we wniosku, uzasadniającą przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, jest pozostawanie Sądu Rejonowego w Zwoleniu, w którym sędzią był powód oraz Sądu Rejonowego w Radomiu we właściwości miejscowej Sądu Okręgowego w Radomiu, co powoduje, że ewentualne środki zaskarżenia od wydanego w sprawie orzeczenia byłyby rozpoznawane przez Sąd Okręgowy w Radomiu.
W żadnej mierze okoliczność ta nie stwarza jednak rzeczywistego zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości i ma wymiar czysto hipotetyczny.Tym samym uwzględnienie wniosku z wskazanych powyżej przyczyn mogłoby właśnie zaburzać postrzeganie sądu jako organu bezstronnego i osłabiać zaufanie do sędziów oraz ich zdolności do obiektywnego orzekania. Autorytet wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby instytucja przewidziana w art. 441 k.p.c. nie była nadmiernie wykorzystywana, bo umacniałoby to przekonanie obywateli, iż „sędziowie przy ferowaniu wyroków mogą nie być niezawiśli”.
Powód nie jest sędzią Sądu Rejonowego w Radomiu będącego miejscowo i rzeczowo właściwego do rozpoznania sprawy, a dochodzone przez niego roszczenie jest sprawą typową, bowiem wyrównania wynagrodzenia dochodzą sędziowie z innych sądów na terenie kraju.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [SOP][ms]