Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PUNP 3/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against final appeal court ruling on teacher disciplinary case due to procedural errors.

Numero d'incarto III PUNP 3/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appellant's complaint regarding the final judgment of the Appeal Court in Lublin. The appellant argued that lower disciplinary bodies violated the Teachers' Charter and constitutional rights by dismissing her appeal without examining procedural flaws. The court rejected these claims, stating that a complaint against a final court decision cannot trigger a review of prior administrative proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint challenging a final court judgment cannot serve as a basis for reviewing the validity of prior administrative proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
final judgment appeal disciplinary proceedings teachers charter procedural validity supreme court review dismissal of complaint administrative review prove psichiatriche

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Do nich też co do zasady odnosi się tryb szczególnej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – art. 4241 k.p.c.
Art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c.
Na podstawie art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c. wniosła o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem, a na podstawie art.
Art. 4244 k.p.c.
wniosła o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem, a na podstawie art. 4244 k.p.c. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art.
Art. 385 k.p.c.
Do wyroku Sądu Apelacyjnego skierowane są zarzuty naruszenia art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 386 § 1 i 2 k.p.c.
z art. 386 § 1 i 2 k.p.c. oraz art.
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
386 § 1 i 2 oraz art. 379 pkt 5 k.p.c. w zw.
Art. 85m ust. 2 Karty Nauczyciela
Art. 42 ust. 2 Konstytucji
Skarga odwołuje się do zarzutu naruszenia prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji), którego nie łączy z zarzutem naruszenia procedury postępowania przed Sądem Apelacyjnym.
Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
Ponadto istotnym mankamentem skargi jest niewykonanie wymogu z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., gdyż skarżąca nie wskazuje przepisu, z którym objęte skargą orzeczenie nie jest zgodne.7.
Art. 4249 k.p.c.
Z tych względów uznano, że skarga jest oczywiście bezzasadna i dlatego odmówiono przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 4249 k.p.c. [SOP](r.g.) ‎
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III PUNP 3/23 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania B. P. od orzeczenia dyscyplinarnego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji i Nauki‎z udziałem Rzecznika Dyscyplinarnego przy Ministrze Edukacji i Nauki, ‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 maja 2024 r.,‎na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt III APa 9/22, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z 7 czerwca 2022 r. oddalił odwołanie obwinionej B. P. od orzeczenia dyscyplinarnego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej z 10 marca 2022 r., utrzymującego w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie z 8 kwietnia 2021 r. w zakresie winy popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. stosowania przemocy psychicznej i agresji werbalnej w stosunku do uczniów i niewłaściwego traktowania rodziców w roku szkolnym 2016-2017 oraz uchylającego karę zwolnienia z pracy i wymierzającego obwinionej karę nagany z ostrzeżeniem.Obwiniona w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 § 1 k.p.c.) wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem w całości prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 7 czerwca 2022 r.

Na podstawie art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c. wniosła o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem, a na podstawie art. 4244 k.p.c. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 385 w zw. z art. 386 § 1 i 2 oraz art. 379 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 85m ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela oraz naruszenie art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (prawo do obrony), a to poprzez uznanie odwołania za bezzasadne i oddalenie odwołania w całości, podczas gdy w sprawie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania przed Komisją Odwoławczą i Komisją Dyscyplinarną dla Nauczycieli przy Wojewodzie oraz do uwzględnienia odwołania (apelacji) jako uzasadnionej, które to podstawy zostały wymienione i uzasadnione poniżej oraz w odwołaniu od orzeczenia Komisji Odwoławczej do Sądu Apelacyjnego w Lublinie.

W konsekwencji w związku z zarzutami podniesionymi w zdaniu poprzednim doszło do faktycznej akceptacji przez Sąd Apelacyjny w Lublinie naruszenia przez Komisję Odwoławczą art. 85l ust. 1 Karty Nauczyciela poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia, pomimo istnienia przesłanek do jego uchylenia bądź zmiany, które to przesłanki zostały wskazane i ich naruszenie zostało wykazane w odwołaniu od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej, a w szczególności:1) naruszenia przez Komisję Odwoławczą art. 85j ust. 2, art. 85e ust. 5 i 6 Karty Nauczyciela oraz prawa do obrony Obwinionej poprzez uznanie nieobecności Obwinionej na rozprawie w dniu 10.03.2022 r. za nieusprawiedliwioną i odmowę odroczenia rozprawy, a w konsekwencji przeprowadzenie rozprawy przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji i Nauki oraz rozpoznanie sprawy pod nieobecność Obwinionej w sytuacji, w której Obwiniona z powodu choroby nie mogła i nie wzięła udziału w sprawie, pomimo iż deklarowała konieczność uzupełnienia wyjaśnień, a Komisja Odwoławcza została uprzedzona o nieobecności Obwinionej z powodu choroby, co w konsekwencji skutkuje nieważnością postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c.,2) naruszenia przez Komisję Odwoławczą art. 85j ust. 2 w zw. z art. 85l ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Karty Nauczyciela oraz prawa do obrony Obwinionej poprzez utrzymanie przez Komisję Odwoławczą w mocy orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej pomimo ustalenia, iż Komisja Dyscyplinarna faktycznie uniemożliwiała Obwinionej złożenie wyjaśnień, w szczególności poprzez odmówienie na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2021 r. obrońcy Obwinionej prawa zadawania pytań Obwinionej w trakcie składania przez nią wyjaśnień, co ze względu na obszerny materiał dowodowy i jego uzupełnienie jeszcze na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2021 r. zeznaniami kluczowego świadka dyrektor Szkoły Podstawowej w B.

H. P. miało dla rozstrzygnięcia szczególne znaczenie, co doprowadziło również do uchybienia art. 85g ust. 3 Karty Nauczyciela, oraz art. 171 § 2 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 85i ust. 1 Karty nauczyciela.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania.1. Z urzędu nie można pominąć kwestii czy skarga jest dopuszczalna z przyczyn systemowych. Chodzi o to, że Kodeks postępowania cywilnego dotyczy spraw cywilnych rozpoznawanych przez sąd powszechny (art. 1 i 2 k.p.c.). Do nich też co do zasady odnosi się tryb szczególnej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – art. 4241 k.p.c. i nast. Sprawa dyscyplinarna ma swoją podstawę w ustawie Karta Nauczyciela i stosuje się do niej w zakresie nieuregulowanym odmiennie określone przepisy Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 85i Karty Nauczyciela), co prima facie może rodzić wątpliwość w zakresie sprawy cywilnej i właściwej drogi sądowej.

Należy jednak potwierdzić dopuszczalność skargi w tej sprawie z tego względu, że przedmiotem sprawy była odpowiedzialność dyscyplinarna nauczyciela, a więc sytuacja związana z pracowniczym zatrudnieniem, którego źródło wynika z prawa prywatnego (stosunku pracy) i takie też wywołuje skutki. Ponadto ostateczna kontrola postępowania dyscyplinarnego odbyła się przed Sądem powszechnym – Sądem Apelacyjnym w Lublinie, dlatego nie można stwierdzić, iż takie (jednoinstancyjne) orzeczenie sądowe jest wyłączone z trybu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.2.

Druga kwestia dotyczy spełnienia warunków podstawowych (sine qua non) skargi. Chodzi o to, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ma swoje ustawowe ograniczenia, podobnie jak skarga kasacyjna. Rzecz w tym, że skoro do postępowania wywołanego wniesieniem skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 42412 k.p.c.), to kontroli może podlegać tylko prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 7 czerwca 2022 r., III APa 9/22, bo tak wynika z art. 3981 ust. 1 k.p.c. w odniesieniu do skargi kasacyjnej, i nie inaczej jest ze względu na treść art. 4241 k.p.c. w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Ma to istotne znaczenie, gdyż w trybie skargi Sąd Najwyższy nie rozpoznaje sprawy tak jak Sąd powszechny, czyli jako kolejna zwykła instancja, a tylko skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Innymi słowy nie podlegają rozpoznaniu zarzuty odwołania obwinionej od orzeczenia dyscyplinarnego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej z 10 marca 2022 r. i wcześniejsze zarzuty odwołania od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie z 8 kwietnia 2021 r.

Podobnie jest w dwuinstancyjnym postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie cywilnej, gdyż skarga kasacyjna może być oparta na zarzutach skierowanych do prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji (art. 3981 ust. 1, art. 3983 § 1 k.p.c.). W postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powoływanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.), co odpowiednio odnosi się również do skargi o stwierdzenie niegodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 § 1 w zw. z art. 42412 k.p.c.).3.

Skoro skarga może być skierowana do prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie, to negatywna ocena jej zarzutów wynika z przyczyn metodycznych i merytorycznych. Skarżąca powołuje się na ogólną podstawę z art. 4244 k.p.c., natomiast brak jest rozróżnienia – wynikającego z art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. – wymagającego wyodrębnienia podstaw skargi oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny. Obowiązek przytoczenia podstaw skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i ich uzasadnienia 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. jest obowiązkiem niezależnym od konieczności wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. To jest sedno szczególnej skargi, gdyż nie eliminuje orzeczenia objętego skargą, natomiast orzeczenie w trybie skargi ma służyć ewentualnemu odszkodowaniu w sprawie cywilnej, stąd warunkiem jest stwierdzenie niezgodności orzeczenia ze wskazanym przepisem prawa.4.

Brak jest tego w skardze. Sąd stwierdził określony delikt dyscyplinarny. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie ma swoją podstawę faktyczną i materialną. Żadnego z tych elementów skarga nie podważa, tzn. ustaleń dotyczących zachowania skarżącej składających się na delikt i podstawę prawną (materialną), z której wynikają normy prawne z którymi zachowanie obwinionej było sprzeczne. Braku tego nie zastępują zarzuty procesowe skargi. Jak wskazano, zostały skierowana do orzeczeń Komisji i dlatego z przyczyn wyżej wskazanych tracą na znaczeniu.

Skargą może być objęte orzeczenie sądu, czyli wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie, a nie orzeczenia Komisji.5. Do wyroku Sądu Apelacyjnego skierowane są zarzuty naruszenia art. 385 k.p.c. w zw. z art. 386 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 379 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 85m ust. 2 KN i art. 42 ust. 2 zd. 1 Konstytucji poprzez uznanie odwołania za bezzasadne i oddalenie odwołania w całości podczas gdy w sprawie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania przed Komisją Odwoławczą i Komisją Dyscyplinarną dla Nauczycieli przy Wojewodzie oraz do uwzględnienia odwołania (apelacji) jako uzasadnionej (…).

Jeśliby nawet odstąpić od reżimu procesowego skargi i uznać, że wskazane przepisy składają się na wymaganą podstawę procesową skargi – art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., to nie wystarczałyby do stwierdzenia jej zasadności, bowiem art. 385 k.p.c. w zw. z art. 386 § 1 i 2 k.p.c. są tylko przepisami kompetencyjnymi, które sąd drugiej instancji stosuje, gdy wynika to z rozpoznania sprawy, czyli nie są to przepisy, które decydują o materialnym wyniku sprawy. Taka sama ocena odnosi się do art. 379 pkt 5 k.p.c., albowiem miałby znaczenie tylko wtedy, gdyby doszło do nieważności postępowania z przyczyn procesowych na etapie przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie.

Taki zarzut nie ma podstaw. Skarga odwołuje się do zarzutu naruszenia prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji), którego nie łączy z zarzutem naruszenia procedury postępowania przed Sądem Apelacyjnym. Przepis art. 379 pkt 5 k.p.c. określa względną a nie bezwzględną podstawę nieważności postępowania, czyli podlega indywidualnej ocenie w sprawie. Art. 379 pkt 5 k.p.c. jest jedynie punktem wyjścia, która wymaga dopełnienia o konkretny zarzut naruszenia prawa. Takiego zarzutu brak jest w skardze. Nie jest uprawniony zarzut, iż Sąd Apelacyjny naruszył art. 379 pkt 5 k.p.c., gdyż nie stwierdził nieważności postępowania przed Komisjami.

To jest sfera suwerennej oceny sprawy przez Sąd Apelacyjny, który gruntowanie ją rozważył i przedstawił. Skarga nie zarzuca nieważności postępowania przed tym Sądem.6. Ponadto istotnym mankamentem skargi jest niewykonanie wymogu z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., gdyż skarżąca nie wskazuje przepisu, z którym objęte skargą orzeczenie nie jest zgodne.7. Innymi słowy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia odnosi się do prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji i dlatego nie otwiera kontroli postępowania na wcześniejszym etapie sprawy, czyli przed Komisjami Odwoławczymi.8.

Z tych względów uznano, że skarga jest oczywiście bezzasadna i dlatego odmówiono przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 4249 k.p.c. [SOP](r.g.) ‎