Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PSKP 4/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for reinstatement due to severe misconduct and abuse of rights by the employee.

Numero d'incarto III PSKP 4/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal regarding her claim for reinstatement and back pay after her employment contract was terminated without notice. The court found that the plaintiff engaged in severe misconduct, including bullying and humiliating behavior toward colleagues, which constituted an abuse of rights under Article 8 of the Labor Code. Consequently, the court ruled that such conduct was so egregious that it precluded the employee's right to return to her former position.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 52 § 1 k.p.; Art. 8 k.p.: Where an employee's conduct constitutes severe misconduct and amounts to an abuse of rights, the court may deny the claim for reinstatement and award damages instead.

Parole chiave

Generato dall'IA
termination without notice abuse of rights severe misconduct reinstatement claim bullying in workplace labor code provisions dismissal of appeal mobbing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 52 § 1 k.p.
zasądził na rzecz powódki odszkodowanie za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.Po rozpoznaniu apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z 6 lipca 2022 r.
Art. 8 k.p.
W ocenie Sądu I instancji przywrócenie powódki do pracy u pozwanych, z zasądzeniem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, było jednak sprzeczne z zasadami współżycia społecznego z uwagi na całokształt okoliczności sprawy, zatem na podstawie art. 8 k.p. i art.
Art. 45 § 3 k.p.
39 k.p., a zatem zasądzenie na rzecz powódki odszkodowania zamiast przywrócenia powódki do pracy - było niedopuszczalne w świetle art. 45 § 3 k.p.;2.naruszenie przepisu art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.[a.ł] ł.n
Art. 102 k.p.c.
O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 102 k.p.c. w związku z art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.[a.ł] ł.n
art. 52 § 1 k.p
zasądził na rzecz powódki odszkodowanie za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.Po rozpoznaniu apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z 6 lipca 2022 r.
art. 8 k.p
W ocenie Sądu I instancji przywrócenie powódki do pracy u pozwanych, z zasądzeniem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, było jednak sprzeczne z zasadami współżycia społecznego z uwagi na całokształt okoliczności sprawy, zatem na podstawie art. 8 k.p.
art. 4771 k.p.c
45 § 3 k.p.;2.naruszenie przepisu art. 4771 k.p.c., mające wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że roszczenie powódki o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach jest nie uzasadnione w świetle art.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
zasądził na rzecz powódki odszkodowanie za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.Po rozpoznaniu apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z 6 lipca 2022 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
6 kwietnia 2011 r., II PK 254/10
Sąd powinien zatem podjąć próbę sformułowania zasady współżycia społecznego, z którą niezgodne, w jego ocenie, jest czynienie użytku z prawa podmiotowego (tak wyroki Sądu Najwyższego z: 6 kwietnia 2011 r., II PK 254/10, Legalis nr 432273; 6 stycznia 2009 r., I PK 18/08, OSNP 2010 nr 13-14, poz.
6 stycznia 2009 r., I PK 18/08
Sąd powinien zatem podjąć próbę sformułowania zasady współżycia społecznego, z którą niezgodne, w jego ocenie, jest czynienie użytku z prawa podmiotowego (tak wyroki Sądu Najwyższego z: 6 kwietnia 2011 r., II PK 254/10, Legalis nr 432273; 6 stycznia 2009 r., I PK 18/08, OSNP 2010 nr 13-14, poz.
8 lutego 2023 r., I PSKP 23/22
wyrok Sądu Najwyższego z 8 lutego 2023 r., I PSKP 23/22, Legalis nr 2921165).W sytuacji więc, kiedy zgłoszone żądanie przywrócenia do pracy jest ocenione jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, może być na podstawie‎art.
II PK 332/17
Supreme Court dismisses appeal for overtime pay when employer proves work was voluntary and unpaid.
I PK 135/10
Supreme Court quashes labor court verdict for failing to verify employer's right to terminate contract.
I PK 43/11
Supreme Court dismisses cassation appeal where employer's dismissal was lawful and no legal question exists.
II PK 254/10
Supreme Court quashes labor court ruling denying overtime pay due to lack of specific legal basis and reasoning.
I PK 18/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to specify social coexistence rules under Art. 8 k.p. in labor dispute.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III PSKP 4/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Renata Żywicka (przewodniczący)‎SSN Leszek Bielecki‎SSN Jarosław Sobutka (sprawozdawca) w sprawie z powództwa G. J.‎przeciwko Przedszkolu w L. i K. w L. ‎o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 23 października 2024 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu‎z dnia 30 marca 2023 r., sygn. akt V Pa 100/22, I. oddala skargę kasacyjną, II. odstępuje od obciążania powódki kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej w postępowaniu kasacyjnym. Leszek Bielecki Renata Żywicka Jarosław Sobutka[SOP]

UZASADNIENIE

G. J., pozwem skierowanym przeciwko K. w L. oraz kolejnym pozwem skierowanym przeciwko Przedszkolu w L., domagała się przywrócenia do pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku z zachowaniem warunków pracy i płacy, w związku z nieuzasadnionym rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Powódka domagała się nadto zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Wyrokiem z 6 lipca 2022 r. (sygn. akt IV P 64/21) Sąd Rejonowy w Opolu - Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych:1.zasądził od pozwanego Przedszkola w L. na rzecz powódki G.

J. kwotę 8.280 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia;2.dalej idące powództwo przeciwko Przedszkolu w L. oddalił;3.wyrokowi w pkt I nadał rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 2.760 zł;4.zasądził od Przedszkola w L. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Opolu kwotę 500 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu od uiszczenia której powódka była zwolniona z mocy prawa;5.zasądził od pozwanego K. w L. na rzecz powódki G. J. kwotę 2.520 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia;6.dalej idące powództwo przeciwko K. w L. oddalił;7.wyrokowi w pkt V nadał rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 840 zł;8.zasądził od pozwanego K. w L. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Opolu kwotę 200 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu od uiszczenia której powódka była zwolniona z mocy prawa;9.koszty zastępstwa procesowego pomiędzy stronami wzajemnie zniósł.Sąd I instancji wskazał, że problem prawny w niniejszej sprawie sprowadzał się do oceny, czy w przedmiotowym stanie faktycznym nastąpiło ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych przez powódkę, a tym samym czy zaistniały przesłanki warunkujące rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie przewidzianym przez art. 52 § 1 k.p. Pozwani pracodawcy zarzucili powódce ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na dopuszczaniu się „zachowań noszących znamiona mobbingu”.

W przekonaniu Sądu, pracodawcy - na których ciążył w niniejszym postępowaniu ciężar dowodu - nie wykazali, aby w istocie miały miejsce sytuacje, że powódka względem pracownic A. W., V. S. i M. W. dopuściła się mobbingu. Sąd Rejonowy nie miał wątpliwości, że zachowania powódki mogły negatywnie wpływać na samopoczucie pracownic w pracy i rzutowały na współpracę całego zespołu. Powyższe zachowania powódki wprawdzie - w ocenie Sądu - nie wyczerpały znamion mobbingu, a współpracownice nie były wyizolowane z zespołu pracowników, to jednak postępowanie powódki było powtarzalne i niewłaściwe, tym bardziej, że pracownice przekazywały jej bezpośrednio albo za pośrednictwem pani dyrektor, że nie życzą sobie takiego stosunku do nich.

W zachowaniu powódki opisywanym przez świadków można było dostrzec poczucie „wyższości” względem pracownic kuchni, lekceważenie ich, a także brak szacunku wobec wykonywanych przez nie obowiązków zawodowych. Zdaniem Sądu meriti, roszczenie powódki o przywrócenie do pracy nie zasługiwało na ochronę prawna i narusza zasady współżycia społecznego w postaci szacunku do współpracownika, zasad lojalności, czy wręcz przyzwoitości. W ocenie Sądu I instancji przywrócenie powódki do pracy u pozwanych, z zasądzeniem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, było jednak sprzeczne z zasadami współżycia społecznego z uwagi na całokształt okoliczności sprawy, zatem na podstawie art. 8 k.p. i art. 4771 k.p.c. Sąd Rejonowy w tym przypadku uwzględnił roszczenie alternatywne, tj. zasądził na rzecz powódki odszkodowanie za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.Po rozpoznaniu apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z 6 lipca 2022 r.

Sąd Okręgowy w Opolu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 30 marca 2023 r. (sygn. akt V Pa 100/22), oddalił apelację oraz zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej Przedszkola w L. kwotę 120 zł i na rzecz strony pozwanej K. w L. kwotę 120 zł - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe, właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie przekraczając granic wyznaczonych dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c., wyciągnął na tej podstawie trafne i przekonywujące wnioski oraz zastosował właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia i wydał wyrok odpowiadający prawu.

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji wziął pod rozwagę cały zaoferowany przez strony materiał dowodowy i poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy przyjął za własne. Sąd I instancji ustalił też prawidłowo, że rozwiązanie umowy o pracę z powódką było formalnie niezgodne z przepisami, dlatego, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, iż obaj pracodawcy w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia podali powódce nieprawdziwe (nie udowodnione) przyczyny rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. W ocenie Sądu Okręgowego, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, należało się zgodzić z oceną, że roszczenie powódki - o przywrócenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy - wyjątkowo nie zasługiwały na uwzględnienie, z uwagi na ich sprzeczność z art. 8 k.p., biorąc pod uwagę ustalony sposób traktowania przez powódkę wszystkich współpracownic, z jakim na co dzień pracowała jako intendentka.

Sąd Okręgowy w pełni podzielił ocenę Sądu I instancji, że tego rodzaju zachowania nie mogą być tolerowane w miejscu pracy i nie przemawiały za uwzględnieniem roszczenia restytucyjnego powódki.W skardze kasacyjnej z 28 lipca 2023 r. pełnomocnik powódki zaskarżył w całości prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z 30 marca 2023 r., zarzucając orzeczeniu:1.naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 8 k.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że roszczenie powódki o przywrócenie do pracy jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i stanowiło ze strony powódki nadużycie jej prawa podmiotowego, podczas gdy prawo to przysługuje powódce na podstawie art. 45 § 1 k.p. i nie było podstaw do zasądzenia przez Sąd na rzecz powódki odszkodowania jako roszczenia alternatywnego, albowiem powódka w dacie rozwiązania umowy o pracę znajdowała się w okresie ochronnym zgodnie z art. 39 k.p., a zatem zasądzenie na rzecz powódki odszkodowania zamiast przywrócenia powódki do pracy - było niedopuszczalne w świetle art. 45 § 3 k.p.;2.naruszenie przepisu art. 4771 k.p.c., mające wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że roszczenie powódki o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach jest nie uzasadnione w świetle art. 8 k.p. wobec dokonanych przez Sąd ustaleń, pomimo, iż sprzeczność żądania pracownika (objętego szczególną ochroną) o przywrócenie do pracy z zasadami współżycia społecznego może wystąpić jedynie wówczas gdy przyczyną rozwiązania stosunku pracy było rażące naruszenie obowiązków pracowniczych, a dokonane w trakcie postępowania ustalenia faktycznie, nie pozwalają na przyjęcie, że powódka dopuściła się działania lub zaniechania obiektywnie sprzecznego z zasadami współżycia społecznego jak również, iż zachowanie powódki było wyjątkowo naganne i szczególnie rażące.Podnosząc powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego w Opolu stosowanie do art. 39816 k.p.c. i przywrócenie powódki do pracy na dotychczasowych warunkach oraz zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, a ponadto orzeczenie o kosztach postępowania za wszystkie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego w Opolu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, stosownie do art. 39815 k.p.c. i zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów dotychczasowego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik pozwanych wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie okazała się nieuzasadniona.Przede wszystkim podkreślić należy, że ocena, czy w konkretnym przypadku ma zastosowanie art. 8 k.p., mieści się w granicach swobodnego uznania sędziowskiego, po uwzględnieniu całokształtu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy i dlatego uwzględnienie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna może nastąpić tylko w razie szczególnie rażącego i oczywistego naruszenia art. 8 k.p. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2024 r., II PSK 40/23, Legalis nr 3044656).

Z takim naruszeniem nie mamy jednak do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Postanowienia art. 8 k.p. zawierają dwie równorzędne i niezależne od siebie klauzule generalne: dotyczącą społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa oraz klauzulę współżycia społecznego. Klauzula społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa zwraca uwagę na cel regulacji prawnej, natomiast klauzula współżycia społecznego dotyczy naruszenia norm moralnych, obyczajowych i zwyczajowych, zastępuje poprzednie klauzule słuszności, dobrych obyczajów, dobrej wiary.

Postanowienia te nie tworzą przy tym uprawnienia stanowiącego samodzielną podstawę roszczenia. Określają bowiem sposób realizacji prawa, który w określonym przypadku nie zasługuje na ochronę prawną. Stanowi to dla sądu możliwość korekty żądania, gdy przybiera ono charakter nadużycia prawa. Rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej zastosowania w sprawie art. 8 k.p. zależy od całokształtu występujących w niej konkretnych okoliczności indywidualnie ocenianych, nie mogą więc one służyć do uogólniającego ujęcia zagadnienia prawnego, o którym mowa w art. 391 § 1 k.p.c. (tak m.in.

Komentarz do Kodeksu pracy pod red. prof. dr hab. Wojciech Muszalski, dr hab. Krzysztof Walczak, Warszawa 2024 r.). Sformułowana w art. 8 k.p. klauzula zasad współżycia społecznego wyznacza granice, w ramach których dopuszczalne jest korzystanie z praw podmiotowych w stosunkach pracy. Jednak w konkretnej sytuacji faktycznej może się okazać, że korzystanie z tego prawa oznaczałoby naruszenie (wykroczenie poza granice) zasad współżycia społecznego. Sąd Najwyższy stwierdził również, że norma art. 8 k.p. oznacza pozbawienie danego podmiotu możliwości korzystania z prawa, które mu przysługuje w świetle przepisów prawa przedmiotowego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 sierpnia 2023 r., III PSK 122/22, Legalis nr 3094669).Sąd pracy może więc nie uwzględnić żądania pracownika o przywrócenie do pracy, jeżeli byłoby to nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 4771 § 2 k.p.c., jeżeli pracownik dokonał wyboru jednego z przysługujących mu alternatywnie roszczeń, a zgłoszone roszczenie okaże się nieuzasadnione, sąd może także z urzędu uwzględnić inne roszczenie alternatywne. Przepis ten ma zastosowanie do pracowników, do których nie jest możliwe zastosowanie art. 45 § 2 k.p., ze względu na ograniczenia wynikające z art. 45 § 3 k.p. Sąd pracy może nie uwzględnić roszczenia o przywrócenie do pracy i zasądzić na rzecz pracownika jedynie odszkodowanie, jeżeli roszczenie o przywrócenie do pracy okazałoby się – po myśli art. 8 k.p. - sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 8 lutego 2023 r., I PSKP 23/22, Legalis nr 2921165).W sytuacji więc, kiedy zgłoszone żądanie przywrócenia do pracy jest ocenione jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, może być na podstawie‎art. 4771 k.p.c. uwzględnione roszczenie alternatywne - roszczenie odszkodowawcze, mimo że pracownik takiego żądania nie zgłosił i mimo że art. 45 § 2 k.p. nie ma zastosowania wobec pracowników objętych szczególną ochroną trwałości stosunku pracy (art. 45 § 3 k.p.).

W przypadku takich pracowników możliwość uwzględnienia roszczenia alternatywnego wynika bowiem nie z zastosowania klauzuli niemożliwości lub niecelowości przywrócenia do pracy, lecz z powodu sprzeczności wybranego przez pracownika roszczenia z zasadami współżycia społecznego lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa.Sprzeczność żądania pracownika (objętego szczególną ochroną) o przywrócenie do pracy z zasadami współżycia społecznego może natomiast wystąpić wówczas, gdy przyczyną rozwiązania stosunku pracy było rażące naruszenie obowiązków pracowniczych.

Należy w związku z tym przypomnieć, za wyrokiem Sądu Najwyższego z 21 marca 2019 r. (II PK 332/17, OSNP 2019 nr 12, poz. 143), że klauzula generalna zawarta w art. 8 k.p. działa w ten sposób, iż każde działanie albo zaniechanie może być uznane za nadużycie prawa, jeśli występuje jedna z dwóch przesłanek: obiektywna sprzeczność ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa lub obiektywna sprzeczność z zasadami współżycia społecznego. Konstrukcja ta obejmuje przypadki, w których zachowanie określonego podmiotu spełnia formalnie wszystkie wymagania przewidziane przepisem prawa, natomiast z innych - pozaprawnych - względów (np. społecznych czy moralnych) zachowanie to nie zasługuje na ochronę prawną (tak wyrok Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2011 r., I PK 135/10, Monitor Prawa Pracy 2011 nr 9, s. 475 oraz postanowienie z 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11, LEX nr 1408141).Formułując twierdzenie o nadużyciu przez stronę prawa w rozumieniu art. 8 k.p. należy przy tym wyjaśniać, jakie konkretnie prawo podmiotowe, które w ocenie sądu zostało naruszone, wchodzi w rachubę, czy czynienie użytku z tego prawa polega na jego sprzeczności z zasadami współżycia społecznego czy ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (bądź i z zasadami współżycia społecznego i ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa) oraz jakie zasady współżycia społecznego (społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa) zostały pogwałcone.

Jak bowiem wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 17 października 2000 r. (SK 5/99, OTK 2000 nr 7, poz. 254, pkt III 3), do zespołu zasad orzeczniczych, dzięki którym stosowanie art. 5 k.c. (a także art. 8 k.p., por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2006 r., SK 42/04, OTK - A 2006 nr 9, poz. 125) nie stwarza zagrożenia dla stabilności systemu prawa, należy między innymi "konieczność wykazania, o jaką dokładnie zasadę współżycia społecznego chodzi". Sąd powinien zatem podjąć próbę sformułowania zasady współżycia społecznego, z którą niezgodne, w jego ocenie, jest czynienie użytku z prawa podmiotowego (tak wyroki Sądu Najwyższego z: 6 kwietnia 2011 r., II PK 254/10, Legalis nr 432273; 6 stycznia 2009 r., I PK 18/08, OSNP 2010 nr 13-14, poz. 156; z 8 lutego 2023 r., I PSKP 23/22, Legalis nr 2921165).Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy zauważyć, że niewątpliwie powódka korzystała ze szczególnej ochrony stosunku pracy, a rozwiązanie z nią umowy o pracę bez wypowiedzenia okazało się być niezgodne z prawem, gdyż naruszało przepisy o rozwiązaniu stosunku pracy.

W postępowaniu przed sądem drugiej instancji, dokonując ustalenia materialnoprawnych przesłanek uzasadniających niezastosowanie art. 45 § 3 k.p., należało zatem ocenić czy doszło do nadużycia przez stronę prawa w rozumieniu art. 8 k.p., w sposób zezwalający na nieuwzględnienie roszczenia o przywrócenie do pracy i zasądzenie na rzecz pracownika jedynie odszkodowania. W przedmiotowej sprawie Sąd II instancji negatywnie ocenił działania powódki w stosunku do innych współpracowników. Z zebranego materiału dowodowego wynikało bowiem, że powódka – jak to wynika z zeznań świadka A.

W. - dokuczała jej oraz paniom S. i W. w pracy. W związku z takimi zrachowaniami powódki świadek nie miała ochoty przychodzić do pracy, płakała, wyładowywała swoje emocje w domu. Wszystkie pracownice płakały z tego powodu, że powódka je dręczyła, wyśmiewała. Trzeba się było całkowicie podporządkować powódce, ponieważ jeśli powiedziało się coś wbrew (jej woli), to było się szykanowanym. Zeznania Dyrektora Przedszkola w L. oraz K. w L. A. H. wskazują, że rzeczywistym powodem rozwiązania z powódką umowy o pracę była zła współpraca powódki z dyrektorem przedszkola i K., odmowa 22 stycznia 2021 r., podpisania przez powódkę nowego zakresu obowiązków, a także jej relacje ze współpracownicami.

Powódka wyrażała swoją niechęć do współpracowników, lekceważyła ich, manifestowała brak szacunku do wykonywanych przez innych prostych czynności (a także brak chęci pomocy w tych czynnościach), a nawet złośliwe uwagi w tym zakresie. W ocenie Sądu Okręgowego, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, należało się zgodzić z oceną dokonaną przez Sąd Rejonowy, że roszczenie powódki o przywrócenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, w tej sytuacji wyjątkowo nie zasługiwały - z uwagi na ich sprzeczność z art. 8 k.p.Należy zgodzić się zatem z oceną Sądu Okręgowego, że zachowanie powódki było wyjątkowo naganne i szczególnie rażące, co uzasadniało twierdzenie o nadużyciu przez stronę prawa w rozumieniu art. 8 k.p. Tego rodzaju zachowania rzeczywiście nie mogą być tolerowane w miejscu pracy.

Co prawda, nie wszystkie wskazane przez świadków zachowania powódki wobec nich miałby charakter rażąco naganny, ale ich ilość i lekceważąca postawa kierowana do wielu współpracowników, w zestawieniu z bardzo nagannym wyśmiewaniem niektórych z nich i niedopuszczalnymi komentarzami odnoszącymi się do spraw bardzo osobistych, powoduje, że zachowania te należało ocenić jako uniemożliwiające w świetle zasad współżycia społecznego powrót do pracy powódki na dotychczas zajmowanym stanowisku.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 102 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.[a.ł] ł.n