Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PSK 14/21 Generato dall'IA

Criminal charge dismissal by labor court does not automatically invalidate termination under Art. 52 § 1 k.p.

Numero d'incarto III PSK 14/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal against a labor court ruling awarding damages for wrongful termination. The employer argued that the employee's criminal charge for a work-related offense should have invalidated the dismissal, but the lower court independently found no criminal act occurred. The court held that a mere accusation or charge does not constitute a proven violation of basic employee duties, making the dismissal legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.; Art. 398 § 2 k.p.c.: A criminal charge against an employee does not automatically justify a finding of a serious breach of basic employee duties if the labor court has independently determined that no crime was committed.

Parole chiave

Generato dall'IA
wrongful termination criminal charge labor court basic duties cassation appeal independent fact-finding employee misconduct sospensione delle indennità di disoccupazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
Sąd pracy ma prawo samodzielnie ustalać przesłanki z art. 52 § 1 pkt 1 k.p., a zatem postawienie pracownikowi zarzutu popełnienia przestępstwa nie decyduje o zasadności dopuszczenia się przez niego ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.
Art. 45 § 1 k.p.
Istotne jest to, że Sąd odwoławczy poczynił w sprawie odmienne ustalenia faktyczne.Skargę kasacyjną wywiódł pozwany, zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 45 § 1 i § 2 k.p.
Art. 45 § 2 k.p.
Istotne jest to, że Sąd odwoławczy poczynił w sprawie odmienne ustalenia faktyczne.Skargę kasacyjną wywiódł pozwany, zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 45 § 1 i § 2 k.p.
Art. 471 k.p.
w związku z art. 471 k.p. oraz art.
Art. 398 § 2 k.p.c.
Przepisy te odnoszą się do wypowiedzenia umowy o pracę, co w przypadku powódki nie miało miejsca.Przedstawione argumenty skłaniają do konkluzji, że w sprawie nie wykazano przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 11 k.p.c.
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał również, że Sąd Okręgowy popełnił błąd, gdyż, mimo wniosku pozwanego, nie zawiesił postępowania, co ma znaczenie z uwagi na skutek przewidziany w art. 11 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Przepisy te odnoszą się do wypowiedzenia umowy o pracę, co w przypadku powódki nie miało miejsca.Przedstawione argumenty skłaniają do konkluzji, że w sprawie nie wykazano przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
Sąd pracy ma prawo samodzielnie ustalać przesłanki z art. 52 § 1 pkt 1 k.p., a zatem postawienie pracownikowi zarzutu popełnienia przestępstwa nie decyduje o zasadności dopuszczenia się przez niego ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.
art. 471 k.p
w związku z art. 471 k.p.
art. 276 k.k
Świadczy o tym to, że Sąd odwoławczy stracił z pola widzenia okoliczność, iż powódka jest osobą oskarżoną o popełnienie przestępstwa z art. 276 k.k., które zostało popełnione w związku z pracą w Urzędzie Gminy.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PSK 14/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa B. G.‎przeciwko Urzędowi Gminy S.‎o przywrócenie do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 21 stycznia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.‎z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r., zmienił wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 29 grudnia 2017 r. (w którym oddalono powództwo) w ten sposób, że zasądził od pozwanego Urzędu Gminy S. na rzecz powódki B. G. 15.305 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy.Sąd drugiej instancji ponownie przeanalizował przyczyny podane przez pracodawcę jako uzasadniające rozwiązanie stosunku pracy i doszedł do wniosku, że nie dawały one podstawy do rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Istotne jest to, że Sąd odwoławczy poczynił w sprawie odmienne ustalenia faktyczne.Skargę kasacyjną wywiódł pozwany, zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 45 § 1 i § 2 k.p. w związku z art. 471 k.p. oraz art. 52 § 1 pkt 1 i 2 k.p.W ocenie pracodawcy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Świadczy o tym to, że Sąd odwoławczy stracił z pola widzenia okoliczność, iż powódka jest osobą oskarżoną o popełnienie przestępstwa z art. 276 k.k., które zostało popełnione w związku z pracą w Urzędzie Gminy. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał również, że Sąd Okręgowy popełnił błąd, gdyż, mimo wniosku pozwanego, nie zawiesił postępowania, co ma znaczenie z uwagi na skutek przewidziany w art. 11 k.p.c. Ostatecznie skarżący konkludował, że Sąd drugiej instancji rażąco naruszył normy prawa pracy, jak i podstawowe zasady współżycia społecznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może zostać przyjęta do merytorycznego rozpoznania.Kategoria prawna, do której odwołuje się pozwany, została wyznaczona niedookreślonym zwrotem. Powszechnie przyjmuje się, że oczywista trafność skargi kasacyjnej ma miejsce wówczas, jeśli dla przeciętnego prawnika, jest ona niewątpliwa, z góry widoczna, bez potrzeby głębszej analizy stosunku prawnego oraz bez sprawdzania i oceny dowodów. Zapatrywanie to powinno wystąpić już w trakcie przedsądu, czyli wstępnego badania skargi kasacyjnej, gdyż na tym etapie procedowania rolą Sadu Najwyższego nie jest szczegółowe badanie zgłoszonych podstaw zaskarżenia.Mając na uwadze to założenie, należy podkreślić, co przemilcza skarżący, że Sąd drugiej instancji dokonał ustaleń faktycznych, wiążących zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy, a z których wynika, że powódka nie dopuściła się przestępstwa.

W tych okolicznościach twierdzenie, że rozstrzygniecie jest oczywiście wadliwe, bo powódka jest oskarżona o popełnienie przestępstwa z art. 276 k.k., nie jest przekonujące. Sąd pracy ma prawo samodzielnie ustalać przesłanki z art. 52 § 1 pkt 1 k.p., a zatem postawienie pracownikowi zarzutu popełnienia przestępstwa nie decyduje o zasadności dopuszczenia się przez niego ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Drugi ze zgłoszonych zarzutów, odnoszący się do art. 45 § 1 i 2 k.p. w związku z art. 471 k.p. jest oczywiście wadliwy.

Przepisy te odnoszą się do wypowiedzenia umowy o pracę, co w przypadku powódki nie miało miejsca.Przedstawione argumenty skłaniają do konkluzji, że w sprawie nie wykazano przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.