Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PO 41/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed judge's appeal regarding transfer to lower court without prior revocation of delegation decision.

Numero d'incarto III PO 41/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the judge's appeal against the President's decision transferring him from the Supreme Administrative Court to a regional court. The judge argued the transfer violated statutory requirements for opinions and proper delegation procedures under the Administrative Courts Act. The court ruled that the new judicial structure necessitated immediate transfers, rendering the prior delegation decision obsolete and thus legal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 94 § 1 ust. 1; Art. 95 § 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Decyzja o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego jest legalna bez wcześniejszego uchylenia decyzji o delegowaniu, gdyż przeniesienie czyni delegowanie bezprzedmiotowym.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of judges Supreme Administrative Court delegation procedure judicial structure reform administrative courts act legal obstacles dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 94 § 1 i art.
art. 95 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
94 § 1 i art. 95 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
art. 107 § 3 k.p.a.
Jego zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż
art. 49 ustawy o Sądzie Najwyższym
niż ustawowo określone następstw prawnych decyzji o przeniesieniu (art. 49 ustawy
art. 8 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
w związku z art. 8 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym i art.
art. 75 § 4 Prawa o ustroju sądów powszechnych
8 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym i art. 75 § 4 Prawa o ustroju sądów powszechnych).
art. 107 § 3 k.p
Jego zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż
art. 180 ust. 5 Konstytucji
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 8 marca 2006 r.

III PO 41/04

Nie było przeszkód prawnych do przeniesienia sędziego Naczelnego

Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 94 § 1 i art. 95 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.

1271 ze zm.), bez wcześniejszego uchylenia decyzji o delegowaniu do tego

sądu.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Herbert Szurgacz

(sprawozdawca), Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 r. sprawy

z odwołania sędziego Stanisława Ś. od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R.

o d d a l i ł odwołanie.

Uzasadnienie

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004 r.,

wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.),

przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Stanisława Ś. na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R.

W odwołaniu od tej decyzji sędzia Stanisław Ś. zarzucił naruszenie art. 94 § 1

i art. 95 wyżej wymienionej ustawy przez rozstrzygnięcie o przeniesieniu bez wymaganej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz niezachowanie trybu

delegowania. Jego zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż

nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego odpowiadającego indywidualnej

sprawie, o której rozstrzyga, a jedynie informację o dokonanej reformie ustroju sądownictwa administracyjnego. Poza tym wskazał na naruszenie art. 2, art. 32 oraz

art. 180 ust. 2 i 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wyrażające się w rozstrzygnięciu o przeniesieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego w niedopuszczalnym

trybie. Tymczasem powoływana regulacja przewiduje możliwość przeniesienia sędziego do innego sądu lub w stan spoczynku z pozostawieniem mu pełnego uposażenia w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany okręgów sądowych. Dokonanie wyboru musi zatem uwzględniać konieczność indywidualnego rozpatrzenia sprawy w

przypadku każdego z sędziów.

W tym kontekście domagał się uchylenia skarżonej decyzji i przekazania

sprawy do ponownego rozpatrzenia lub uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia

postępowania w pierwszej instancji lub uchylenia zaskarżonej decyzji i delegowania

jako sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do orzekania w Wojewódzkim

Sądzie Administracyjnym w R.

W odpowiedzi na odwołanie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego

wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych

wymusiły przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. Takie

decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a przy tym

zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia sędziów

przez Kolegium NSA. Zostały one zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne tego

Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego indywidualnego

przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach niezgodności art. 94

§ 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne z art. 2, 32, 178 i 180 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Badanie zgodności przepisów ustaw z Konstytucją

należy do Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P

20/04, uznał, że art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne jest

zgodny z powoływanymi wyżej regulacjami ustawy zasadniczej. Sąd Najwyższy nie

może więc kwestionować orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją, zważywszy że również odwołujący się zasadniczo

zmierzał do poddania tego zakresu jego sprawy osądowi Trybunału Konstytucyjnego

i wskutek wydania powołanego wyroku uzyskał jednoznaczne wyjaśnienie swoich

wątpliwości. Z tego też powodu nie ma potrzeby powtarzania przez Sąd Najwyższy

zawartych tam wywodów.

Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której pełnił służbę, z

pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy), wymagała

zatem jedynie zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, co

zostało dochowane przez wskazany w odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania reguł przenoszenia sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych.

Był on przedmiotem kilku posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych

przez prezesa i wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA w

Warszawie i ośrodkach zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie zaakceptowane przez Kolegium, a także Zgromadzenie Ogólne NSA w dniu 9 lutego 2004 r.

Zauważyć przy tym należy, że: (1) zastosowany w danym wypadku tryb procedowania w kwestii uprzedniego opiniowania przez Kolegium NSA propozycji decyzji dotyczących poszczególnych sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podejmowanych następnie przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie

art. 94 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i mających na celu ich ‘przeniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego’, faktycznie i realnie umożliwiał indywidualizację formułowania tego typu opinii w stosunku do

poszczególnych sędziów; (2) tryb ten był wprowadzony po uprzedniej konsultacji

oraz akceptacji przez całe środowisko sędziowskie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (zarówno przez Kolegium NSA, jak przez Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA); (3) tryb ten zapewniał przy tym obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów; a w kon-

sekwencji (4) zapewniał on także skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów

z ciążącego na nich obowiązku wprowadzenia w życie tego etapu reformy ustrojowej

sądownictwa administracyjnego; i wreszcie (5) tryb ten nie naruszał żadnych obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawowych.

Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania zasięgnięcia opinii

Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla skutecznego przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, zważywszy że regulacja

ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków przenoszenia sędziów NSA

na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych, w szczególności

uzyskania lub zapytania o zgodę przenoszonego sędziego. Zgoda taka jest wymagana wyłącznie w razie przeniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego w

miejscowości innej niż ta, w której sędzia dotychczas pełnił służbę (zdanie drugie art.

94 § 1 ustawy), bądź w razie ponownego przeniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu (art. 94 § 2 ustawy).

W konsekwencji niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez zaskarżoną

decyzję art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w niej indywidualnych motywów,

jakimi kierował się organ decyzyjny przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia,

a powołanie się jedynie na pozaustawowe kryterium miejsca dotychczasowego pełnienia służby. Takie zasadnicze kryterium zostało bowiem wypracowane przez Kolegium i zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto trafne jest zaprezentowane w odpowiedzi na odwołanie

przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że rozstrzygnięcia

w kwestii przeniesienia lub delegowania sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego - jako rozstrzygnięcia indywidualne

podejmowane w ramach istniejącego już i trwającego nadal stosunku służbowego nie są decyzjami administracyjnymi, a to oznacza, że nie stosuje się do nich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowa decyzja nie jest również sprzeczna z przyjętą przez Kolegium „regułą”, albowiem zawarty w tej ostatniej

zwrot, iż „sędziowie dotychczasowych ośrodków zamiejscowych Naczelnego Sądu

Administracyjnego będą wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach

administracyjnych” obejmuje wykonywanie obowiązków sędziowskich w wojewódzkim sądzie administracyjnym w ramach przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w takim sądzie. W tym kontekście należało

uznać, że nie ma przeszkód prawnych do podjęcia decyzji o przeniesieniu bez wcze-

śniejszego uchylenia decyzji o delegowaniu. W takiej sytuacji decyzja o przeniesieniu

znosi delegowanie (czyni go bezprzedmiotowym). Ustawodawca, wprowadzając

zmianę ustroju sądów administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne będą rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd

Administracyjny, a z dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów

administracyjnych i z tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych sprawach

wojewódzkie sądy administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że wprowadzenie zmiany ustroju sądów administracyjnych nie powinno spowodować przerw i zakłóceń w rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie tego założenia w okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy wchodzą w życie z

dniem 1 stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z przepisu art. 95

§ 1 Przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do pełnienia obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też przyjęto, że

delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych na podstawie

art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających, które ma służyć zapewnieniu sprawności

postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o przenoszeniu sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do pełnienia obowiązków w określonym

wojewódzkim sądzie administracyjnym nie może stanowić przeszkody do podjęcia

decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie delegowania i gdy przeniesienie następuje przed upływem okresu delegowania. W konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji o przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i wynagrodzenia przysługującego sędziemu NSA.

Co się tyczy zaś zarzutu pozbawienia odwołującego się prawa do zachowania

nabytych wcześniej uprawnień, w szczególności uprawnienia do przejścia w stan

spoczynku po ukończeniu 60 roku życia i przepracowaniu na dotychczasowym stanowisku nie mniej niż 9 lat, to nie poddaje się on weryfikacji w postępowaniu z odwołanie się od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o przeniesieniu

w trybie art. 94 ustawy. Wyklucza to możliwość badania przez Sąd Najwyższy innych

niż ustawowo określone następstw prawnych decyzji o przeniesieniu (art. 49 ustawy

w związku z art. 8 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym i art. 75 § 4 Prawa o ustroju sądów powszechnych).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.