Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PO 34/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against transfer of NSA judge to lower court, ruling it is not an administrative decision.

Numero d'incarto III PO 34/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the judge's appeal against the President's decision transferring her from the Supreme Administrative Court to a regional court. The judge argued the transfer violated her constitutional rights and deprived her of specific privileges without proper procedure. The court held that such transfers are not administrative decisions subject to the Administrative Code and that the transfer legally extinguished any prior delegation without violating her acquired rights.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 94 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Art. 95 ust. 1 przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Decisions transferring a judge of the Supreme Administrative Court to a regional court are not administrative decisions and do not require the opinion of the Collegium of the Supreme Administrative Court.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of judge Supreme Administrative Court administrative decision delegation vs transfer acquired rights constitutional protection judicial independence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
art. 95 ust. 1 przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z przepisu art. 95 § 1
art. 107 § 3 k.p.a.
Jej zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera
art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej
Poza tym wskazała na naruszenie art. 2, art.
art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej
administracyjnego. Poza tym wskazała na naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i
art. 49 ustawy o Sądzie Najwyższym
decyzji o przeniesieniu (art. 49 ustawy w związku z art.
art. 75 § 4 Prawa o ustroju sądów powszechnych
Najwyższym i art. 75 § 4 Prawa o ustroju sądów powszechnych).
art. 107 § 3 k.p
Jej zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera
art. 31 ust. 3 Konstytucji
proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji, wykładanym w ten
art. 2 Konstytucji RP
Narusza to zasadę ochrony tych praw wywodzącą się z art. 2 Konstytucji RP.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PO 34/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Herbert Szurgacz (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

Protokolant Edyta Jastrzębska

w sprawie z odwołania sędziego A.L.

od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu

administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] ,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 marca 2006 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004

r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy

wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271

ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego A.L. na

stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w [...].

W odwołaniu od tej decyzji sędzia A.L. zarzuciła naruszenie art. 94 § 1 i art.

95 wyżej wymienionej ustawy przez rozstrzygnięcie o przeniesieniu bez wymaganej

opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz jego błędną wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie. W przedmiotowej sprawie Prezes Naczelnego Sądu

Administracyjnego przyznał bowiem przywilej pozostania w NSA określonej grupie

sędziów, stosując zamiast indywidualnych ocen kryterium pozaprawne, eliminujące

co do zasady możliwość pozostania w NSA osoby zamieszkałe poza Warszawą.

Jej zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera

uzasadnienia faktycznego i prawnego odpowiadającego indywidualnej sprawie, o

której rozstrzyga a jedynie informację o dokonanej reformie ustroju sądownictwa

administracyjnego. Poza tym wskazała na naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i

art. 180 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wyrażające się w

rozstrzygnięciu o przeniesieniu w niedopuszczalnym trybie (bez uwzględnienia woli

osoby przenoszonej). Zastosowanie formy przeniesienia do sądu niższej instancji

zamiast delegacji z możliwością przeniesienia w stan spoczynku przeczy zasadzie

proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji, wykładanym w ten

sposób, że przy ograniczeniu konstytucyjnych uprawnień obywatela (zasada

nieusuwalności sędziego) należy stosować mniej uciążliwe dla uprawnionego

środki ingerencji w ograniczane prawo. W ocenie odwołującej w wyniku

przeniesienia została ona pozbawiona nabytych uprawnień, takich jak np. prawa

przechodzenia w stan spoczynku na zasadach przewidzianych dla sędziego Sądu

Najwyższego, prawa do prawa do korzystania ze świadczeń zdrowotnych

przewidzianych w art. 5a ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób

zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. Nr 81, poz. 20 ze zm.).

Narusza to zasadę ochrony tych praw wywodzącą się z art. 2 Konstytucji RP.

W tym kontekście odwołująca domagała się uchylenia skarżonej decyzji i

przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezesowi Naczelnego Sądu

Administracyjnego, względnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania przed

organem pierwszej instancji.

W odpowiedzi na odwołanie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego

wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych

wymusiły przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów sądów

administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego

Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji.

Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale

były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a

przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia

sędziów przez Kolegium NSA. Zostały one zaakceptowane przez Zgromadzenie

Ogólne tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie

wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego

indywidualnego przypadku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach niezgodności art.

94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne z art. 2, 32, 178 i 180

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Badanie zgodności przepisów ustaw z

Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7

listopada 2005 r., P 20/04, uznał, że art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo

administracyjne

jest

zgodny

z

powoływanymi

wyżej

regulacjami

ustawy

zasadniczej. Sąd Najwyższy nie może więc kwestionować orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego o zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją, zważywszy że

również odwołująca zasadniczo zmierzała do poddania tego zakresu jej sprawy

osądowi Trybunału Konstytucyjnego i wskutek wydania powołanego wyroku

uzyskała jednoznaczne wyjaśnienie swoich wątpliwości. Z tego też powodu nie ma

potrzeby powtarzania przez Sąd Najwyższy zawartych tam wywodów.

Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko

sędziego wojewódzkiego w miejscowości, w której pełnił służbę, z pozostawieniem

mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu

Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy), wymagała zatem jedynie

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało

dochowane przez wskazany w odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania

reguł przenoszenia sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych. Był

on przedmiotem kilku posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych

przez prezesa i wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA

w Warszawie i ośrodkach zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie

zaakceptowane przez Kolegium, a także Zgromadzenie Ogólne NSA w dniu 9

lutego 2004 r. Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania

zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla

skutecznego przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy,

zważywszy że regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków

przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów

administracyjnych,

w

szczególności

uzyskania

lub

zapytania

o

zgodę

przenoszonego sędziego. Zgoda taka jest wymagana wyłącznie w razie

przeniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości innej niż

ta, w której sędzia dotychczas pełnił służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź

w razie ponownego przeniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po

zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu (art. 94 § 2 ustawy).

W konsekwencji niezasadny okazał się zawarty w uzasadnieniu odwołania

zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji

indywidualnych motywów, jakimi kierował się organ decyzyjny przy podejmowaniu

konkretnego rozstrzygnięcia, a powoływanie się jedynie na pozaustawową regułę.

Została ona wypracowania przez Kolegium i zaakceptowana przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto trafne jest

zaprezentowane w odpowiedzi na odwołanie przez Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego stanowisko, że rozstrzygnięcia w kwestii przeniesienia lub

delegowania sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do wojewódzkiego

sądu administracyjnego – jako rozstrzygnięcia indywidualne podejmowane w

ramach istniejącego już i trwającego nadal stosunku służbowego – nie są

decyzjami administracyjnymi, a to oznacza, że nie stosuje się do nich przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym kontekście należało uznać, że nie ma przeszkód prawnych do

podjęcia decyzji o przeniesieniu bez wcześniejszego uchylenia decyzji o

delegowaniu. W takiej sytuacji decyzja o przeniesieniu znosi delegowanie (czyni go

bezprzedmiotowym).

Ustawodawca,

wprowadzając

zmianę

ustroju

sądów

administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne będą

rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, a z

dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów administracyjnych i z

tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych sprawach wojewódzkie sądy

administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że wprowadzenie zmiany ustroju

sądów administracyjnych nie powinno spowodować przerw i zakłóceń w

rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie tego założenia w

okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z przepisu art. 95 § 1

przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do pełnienia

obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też przyjęto, że

delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych na

podstawie art. 95 § 1 przepisów wprowadzających, które ma służyć zapewnieniu

sprawności postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o przenoszeniu

sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do pełnienia

obowiązków w określonym wojewódzkim sądzie administracyjnym nie może

stanowić przeszkody do podjęcia decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie

delegowania i gdy przeniesienie następuje przed upływem okresu delegowania. W

konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji o

przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze

omawianej ustawy, która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i

wynagrodzenia przysługującego sędziemu NSA.

Co się tyczy zaś zarzutu pozbawienia odwołującej się innych uprawnień (w

szczególności

prawa

przechodzenia

w

stan

spoczynku

na

zasadach

przewidzianych dla sędziów Sądu Najwyższego czy prawa do korzystania ze

świadczeń zdrowotnych na podstawie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących

kierownicze stanowiska państwowe), to nie poddaje się on weryfikacji w

postępowaniu

z

odwołania

się

od

decyzji

Prezesa

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego o przeniesieniu w trybie art. 94 ustawy. Wyklucza to możliwość

badania przez Sąd Najwyższy innych niż ustawowo określone następstw prawnych

decyzji o przeniesieniu (art. 49 ustawy w związku z art. 8 § 1 ustawy o Sądzie

Najwyższym i art. 75 § 4 Prawa o ustroju sądów powszechnych).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.