Labor dispute regarding appointed director's dismissal falls under labor law, not administrative law, requiring labor court jurisdiction.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court ruled that the Regional Labor Court in Prudnik has jurisdiction over Kazimierz W.'s claim for damages following his dismissal. Although the Regional Court initially transferred the case to the Appeal Collegium, arguing the dismissal was an administrative act by the mayor, the Supreme Court rejected this view. The court held that disputes arising from employment relationships created by appointment are governed by labor law, not administrative law, and thus the labor court is the competent authority.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 69 k.p.; Art. 2 § 3 k.p.c.: Disputes concerning employment relationships arising from appointment are subject to labor law jurisdiction; the exclusion of labor court proceedings in Art. 69 k.p. applies only to specific claims regarding invalidity of dismissal, damages, and reinstatement, not to the general jurisdictional question.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 29 marca 1994 r.
III PO 3/94
Do rozpoznania roszczenia za stosunku pracy dyrektora zespołu ekonomicznoadministracyjnego szkół, powołanego na to stanowisko przez kuratora oświaty i
wychowania właściwy jest sąd pracy.
Przewodniczący SSN: Janusz Łętowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy
Kwaśniewski, Andrzej Wróbel, przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości: Genowefa
Glińska, przedstawiciel Ministra Edukacji Narodowej: Andrzej Barański,
Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym, przy udziale prokuratora Janiny
Antosiewicz, po rozpoznaniu w dniu 29 marca 1994 r. na posiedzeniu jawnym sprawy z
wniosku Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa
Opolskiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Kolegium Odwoławczym
[...] a Sądem Rejonowym w Prudniku o roszczenie z tytułu rozwiązania stosunku pracy,
p o s t a n o w i ł:
stwierdzić, że do rozstrzygnięcia roszczenia Kazimierza W. o odszkodowanie w związku
z naruszającym prawo rozwiązaniem umowy o pracę właściwy jest Sąd Rejonowy-Sąd
Pracy w Prudniku.
Uzasadnienie
Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa Opolskiego
zwróciło się (za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości) do Kolegium
Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o
właściwość w następującej sprawie:
Kazimierz W. wystąpił z pozwem o odszkodowanie za nieprawidłowe rozwiązanie
umowy o pracę. Powód był dyrektorem Miejskiego Zespołu EkonomicznoAdministracyjnego Szkół w G. i na to stanowisko został powołany przez Kuratora
Oświaty i Wychowania w O. w dniu 1 stycznia 1991 r. pismem z dnia 17 grudnia 1990 r.
W dniu 31 grudnia 1990 r. otrzymał jednak pismo z Zarządu Gminy w G. odwołujące go
z tego stanowiska i rozwiązujące umowę o pracę z dniem 31 marca 1991 r.
W dniu 14 grudnia 1993 r. Sąd Rejonowy w Prudniku postanowił przekazać sprawę do
rozpoznania Kolegium Odwoławczemu przy Sejmiku Samorządowemu Województwa
Opolskiego w Opolu. Sąd wywiódł w uzasadnieniu postanowienia, iż burmistrz
odwołując powoda ze stanowiska działał w zakresie spraw własnych gminy, przeto jego
pismo jest decyzją administracyjną w sprawie indywidualnej, a zatem pozew powoda
należy traktować jako odwołanie od decyzji administracyjnej. Droga sądowa zaś w tym
zakresie jest z mocy art. 69 k.p. niedopuszczalna.
Kolegium Odwoławcze nie godząc się z powyższym stanowiskiem Sądu, stwierdziło, że
przedmiot żądania powoda należy do zakresu prawa pracy, zaś art. 69 k.p. mimo
wprowadzenia ograniczeń nie wyłącza drogi sądowej.
Kolegium Kompetencyjne rozważyło, co następuje:
Sprawa niniejsza nie jest pierwszą sprawą dotyczącą konfliktów kompetencyjnych na tle
stosunków pracy z powołania. W dniu 7 stycznia 1994 r. Kolegium Kompetencyjne
rozpoznając sprawę o sygnaturze III PO 21/93 zajęło w powyższym przedmiocie
wyraźne stanowisko, a obecny skład orzekający nie znajduje podstaw, by od tego
stanowiska odstępować.
Stanowisko powyższe oparte zostało na założeniu, iż pogląd o niedopuszczalności
drogi sądowej w sprawach sporów na tle stosunków pracy z powołania jest
nieprawidłowy. Roszczenia z niego wywodzone są roszczeniami ze stosunku pracy i
rozpatrywane są przez sądy powszechne. Dla wyłączenia drogi sądowej w tych
sprawach niezbędny byłby przepis szczególny (art. 2 § 3 k.p.c.). Takiego przepisu brak
odnośnie roszczeń wynikających ze stosunku pracy powstałego wskutek powołania. W
szczególności za taki przepis nie może być uznany art. 69 k.p. wyłączający przy takim
stosunku pracy stosowanie przepisów regulujących rozpatrywanie sporów ze
stosunków pracy w części dotyczącej orzekania o bezskuteczności wypowiedzeń,
odszkodowaniu przewidzianym w razie wypowiedzenia umowy o pracę i o przywróceniu
do pracy. Przepis ten oznacza bowiem jedynie wyłączenie materialnoprawnych
roszczeń o uznanie odwołania równoznacznego z wypowiedzeniem za bezskuteczne, o
odszkodowanie przy takim odwołaniu i o przywrócenie do pracy, a nie wyłączenie drogi
sądowej dla ich dochodzenia. Kwestia ta, po nowelizacji kodeksu pracy i kodeksu
postępowania cywilnego dokonanej ustawami z dnia 18 kwietnia 1985 r. o
rozpoznawaniu przez sądy spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych
(Dz. U. Nr 20, poz. 85) oraz o zmianie ustawy - kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.
Nr 20, poz. 86) nie budziła w orzecznictwie żadnych wątpliwości. Przykładowo można
wskazać tutaj wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 1990 r., I PRN 29/90,
(Służba Pracownicza 1991 nr 2 s. 21, OSP 1991 z. 5 poz. 126, OSP 1992 z. 12 s. 50),
czy uchwałę składu siedmiu sędziów tego Sądu z dnia 24 listopada 1992 r., I PZP
55/92, (OSNCP 1993 z. 7-8 poz. 116).
W tej sytuacji należało uznać, iż stanowisko Sądu Rejonowego zajęte w wyżej
cytowanym postanowieniu z dnia 11 grudnia 1993 r. jest nieprawidłowe, a właściwym
do rozpoznania orzeczenia wnioskodawcy jest Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Prudniku.
[...].