Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding withdrawal of claim.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the district court's dismissal of her labor dispute. The plaintiff argued that the lower court failed to apply Article 203 § 4 of the Code of Civil Procedure regarding the withdrawal of the claim. The court ruled that the question raised did not constitute a significant legal issue requiring cassation review. Consequently, the appeal was rejected, and the plaintiff was denied legal aid costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 203 § 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue; mere questions about procedural reactions to claim withdrawal without interpretative problems do not meet this threshold.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 72/11
POSTANOWIENIE
Dnia 2 marca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa A. S.
przeciwko E. Spółce jawnej
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2012 r.,
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 21 marca 2011 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. przyznaje radcy prawnemu Ł. F. od Skarbu Państwa - Sądu
Okręgowego kwotę 1.350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych
powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem
nieopłaconej
pomocy
prawnej
udzielonej
z
urzędu
w
postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 21
marca 2011 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 listopada 2010 r., mocą którego zasądzono
od pozwanej „E." na rzecz powódki kwotę 100 złotych tytułem ekwiwalentu za
odzież roboczą i obuwie, umorzono postępowanie w zakresie cofniętych roszczeń o
wyrównanie wynagrodzenia za pracę i zadośćuczynienie za krzywdę doznaną w
następstwie nieuregulowanej współpracy z pozwanym od 2000 roku oraz oddalono
powództwo w pozostałej części.
Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną powódki. Skargę
oparto na podstawie naruszenia przepisu postępowania mogącego mieć wpływa na
wynik sprawy, poprzez niezastosowanie art. 203 § 4 k.p.c., mimo że okoliczności
sprawy wskazywały na to, iż czynność w postaci cofnięcia pozwu przez powódkę
jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Skarżąca wniosła o uchylenie
zaskarżonego
wyroku
wraz
z
poprzedzającym
go
orzeczeniem
pierwszoinstancyjnym w części objętej apelacją i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazano
występowanie
w
sprawie
istotnego
zagadnienia
prawnego
sprowadzającego się do pytania, jaki skutek odnosi cofnięcie oświadczenia woli o
cofnięciu pozwu w fazie postępowania odwoławczego i czy w związku z tym Sąd
drugiej instancji winien rozważyć zasadność zastosowania art. 203 § 4 k.p.c. na
tym etapie postępowania. W ocenie skarżącej, Sąd drugiej instancji na etapie
postępowania odwoławczego powinien ocenić skuteczność cofnięcia pozwu, biorąc
pod rozwagę treść art. 203 § 4 k.p.c., natomiast kwestią niejednoznaczną pozostaje
sposób reakcji Sądu na oświadczenie strony o cofnięciu oświadczenia woli o
cofnięciu pozwu dopiero w tej fazie procesu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli: 1/ w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2/ istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3/ zachodzi nieważność
postępowania albo 4/ skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W myśl
art. 398¹³ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach
podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie
nieważność postępowania. Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw
oznacza zaś związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego
zarzutami naruszenia konkretnie wskazanych przepisów prawa. Stosownie do
art. 398³ § 1 k.p.c. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1/ naruszenia
prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie
bądź 2/ naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć
istotny wpływ na wynik sprawy. W każdym z tych przypadków konieczne jest
wyraźne i jednoznaczne określenie przez skarżącego przepisów prawa, które –
jego zdaniem – zostały naruszone, ponieważ Sąd Najwyższy dokonuje oceny
zgodności z prawem zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia tylko z punktu
widzenia tych naruszeń; jedynie nieważność postępowania bierze pod rozwagę z
urzędu.
W niniejszym przypadku skarżąca wskazuje na tę przesłankę przedsądu,
jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.
Warto zatem zauważyć, iż w razie powołania powyższej przesłanki przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i
uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki
przewidziany
jest
przy
przedstawianiu
zagadnienia
prawnego
przez
sąd
odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowanie zagadnienia
powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści
przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez
Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą
Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej
Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym,
poprzez
ochronę
obowiązującego
porządku
prawnego
przed
dowolnością
orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego. Nie każde więc
orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu
kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ
178/99, OSNC 2000, nr 7 - 8, poz. 147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX
nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia
2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Nie spełnia określonego w art. 398 9 § 1 k.p.c.
wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i
nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez
odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja
2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538). Trzeba jednak przypomnieć, iż przedstawione
przez skarżącego zagadnienie prawne powinno nawiązywać do przepisów, których
naruszenie zarzucono w ramach podstaw skargi kasacyjnej i nie może być
oderwane od przesłanek orzekania w sprawie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia
13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr 74415).
Skonstruowane przez skarżącą istotne zagadnienie prawne sprowadza się
do pytania o sposób reakcji sądu drugiej instancji na cofnięcie przez stronę na
etapie postępowania odwoławczego wcześniejszego jej oświadczenia o cofnięciu
pozwu i konieczność dokonania oceny owego cofnięci pozwu przez pryzmat normy
art. 203 § 4 k.p.c. Odpowiedź na tak sformułowane pytanie nie wykracza jednak
poza ramy zwykłej wykładni prawa.
Godzi się przypomnieć, że instytucja cofnięcia pozwu uregulowana jest w
art. 203 k.p.c., a jej skutkiem prawnym pozostaje w świetle art. 355 § 1 k.p.c.
wydanie przez sąd postanowienia o umorzeniu postępowania. Postanowienie sądu
pierwszej instancji o umorzeniu postępowania podlega zaś z mocy art. 394 § 1
k.p.c. zaskarżeniu w drodze zażalenia. Wniesienie tegoż środka odwoławczego
oznacza w praktyce cofnięcie przez stronę jej wcześniejszego oświadczenia o
cofnięciu pozwu. Zgodnie z art. 391 § 1 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych
przepisów o postępowaniu przed sądem drugiej instancji, do postępowania tego
stosuje się - poza przepisami art. 194 – 196 i art. 198 - odpowiednio przepisy o
postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Oświadczenie strony o cofnięciu
pozwu złożone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym podlega zatem ocenie przez
sąd odwoławczy w kontekście art. 203 § 4 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Takiej też
oceny oświadczenia powódki o częściowym cofnięciu pozwu, złożonego na
rozprawie pierwszoinstancyjnej, dokonał Sąd Okręgowy i dał temu wyraz w
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki
przedsądu, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji
postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś stosownie do art. 108
§ 1 k.p.c. w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 ust.3 i § 15 pkt 1 w związku z § 12
ust. 4 pkt 2 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.
1349 ze zm.).