Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 72/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding withdrawal of claim.

Numero d'incarto III PK 72/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the district court's dismissal of her labor dispute. The plaintiff argued that the lower court failed to apply Article 203 § 4 of the Code of Civil Procedure regarding the withdrawal of the claim. The court ruled that the question raised did not constitute a significant legal issue requiring cassation review. Consequently, the appeal was rejected, and the plaintiff was denied legal aid costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 203 § 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue; mere questions about procedural reactions to claim withdrawal without interpretative problems do not meet this threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue withdrawal of claim Code of Civil Procedure legal aid costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 203 § 4 k.p.c.
wynik sprawy, poprzez niezastosowanie art. 203 § 4 k.p.c., mimo że okoliczności
Art. 355 § 1 k.p.c.
203 k.p.c., a jej skutkiem prawnym pozostaje w świetle art. 355 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 1 k.p.c.
pierwszej instancji o umorzeniu postępowania podlega zaś z mocy art. 394 § 1
Art. 391 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 391 § 1 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych
Art. 398 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś stosownie do art. 108
Art. 398²¹ k.p.c.
w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 ust.3 i § 15 pkt 1 w związku z § 12
art. 203 § 4 k.p.c
wynik sprawy, poprzez niezastosowanie art. 203 § 4 k.p.c., mimo że okoliczności
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 178/99
I PK 620/03
147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX
II PK 71/04
nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia
I CZ 11/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to provide legal argumentation for admitting cassation complaint.
I UK 332/07
Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja
I UK 11/08
2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538).
I CK 213/02
13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr 74415).
V CSK 75/06
9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 72/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa A. S.

przeciwko E. Spółce jawnej

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 21 marca 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. przyznaje radcy prawnemu Ł. F. od Skarbu Państwa - Sądu

Okręgowego kwotę 1.350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych

powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

w

postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 21

marca 2011 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 listopada 2010 r., mocą którego zasądzono

od pozwanej „E." na rzecz powódki kwotę 100 złotych tytułem ekwiwalentu za

odzież roboczą i obuwie, umorzono postępowanie w zakresie cofniętych roszczeń o

wyrównanie wynagrodzenia za pracę i zadośćuczynienie za krzywdę doznaną w

następstwie nieuregulowanej współpracy z pozwanym od 2000 roku oraz oddalono

powództwo w pozostałej części.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną powódki. Skargę

oparto na podstawie naruszenia przepisu postępowania mogącego mieć wpływa na

wynik sprawy, poprzez niezastosowanie art. 203 § 4 k.p.c., mimo że okoliczności

sprawy wskazywały na to, iż czynność w postaci cofnięcia pozwu przez powódkę

jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Skarżąca wniosła o uchylenie

zaskarżonego

wyroku

wraz

z

poprzedzającym

go

orzeczeniem

pierwszoinstancyjnym w części objętej apelacją i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano

występowanie

w

sprawie

istotnego

zagadnienia

prawnego

sprowadzającego się do pytania, jaki skutek odnosi cofnięcie oświadczenia woli o

cofnięciu pozwu w fazie postępowania odwoławczego i czy w związku z tym Sąd

drugiej instancji winien rozważyć zasadność zastosowania art. 203 § 4 k.p.c. na

tym etapie postępowania. W ocenie skarżącej, Sąd drugiej instancji na etapie

postępowania odwoławczego powinien ocenić skuteczność cofnięcia pozwu, biorąc

pod rozwagę treść art. 203 § 4 k.p.c., natomiast kwestią niejednoznaczną pozostaje

sposób reakcji Sądu na oświadczenie strony o cofnięciu oświadczenia woli o

cofnięciu pozwu dopiero w tej fazie procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: 1/ w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2/ istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3/ zachodzi nieważność

postępowania albo 4/ skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W myśl

art. 398¹³ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach

podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie

nieważność postępowania. Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw

oznacza zaś związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego

zarzutami naruszenia konkretnie wskazanych przepisów prawa. Stosownie do

art. 398³ § 1 k.p.c. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1/ naruszenia

prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie

bądź 2/ naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy. W każdym z tych przypadków konieczne jest

wyraźne i jednoznaczne określenie przez skarżącego przepisów prawa, które –

jego zdaniem – zostały naruszone, ponieważ Sąd Najwyższy dokonuje oceny

zgodności z prawem zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia tylko z punktu

widzenia tych naruszeń; jedynie nieważność postępowania bierze pod rozwagę z

urzędu.

W niniejszym przypadku skarżąca wskazuje na tę przesłankę przedsądu,

jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

Warto zatem zauważyć, iż w razie powołania powyższej przesłanki przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i

uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki

przewidziany

jest

przy

przedstawianiu

zagadnienia

prawnego

przez

sąd

odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowanie zagadnienia

powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści

przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez

Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą

Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej

Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym,

poprzez

ochronę

obowiązującego

porządku

prawnego

przed

dowolnością

orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego. Nie każde więc

orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu

kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000, nr 7 - 8, poz. 147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX

nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia

2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Nie spełnia określonego w art. 398 9 § 1 k.p.c.

wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i

nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez

odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja

2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538). Trzeba jednak przypomnieć, iż przedstawione

przez skarżącego zagadnienie prawne powinno nawiązywać do przepisów, których

naruszenie zarzucono w ramach podstaw skargi kasacyjnej i nie może być

oderwane od przesłanek orzekania w sprawie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia

13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr 74415).

Skonstruowane przez skarżącą istotne zagadnienie prawne sprowadza się

do pytania o sposób reakcji sądu drugiej instancji na cofnięcie przez stronę na

etapie postępowania odwoławczego wcześniejszego jej oświadczenia o cofnięciu

pozwu i konieczność dokonania oceny owego cofnięci pozwu przez pryzmat normy

art. 203 § 4 k.p.c. Odpowiedź na tak sformułowane pytanie nie wykracza jednak

poza ramy zwykłej wykładni prawa.

Godzi się przypomnieć, że instytucja cofnięcia pozwu uregulowana jest w

art. 203 k.p.c., a jej skutkiem prawnym pozostaje w świetle art. 355 § 1 k.p.c.

wydanie przez sąd postanowienia o umorzeniu postępowania. Postanowienie sądu

pierwszej instancji o umorzeniu postępowania podlega zaś z mocy art. 394 § 1

k.p.c. zaskarżeniu w drodze zażalenia. Wniesienie tegoż środka odwoławczego

oznacza w praktyce cofnięcie przez stronę jej wcześniejszego oświadczenia o

cofnięciu pozwu. Zgodnie z art. 391 § 1 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych

przepisów o postępowaniu przed sądem drugiej instancji, do postępowania tego

stosuje się - poza przepisami art. 194 – 196 i art. 198 - odpowiednio przepisy o

postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Oświadczenie strony o cofnięciu

pozwu złożone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym podlega zatem ocenie przez

sąd odwoławczy w kontekście art. 203 § 4 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Takiej też

oceny oświadczenia powódki o częściowym cofnięciu pozwu, złożonego na

rozprawie pierwszoinstancyjnej, dokonał Sąd Okręgowy i dał temu wyraz w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki

przedsądu, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji

postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś stosownie do art. 108

§ 1 k.p.c. w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 ust.3 i § 15 pkt 1 w związku z § 12

ust. 4 pkt 2 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).