Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 68/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as no legal issue exists; loss of trust interpretation is settled in case law.

Numero d'incarto III PK 68/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the employer against the lower court's dismissal of the employee's claim for wrongful dismissal damages. The employer argued that the specific loss of trust requirement under Article 30 § 4 of the Labor Code needed further clarification regarding managerial conduct. The court determined that judicial interpretation of this provision is already established and does not constitute a new legal question warranting review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 30 § 4 k.p.; Art. 393 § 1, 2, 7 § 1 k.p.c. - The Supreme Court holds that the interpretation of loss of trust as a ground for dismissal is settled in case law, meaning the absence of a new legal issue precludes the acceptance of a cassation appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
loss of trust dismissal Labor Code Article 30 cassation appeal rejection legal interpretation settled wrongful termination damages Supreme Court ruling procedural dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 30 § 4 k.p.
wypowiedzenia została wskazana niezgodnie z art. 30 § 4 k.p., gdyż powinna
Art. 393 § 1 k.p.c.
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego.
Art. 393 § 2 k.p.c.
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego.
Art. 393 § 7 § 1 k.p.c.
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego.
art. 30 § 4 k.p
wypowiedzenia została wskazana niezgodnie z art. 30 § 4 k.p., gdyż powinna
art. 393 § 1 k.p.c
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego.
art. 393 § 2 k.p
rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał
art. 3937 § 1 k.p.c
podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 68/04

POSTANOWIENIE

Dnia 23 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa L. D.

przeciwko Krajowej Spółce C. S. A w T. Oddziałowi Cukrowni "K." w S.

o odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 23 grudnia 2004 r.,

na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 15 kwietnia 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanej Krajowej Spółki C. S.A. w

T., Oddziału Cukrowni "K." w S. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy z

dnia 31 grudnia 2003 r., zasądzającego na rzecz powoda L. D. kwotę 10.836,66

zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o

pracę. Przesłanką tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że jako przyczynę

wypowiedzenia pracodawca wskazał "utratę zaufania zarządu cukrowni w

związku ze stosowanymi formami sprzedaży cukru oraz spowodowany tym brak

możliwości

dalszej

współpracy".

Sąd

Okręgowy

uznał,

że

przyczyna

wypowiedzenia została wskazana niezgodnie z art. 30 § 4 k.p., gdyż powinna

być ona sformułowana jako przyczyna konkretna, jasna, rzeczowa, prawdziwa,

rzeczywista i znana pracownikowi, tak aby nie miał wątpliwości, z jakich

powodów pracodawca chce rozwiązać umowę o pracę.

Wyrok ten kasacją zaskarżyła strona pozwana. Jako okoliczność

uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazała na występowanie w sprawie

istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania, czy dla

spełnienia wymagań art. 30 § 4 k.p. konieczne jest wskazanie konkretnych

czynności pracownika zajmującego kierownicze stanowisko, które spowodowały

utratę zaufania pracodawcy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie nie występuje wskazane w kasacji zagadnienie prawne, gdyż

wykładnia prawa w tym zakresie jest utrwalona w orzecznictwie i literaturze

(por. U. Jackowiak "Utrata zaufania jako podstawa rozwiązania stosunku pracy"

PiZS 2003 nr 11, s. 15). Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 25

listopada 1997 r., I PKN 385/97 (OSNAPiUS 1998 nr 18, poz. 538), utrata

zaufania

do

pracownika

może

stanowić

przyczynę

uzasadniającą

wypowiedzenie umowy o pracę, jeżeli znajduje oparcie w przesłankach natury

obiektywnej oraz racjonalnej i nie jest wynikiem arbitralnych ocen lub subiektywnych uprzedzeń. Wynika z tego, że nie tyle istotna jest sama utrata zaufania

pracodawcy do pracownika, co przyczyny, które ją spowodowały. W

orzecznictwie zawsze analizuje się w ten sposób zasadność powołania się na

utratę zaufania jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę i wskazuje się

okoliczności, które leżały u jej podstaw (np. uchybienie w wykonywaniu rzetelnego i dokładnego wydawania towarów - wyrok z dnia 2 marca 1983 r., I PRN

25/83, OSNCP 1983 nr 9, poz. 145; zawarcie przez pracownika z bankiem

umowy o prowadzenie rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego, polegające

na wielokrotnym wykorzystywaniu wiadomości nabytych podczas stosunku

pracy dotyczących obrotu czekowego, w celu dysponowania we własnym

zakresie środkami pieniężnymi banku bez jego wiedzy i zgody - wyrok z dnia 10

września 1998 r., I PKN 306/98, OSNAPiUS 1999 nr 19, poz. 610; konkretne

zachowania pracownika, choćby były niezawinione, jeżeli obiektywnie noszą

cechy naruszenia obowiązków pracowniczych w zakresie dbałości o dobro lub

mienie pracodawcy - wyrok z dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99,

OSNAPiUS 2001 nr 1, poz. 14 oraz wyrok z dnia 10 sierpnia 2000 r., I PKN

1/00, OSNAPiUS 2002 nr 5, poz. 112; nieprawidłowe rozliczenie przez

pracownika powierzonego mu mienia - wyrok z dnia 23 stycznia 2001 r., I PKN

212/00,

OSNAPiUS

2002

nr

19,

poz.

458;

niepożądane

kontakty

funkcjonariusza celnego z osobami podejrzewanymi o przemyt - wyrok z dnia

31 maja 2001 r., I PKN 441/00, OSNP 2003 nr 7, poz. 176; niemożność

porozumienia się i współpracy przełożonego z pracownikiem, wynikająca z ich

odmiennej wizji prowadzenia zakładu pracy, wyrażająca się dezaprobatą

pracownika dla zmian organizacyjnych i przejawiającą się w sposobie

wykonywania obowiązków pracowniczych - wyrok z dnia 12 lipca 2001 r., I PKN

539/00, OSNP 2003 nr 11, poz. 267).

W aspekcie spełnienia wymagań art. 30 § 4 k.p. przyjmuje się, że

wskazanie w piśmie wypowiadającym pracownikowi umowę o pracę utraty

zaufania pracodawcy do pracownika wystarczająco konkretyzuje tę przyczynę

w kontekście znanych pracownikowi zarzutów, postawionych mu wcześniej

przez pracodawcę (wyrok z dnia 26 marca 1998 r., I PKN 565/97, OSNAPiUS

1999 nr 5, poz. 165). Oznacza to, że wskazanie w piśmie wypowiadającym

umowę o pracę utraty zaufania pracodawcy jako jego przyczyny tylko wtedy

spełnia wymagania art. 30 § 4 k.p., jeżeli równocześnie podaje się okoliczności,

które spowodowały tę utratę zaufania lub okoliczności te są wcześniej

pracownikowi znane. W sprawie nie występuje więc wskazany w kasacji

problem prawny, gdyż wykładnia przepisów w tym zakresie jest ustalona.

Kwestia

oceny,

czy

w

konkretnym

przypadku

sformułowania

pisma

wypowiadającego umowę o pracę, odpowiadały wskazanym warunkom, nie

dotyczy już wątpliwości co do wykładni prawa (zagadnienia prawnego).

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności

wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po

rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał

za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na

podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.