Supreme Court dismisses cassation as no legal issue exists; loss of trust interpretation is settled in case law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the employer against the lower court's dismissal of the employee's claim for wrongful dismissal damages. The employer argued that the specific loss of trust requirement under Article 30 § 4 of the Labor Code needed further clarification regarding managerial conduct. The court determined that judicial interpretation of this provision is already established and does not constitute a new legal question warranting review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 30 § 4 k.p.; Art. 393 § 1, 2, 7 § 1 k.p.c. - The Supreme Court holds that the interpretation of loss of trust as a ground for dismissal is settled in case law, meaning the absence of a new legal issue precludes the acceptance of a cassation appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 68/04
POSTANOWIENIE
Dnia 23 grudnia 2004 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Iwulski
w sprawie z powództwa L. D.
przeciwko Krajowej Spółce C. S. A w T. Oddziałowi Cukrowni "K." w S.
o odszkodowanie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 23 grudnia 2004 r.,
na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 15 kwietnia 2004 r.,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanej Krajowej Spółki C. S.A. w
T., Oddziału Cukrowni "K." w S. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy z
dnia 31 grudnia 2003 r., zasądzającego na rzecz powoda L. D. kwotę 10.836,66
zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o
pracę. Przesłanką tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że jako przyczynę
wypowiedzenia pracodawca wskazał "utratę zaufania zarządu cukrowni w
związku ze stosowanymi formami sprzedaży cukru oraz spowodowany tym brak
możliwości
dalszej
współpracy".
Sąd
Okręgowy
uznał,
że
przyczyna
wypowiedzenia została wskazana niezgodnie z art. 30 § 4 k.p., gdyż powinna
być ona sformułowana jako przyczyna konkretna, jasna, rzeczowa, prawdziwa,
rzeczywista i znana pracownikowi, tak aby nie miał wątpliwości, z jakich
powodów pracodawca chce rozwiązać umowę o pracę.
Wyrok ten kasacją zaskarżyła strona pozwana. Jako okoliczność
uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazała na występowanie w sprawie
istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania, czy dla
spełnienia wymagań art. 30 § 4 k.p. konieczne jest wskazanie konkretnych
czynności pracownika zajmującego kierownicze stanowisko, które spowodowały
utratę zaufania pracodawcy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie nie występuje wskazane w kasacji zagadnienie prawne, gdyż
wykładnia prawa w tym zakresie jest utrwalona w orzecznictwie i literaturze
(por. U. Jackowiak "Utrata zaufania jako podstawa rozwiązania stosunku pracy"
PiZS 2003 nr 11, s. 15). Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 25
listopada 1997 r., I PKN 385/97 (OSNAPiUS 1998 nr 18, poz. 538), utrata
zaufania
do
pracownika
może
stanowić
przyczynę
uzasadniającą
wypowiedzenie umowy o pracę, jeżeli znajduje oparcie w przesłankach natury
obiektywnej oraz racjonalnej i nie jest wynikiem arbitralnych ocen lub subiektywnych uprzedzeń. Wynika z tego, że nie tyle istotna jest sama utrata zaufania
pracodawcy do pracownika, co przyczyny, które ją spowodowały. W
orzecznictwie zawsze analizuje się w ten sposób zasadność powołania się na
utratę zaufania jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę i wskazuje się
okoliczności, które leżały u jej podstaw (np. uchybienie w wykonywaniu rzetelnego i dokładnego wydawania towarów - wyrok z dnia 2 marca 1983 r., I PRN
25/83, OSNCP 1983 nr 9, poz. 145; zawarcie przez pracownika z bankiem
umowy o prowadzenie rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego, polegające
na wielokrotnym wykorzystywaniu wiadomości nabytych podczas stosunku
pracy dotyczących obrotu czekowego, w celu dysponowania we własnym
zakresie środkami pieniężnymi banku bez jego wiedzy i zgody - wyrok z dnia 10
września 1998 r., I PKN 306/98, OSNAPiUS 1999 nr 19, poz. 610; konkretne
zachowania pracownika, choćby były niezawinione, jeżeli obiektywnie noszą
cechy naruszenia obowiązków pracowniczych w zakresie dbałości o dobro lub
mienie pracodawcy - wyrok z dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99,
OSNAPiUS 2001 nr 1, poz. 14 oraz wyrok z dnia 10 sierpnia 2000 r., I PKN
1/00, OSNAPiUS 2002 nr 5, poz. 112; nieprawidłowe rozliczenie przez
pracownika powierzonego mu mienia - wyrok z dnia 23 stycznia 2001 r., I PKN
212/00,
OSNAPiUS
2002
nr
19,
poz.
458;
niepożądane
kontakty
funkcjonariusza celnego z osobami podejrzewanymi o przemyt - wyrok z dnia
31 maja 2001 r., I PKN 441/00, OSNP 2003 nr 7, poz. 176; niemożność
porozumienia się i współpracy przełożonego z pracownikiem, wynikająca z ich
odmiennej wizji prowadzenia zakładu pracy, wyrażająca się dezaprobatą
pracownika dla zmian organizacyjnych i przejawiającą się w sposobie
wykonywania obowiązków pracowniczych - wyrok z dnia 12 lipca 2001 r., I PKN
539/00, OSNP 2003 nr 11, poz. 267).
W aspekcie spełnienia wymagań art. 30 § 4 k.p. przyjmuje się, że
wskazanie w piśmie wypowiadającym pracownikowi umowę o pracę utraty
zaufania pracodawcy do pracownika wystarczająco konkretyzuje tę przyczynę
w kontekście znanych pracownikowi zarzutów, postawionych mu wcześniej
przez pracodawcę (wyrok z dnia 26 marca 1998 r., I PKN 565/97, OSNAPiUS
1999 nr 5, poz. 165). Oznacza to, że wskazanie w piśmie wypowiadającym
umowę o pracę utraty zaufania pracodawcy jako jego przyczyny tylko wtedy
spełnia wymagania art. 30 § 4 k.p., jeżeli równocześnie podaje się okoliczności,
które spowodowały tę utratę zaufania lub okoliczności te są wcześniej
pracownikowi znane. W sprawie nie występuje więc wskazany w kasacji
problem prawny, gdyż wykładnia przepisów w tym zakresie jest ustalona.
Kwestia
oceny,
czy
w
konkretnym
przypadku
sformułowania
pisma
wypowiadającego umowę o pracę, odpowiadały wskazanym warunkom, nie
dotyczy już wątpliwości co do wykładni prawa (zagadnienia prawnego).
Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po
rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał
za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na
podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.