Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 3/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to failure to formulate a general legal issue abstractly.

Numero d'incarto III PK 3/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal against the lower court's rejection of her claim to be appointed school director. The plaintiff argued that lower courts incorrectly treated unproven allegations as sufficient grounds for shortening the standard five-year term, citing Article 36b of the Education System Act. The court ruled that the appeal failed to meet the statutory requirement for a general and abstract formulation of a legal issue, as it merely restated the specific dispute without explaining the interpretative difficulties of the law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 36b ust. 13 ustawy o systemie oświaty; Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.: A cassation appeal must formulate a general and abstract legal issue regarding the interpretation of a provision, not merely restate the specific facts of the individual case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility general legal issue formulation abstract legal question Education System Act school director appointment interpretative difficulty public law necessity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 36b ust. 13 ustawy o systemie oświaty
oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 36b ust.
Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.
kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
kasacyjnej do rozpoznania powołano art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a zatem
art. 390 k.p.c
prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 4178/99
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08
V CSK 75/06
Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).
I PK 620/03
147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr
II PK 71/04
513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 3/14

POSTANOWIENIE

Dnia 15 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa A. D.

przeciwko Gminie S. i Zespołowi Szkół Gminnych w S.

o powierzenie stanowiska dyrektora szkoły na okres pięciu lat,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 15 maja 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w R.

z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI Pa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. wyrokiem z

dnia 8 sierpnia 2013 r. oddalił apelację powódki A. D. od wyroku Sądu Rejonowego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 20 listopada 2012 r., mocą

którego oddalono jej powództwo przeciwko Gminie S. oraz Zespołowi Szkół

Gimnazjalnych w S. o ustalenie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres

5 lat.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną powódki. Skargę

oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 36b ust. 13

ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r.

Nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej jako ustawa o systemie oświaty), co doprowadziło

do zajęcia przez Sądy pierwszej i drugiej instancji stanowiska, że nieudowodnione

zarzuty i nierozstrzygnięte wątpliwości stanowią wystarczającą podstawę do

zakwalifikowania konkretnej sytuacji jako „uzasadniony przypadek”, podczas gdy z

literalnego brzmienia powołanego przepisu bezpośrednio wynika, iż zasadą jest

powierzenie stanowiska dyrektora szkoły lub placówki na okres pięciu lat szkolnych,

zaś zastosowanie art. 36a ust 13 zdanie drugie ustawy o systemie oświaty wymaga

przedstawienia rzetelnej argumentacji wskazującej na istnienie rzeczywistych i

obiektywnych przyczyn odstąpienia od zasady wyrażonej w zdaniu pierwszym

powołanego przepisu. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego

wyroku Sądu Okręgowego oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego z

dnia 20 listopada 2012 r. i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie

instancje; ewentualnie o uchylenie zaskarżonych wyroków i orzeczenie co do istoty

sprawy przez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanego na

rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania.

Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano „art.

3989 § 1 pkt 1 kpc., wobec istnienia potrzeby wykładni przepisu art. 36b ustawy z

dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, a konkretniej pojęcia „uzasadnionego

przypadku” i określenia kryteriów w oparciu o które należy dokonywać wykładni

niniejszego pojęcia”. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne polegające na określeniu przesłanek uznania

konkretnej sytuacji za „uzasadniony przypadek” w rozumieniu art. 36a ust. 13

ustawy o systemie oświaty oraz potrzebę określenia kryteriów, w oparciu o które

należy dokonywać wykładni tego pojęcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

kasacyjna

nie

kwalifikowała

się

do

przyjęcia

celem

jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji

interesu

publicznego

w

sprawowaniu

wymiaru

sprawiedliwości.

Funkcje

postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w

konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu

Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn

kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i tylko w przypadku

przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej

argumentacji,

że

zachodzi

publicznoprawna

potrzeba

rozstrzygnięcia

sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym

rozpoznawaniu.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W przedmiotowej sprawie skarżąca zamiennie wskazuje na dwie pierwsze

przesłanki przedsądu. O ile jako podstawę prawną wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania powołano art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a zatem

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, o tyle samo zagadnienie

prawne sformułowano jako potrzebę wykładni przepisu art. 36b ustaw o systemie

oświaty. Natomiast w uzasadnieniu wniosku skarżąca doprecyzowała, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne polegające na potrzebie określenia

przesłanek uznania konkretnej sytuacji za „uzasadniony przypadek” w rozumieniu

art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty.

Wypada zatem przypomnieć, że w razie powołania tej przesłanki przedsądu,

jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem

skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w

sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia

prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowanie

zagadnienia powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do

treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie

przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego.

Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej

Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym,

poprzez

ochronę

obowiązującego

porządku

prawnego

przed

dowolnością

orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego. Nie każde więc

orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu

kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr

513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia

2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Nie spełnia określonego w art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c. wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny

i nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez

odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja

2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538).

Odniesienie powyższych rozważań do realiów niniejszej sprawy prowadzi do

konkluzji, że skarga kasacyjna w zakresie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania

nie spełnia wymagań stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia.

Pomijając fakt, że skarżąca formułuje istotne zagadnienie prawne nawiązując to do

art. 36a pkt 13 ustawy o systemie oświaty, to do art. 36 b tego aktu (chociaż

powołana ustawa nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej), należy stwierdzić, iż

nawet przy prawidłowym oznaczeniu przepisu stanowiącego podstawę owego

zagadnienia prawnego (tj. art. 36 a pkt 13 ustawy o systemie oświaty) omawiana

przesłanka przedsądu jest niewłaściwie skonstruowana. Autor skargi kasacyjnej nie

odwołuje się bowiem w sposób generalny i abstrakcyjny do treści wskazanego

przepisu, nie wyjaśnia, na czym polegają trudności w dekodowaniu zawartej w nim

normy prawnej oraz do jakich rozbieżnych wyników prowadzi wykładnia tego

przepisu, ograniczając się jedynie do postawienia pytania o kryteria, według których

należy oceniać istnienie uzasadnionego przypadku, pozwalającego - z mocy

powołanego przepisu - na powierzenie stanowiska dyrektora szkoły na okres

krótszy od pięciu lat. W rzeczywistości skarżąca oczekuje od Sądu Najwyższego

rozstrzygnięcia tego konkretnie sporu, po uprzednim stwierdzeniu – odmiennie niż

uczyniły to Sądy orzekające w sprawie – nieistnienia ustawowej przesłanki

skrócenia okresu powierzenia powódce kierowniczego stanowiska. Nie taki jest

jednak cel postępowania kasacyjnego. Nie wykazano bowiem, że zachodzi

publicznoprawna potrzeba

prawnego.

rozstrzygnięcia

tak sformułowanego

zagadnienia

Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjne

okoliczności uzasadniającej przyjęcie jej do rozpoznania, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c.

należało orzec jak w sentencji.