Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 118/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of general legal issue, citing specific fact disputes.

Numero d'incarto III PK 118/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the defendant's cassation appeal against a labor court judgment awarding damages for wrongful termination. The defendant argued that specific disciplinary circumstances constituted a serious breach justifying dismissal under Article 52 § 1 point 1 of the Labor Code. The court rejected this because the appeal focused on the subsumption of concrete facts rather than raising a general legal question requiring Supreme Court interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a general legal issue exists, not if the appeal merely disputes the factual subsumption of specific circumstances under a statutory provision.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal general legal issue labor code termination factual subsumption Supreme Court jurisdiction wrongful dismissal disciplinary breach controversie di lavoro

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
art. 52 § 1 pkt 1 w związku z art.
Art. 161 k.p.
52 § 1 pkt 1 w związku z art. 161 oraz art.
Art. 163 k.p.
161 oraz art. 163 i w związku z art.
Art. 100 § 2 i 4 k.p.
163 i w związku z art. 100 § 2 i 4 k.p., art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 390 k.p.c.
Zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por.
art. 163 k.p
161 oraz art. 163 i w związku z art.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 390 k.p.c
Zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz.
V CSK 75/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 118/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa S. P. ‎przeciwko G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T.‎o przywrócenie do pracy lub zasądzenie odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 maja 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. ‎z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt VIII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 15 stycznia 2016 r. oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 lipca 2015 r., którym między innymi zasądzono od G. Spółki z o.o. w T. na rzecz powoda S. P. kwotę 12.000 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę z ustawowymi odsetkami od 8 lipca 2015 r. do dnia zapłaty.Strona pozwana wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 52 § 1 pkt 1 w związku z art. 161 oraz art. 163 i w związku z art. 100 § 2 i 4 k.p., art. 52 § 1 pkt 1 w związku z art. 161 i art. 163 k.p., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę przez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, ale brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca zdołała wykazać istnienie tej przesłanki.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie winno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego.

Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, przez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Nie jest więc takim zagadnieniem pytanie o to, „czy kolejne (jedno z wielu) zachowanie pracownika, którego zatrudnienie w związku ze specyfiką i rodzajem obowiązków jest mało sformalizowane, tj. pracownik może samodzielnie decydować jakie czynności i gdzie będzie wykonywał danego dnia, polegające na skorzystaniu przez niego z urlopu wypoczynkowego bez wcześniejszego otrzymania zgody pracodawcy, pomimo wielokrotnych słownych upomnień i pouczeń przez pracodawcę o konieczności otrzymania zgody pracodawcy na skorzystanie z urlopu wypoczynkowego przed udaniem się na urlop, w sytuacji gdy wcześniejsze naruszenia dyscypliny pracy nie skutkowały nałożeniem kar porządkowych na pracownika oraz uznaniem jego nieobecności w pracy za nieusprawiedliwione, jest ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych powodującym zagrożenie interesów pracodawcy i stanowi uzasadnioną przyczynę rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., czy też wskazane powyżej okoliczności świadczą o „zwykłym” naruszeniu obowiązków pracowniczych, niepowodującym zagrożenia interesów pracodawcy i nie stanowią uzasadnionej przyczyny rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.”.

Z uwagi na odniesienie go do okoliczności konkretnej sprawy, ma bowiem w istocie charakter zastrzeżeń do właściwego subsumowania faktów pod stan faktyczny abstrakcyjny wynikający z przepisów, wobec czego nie ma możliwości wytyczenia abstrakcyjnego rozwiązania problemu rozumianego jako rozstrzygnięcie o istotnym zagadnieniu prawnym.Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji. l.n