Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III PK 106/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as not obviously justified under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III PK 106/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the plaintiff's cassation appeal against a lower court's dismissal of a social security payment claim. The plaintiff argued the lower court obviously violated multiple statutes regarding healthcare facilities and medical professions, but the court found no such clear legal error. Consequently, the appeal was not admitted for review, and the plaintiff was ordered to pay the defendant's partial procedural costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: A cassation appeal is not admitted if the alleged violation of law is not obvious, requiring immediate recognition of a clear contradiction without deep legal analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious justification civil procedure code legal violation procedural costs social security benefits healthcare facilities

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
Art. 3989 § 2 k.p.c.
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę
Art. 102 k.p.c.
kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.
Art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej
448 k.c., art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.
Art. 18 ust. 1 i art. 41 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty
448 k.c., art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.
art. 94 pkt 2 k.p
art. 94 pkt 2 k.p., art. 29 k.p., art. 42 k.p., art. 15 w związku z art. 94 pkt 4
art. 29 k.p
94 pkt 2 k.p., art. 29 k.p., art.
art. 42 k.p
29 k.p., art. 42 k.p., art.
art. 80 k.p
207 § 1 i 2 pkt 1-3 k.p., art. 80 k.p., art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III PK 106/13

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski

w sprawie z powództwa M. W.

przeciwko Województwu […]

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII Pa […],

1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 500 zł (pięćset) tytułem

częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powódka M. W. w sprawie przeciwko Województwu […] o zapłatę wniosła

skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w S. z dnia 16 kwietnia 2013 r., VII Pa […]. Zaskarżonym wyrokiem

oddalono jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 28 września 2012 r., IX P […], którym oddalono

powództwo.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie art. 55 § 1 1 k.p.,

art. 94 pkt 2 k.p., art. 29 k.p., art. 42 k.p., art. 15 w związku z art. 94 pkt 4

w związku z art. 207 § 1 i 2 pkt 1-3 k.p., art. 80 k.p., art. 65 § 1 i 2 k.c. w związku

z art. 300 k.p., art. 24 § 1 k.c., art. 448 k.c., art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.

o zakładach opieki zdrowotnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89),

art. 18 ust. 1 i art. 41 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza

dentysty (jednolity tekst: Dz.U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634) a także art. 217 § 2

w związku z art. 227 k.p.c., art. 328 § 2 w związku z art. 378 § 1 w związku

z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 w związku z art. 382 k.p.c. Jako okoliczność

uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazała, że jest ona

oczywiście uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcie jej

do rozpoznania, względnie oddalenie i zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania

lub

4)

skarga

kasacyjna

jest

oczywiście

uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę

kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach

zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania

(przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw

oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami

naruszenia.

W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej

został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej

instancji w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno

być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej

analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem

albo

powszechnie

przyjętymi

regułami

interpretacji

(por.

postanowienia

Sądu Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494

oraz z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437);

oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko

wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej

analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy

podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie,

bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu

(por. postanowienie

Sądu

Najwyższego

z

maja

2008

r.,

I UK 11/08,

LEX nr 491538); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi

i niepodlegającymi

różnej

wykładni

przepisami

prawa

(por.

orzeczenie

Sądu Najwyższego z 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).

W

razie

powołania

się

na

przesłankę

skargi

kasacyjnej

przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące

o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się

w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty

naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej

analizy prawniczej.

W ocenie Sądu Najwyższego, przedmiotowej skargi kasacyjnej nie można

uznać za oczywiście uzasadnioną w żadnym razie bowiem nie można przyjąć, że

Sąd Okręgowy

ferując

zaskarżony

wyrok

oczywiście

naruszył

prawo.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pomimo zawartych w nim

sformułowań w istocie nie uprawnia do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy oczywiście

naruszył art. 18 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej w związku z art. 41 ustawy

o zawodach lekarza i dentysty, a tym bardziej, że naruszenie to miało kwalifikowany

charakter.

Nadto w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania

kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.